മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

पायात् स वः सकलकल्मषभेददक्षः क्षीरोदकुक्षिफणिभोगनिविष्टमूर्तिः । श्वासावधूतसलिलोत्कणिकाकरालः सिन्धुः प्रनृत्यमिव यस्य करोति सङ्गात्॥मंगल

സകല പാപങ്ങളും നീക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ അനന്തശയനനായി വിശ്രമിക്കുന്നവൻ, ശ്വാസം കൊണ്ട് തിരമാലകൾ ഉയർത്തുന്നവൻ, സമുദ്രം അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നവൻ, അവൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

नारायणं समस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्॥मंगल

നാരായണനെയും, ഉത്തമനായ നരനെയും, ദേവിയായ സരസ്വതിയെയും, വ്യാസനെയും ആദരപൂർവം സ്മരിച്ച്, ശേഷം ജയമെന്നു വിളിച്ചുപറയണം.

त्रिदशानां यथा विष्णुर्द्विपदां ब्राह्मणो यथा । भूषणानाञ्च सर्वेषां यथा चूडामणिर्वरः॥१.

ദേവന്മാരിൽ വിഷ്ണു എങ്ങനെ പ്രധാനനോ, മനുഷ്യരിൽ ബ്രാഹ്മണൻ എങ്ങനെ ശ്രേഷ്ഠനോ, അലങ്കാരങ്ങളിൽ ചൂടാമണി എങ്ങനെ ഉത്തമമോ,

यथायुधानां कुलिशमिन्द्रियाणां यथा मनः । तथेह सर्वशास्त्रणां महाभारतमुत्तमम्॥१.

ആയുധങ്ങളിൽ വജ്രം എങ്ങനെ പ്രധാനമോ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ മനസ്സ് എങ്ങനെ ശ്രേഷ്ഠമോ, അതുപോലെ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും മഹാഭാരതം ഏറ്റവും ഉന്നതമാണ്.

अत्रार्थश्चैव धर्मश्च कामो मोक्षश्च वर्ण्यते । परस्परानुबन्धाश्च सानुबन्धाश्च ते पृथक्॥१.

ഇവിടെ അർത്ഥം, ധർമ്മം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിങ്ങനെ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളും, അവയുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങളും, വ്യത്യസ്തരൂപങ്ങളും വിശദമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

धर्मशास्त्रमिदं श्रेष्ठमर्थशास्त्रमिदं परम् । कामशास्त्रमिदं चाग्र्यं मोक्षशास्त्रं तथोत्तमम्॥१.

ഇത് ധർമ്മത്തിന് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഗ്രന്ഥം, അർത്ഥത്തിന് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം, കാമത്തിന് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത്, മോക്ഷത്തിന് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ശാസ്ത്രം.

चतुराश्रमधर्माणामाचारस्थितिसाधनम् । प्रोक्तमेतन्महाभाग वेदव्यासेन धीमता॥१.

നാലു ആശ്രമങ്ങളിലെ ധർമ്മങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ, അവയുടെ നിലനിൽപ്പ് എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ധീരനായ വ്യാസൻ ഇവിടെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

तथा तात कृतं ह्येतद् व्यासेनोदारकर्मणा । यथा व्याप्तं महाशास्त्रं विरोधैर्नाभिभूयते॥१.

ഇങ്ങനെ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, മഹത്തായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത വ്യാസൻ ഈ മഹാശാസ്ത്രം contradictions കൊണ്ടു കീഴടക്കപ്പെടാതിരിക്കാനായി സൃഷ്ടിച്ചു.

व्यासवाक्यजलौघेन कुतर्कतरुहारिणा । वेदशैलावतीर्णेन नीरजस्का मही कृता॥१.

വ്യാസന്റെ വാക്കുകളുടെ പ്രവാഹം, കുഴപ്പമുള്ള വാദങ്ങളെ വേരോടെ പറിച്ചെറിഞ്ഞ്, വേദശൈലത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ഭൂമിയെ മലിനതയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമാക്കി.

कलशब्दमहाहंसं माख्यानपराम्बुजम् । कथाविस्तीर्णसलिलं कार्ष्ण वेदमहाह्रदम्॥१.

കലയശബ്ദം മഹാഹംസങ്ങളായി, കഥാപദ്മം പ്രധാനമായി, കഥകളുടെ വിശാലമായ ജലമായ, കൃഷ്ണപുത്രനായ വ്യാസന്റെ വേദമഹാസരസ്സാണ് ഇത്.

तदिदं भारताख्यानं बह्विर्थं श्रुतिविस्तरम् । तत्त्वतो ज्ञातुकामोऽहं भगवंस्त्वामुपस्थितः॥१.

ഇങ്ങനെ അർത്ഥസമ്പന്നവും വിശാലവുമായ ഭാരതം, അതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ഭഗവൻ, അതിനായി ഞാൻ നിങ്ങളെ സമീപിച്ചു.

कस्मान्मानुषतां प्राप्तो निर्गुणोऽपि जनार्दनः । वासुदेवो जगत्सूति-स्थिति-संयमकारणम्॥१.

ഗുണങ്ങൾക്കതീതനായ ജനാർദ്ദനൻ, സൃഷ്ടി, നില, സംഹാരം എന്നിവയ്ക്ക് കാരണമായ വാസുദേവൻ, മനുഷ്യജന്മം സ്വീകരിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

कस्माच्च पाण्डुपुत्त्राणामेका सा द्रुपदात्मजा । पञ्चानां महीषी कृष्णा ह्यत्र नः संशयो महान्॥१.

പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ അഞ്ചുപേരായിട്ടും, ദ്രുപദന്റെ മകളായ കൃഷ്ണാ എങ്ങനെ ഒരേയൊരു മഹിഷിയായി? ഇതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ സംശയമുണ്ട്.

भेषजं ब्रह्महत्याया बलदेवो महाबलः । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन कस्माच्चक्रे हलायुधः॥१.

ബലഭദ്രൻ, മഹാബലശാലിയായ അവൻ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം നീക്കാൻ, ഹലായുധൻ ആയി തീർത്ഥയാത്ര നടത്തിയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

कथञ्च द्रौपदेयास्तेऽकृतदारा महारथाः । पाण्डुनाथा महात्मानो वधमापुरनाथवत्॥१.

ദ്രൗപദിയുടെ പുത്രന്മാർ, വിവാഹം കഴിക്കാതിരുന്ന മഹാരഥന്മാർ, മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡുനാഥന്മാർ, രക്ഷകന്മാരില്ലാത്തവരെപ്പോലെ എങ്ങനെ മരണത്തെ ഏറ്റുവാങ്ങി?

एतत्सर्वं विस्तरशो ममाख्यातुमिहार्हसि । भवन्तो मूढबुद्धीनामवबोधकराः सदा॥१.

ഇവയെല്ലാം വിശദമായി എനിക്ക് ഇവിടെ പറയേണ്ടതുണ്ട്; കാരണം, നിങ്ങൾ എപ്പോഴും അജ്ഞന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ബോധം ഉണർത്തുന്നവരാണ്.

इति तस्य वचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो माहमुनिः । दशाष्टदोषरहितो वक्तुं समुपचक्रमे॥१.

ഇങ്ങനെ അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, പത്തും എട്ടും ദോഷങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത മഹാമുനിയായ മാർകണ്ടേയൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

मार्कण्डेय उवाच क्रियाकालोऽयमस्माकं समप्राप्तो मुनिसत्तम । विस्तरे चापि वक्तव्ये नैष कालः प्रशस्यते॥१.

മാർകണ്ടേയൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ കര്‍മചടങ്ങുകളുടെ സമയമാണ്. ദീർഘമായി സംസാരിക്കാൻ ഇതൊരു ഉചിതമായ അവസരമല്ല.

ये तु वक्ष्यन्ति वक्ष्येऽद्य तानहं जैमिने तव । तथा च नष्टसन्देहं त्वां करिष्यन्ति पक्षिणः॥१.

എന്നാൽ, ആരാണ് സംസാരിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ഇന്നുതന്നെ നിന്നോട് പറയും, ജൈമിനി. ആ പക്ഷികൾ നിന്റെ സംശയങ്ങൾ അകറ്റി നിനക്ക് വ്യക്തത നൽകും.

पिङ्गाक्षश्च विबोधश्च सुपुत्त्रः सुमुखस्तथा । द्रोणपुत्राः खगश्रेष्ठास्तत्त्वज्ञाः शास्त्रचिन्तकाः॥१.

പിംഗാക്ഷൻ, വിവോധൻ, സുപുത്രൻ, സുമുഖൻ — ഇവർ 모두 ദ്രോണന്റെ മക്കളാണ്. ഇവർ പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരും സത്യജ്ഞാനികളും ശാസ്ത്രചിന്തകരുമാണ്.

वेदशास्त्रार्थविज्ञाने येषामव्याहता मतिः । विन्ध्यकन्दरमध्यस्थास्तानुपास्य च पृच्छ च॥१.

വേദശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ ഇവർക്കു തടസ്സമില്ലാത്ത ബുദ്ധിയുണ്ട്. അവർ വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലെ ഗുഹകളിൽ വസിക്കുന്നു. നീ അവരെ സമീപിച്ച് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കൂ.

एवमुक्तस्तदा तेन मार्कण्डेयेन धीमता । प्रत्युवाचर्षिशार्दूलो विस्मयोत्फुल्ललोचनः॥१.

ഇങ്ങനെ മാർകണ്ടേയൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുകൾ വടിച്ച് ആ മഹർഷി മറുപടി പറഞ്ഞു.

जैमिनिरुवाच अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् खगवागिव मानुषी । यत् पक्षिणस्ते विज्ञानमापुरत्यन्तदुर्लभम्॥१.

ജൈമിനി പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണനേ, ഇതൊരുപാട് അത്ഭുതകരമാണ്. പക്ഷികളുടെ വാക്കുകൾ മനുഷ്യരുടെപോലെയാണ്, കൂടാതെ നിന്റെ പക്ഷികൾ അത്യന്തം അപൂർവമായ ജ്ഞാനം നേടിയിരിക്കുന്നു.

तिर्यग्योन्यां यदि भवस्तेषां ज्ञानं कुतोऽभवत् । कथञ्च द्रोणतनयाः प्रोच्यन्ते ते पतत्रिणः॥१.

അവർ മൃഗജാതിയിൽ ജനിച്ചവരാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെ അവർക്കു ഇങ്ങനെയുള്ള ജ്ഞാനം ലഭിച്ചു? ദ്രോണന്റെ മക്കൾ പക്ഷികളായി എങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു?

कश्च द्रोणः प्रविख्यातो यस्य पुत्रचतुष्टयम् । जातं गुणवतां तेषां धर्मज्ञानं महात्मनाम्॥१.

ആ ദ്രോണൻ ആരാണ്? അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാല് മക്കളും ധർമ്മജ്ഞാനവും ഗുണവും ഉള്ള മഹാത്മാക്കളായി എങ്ങനെ ജനിച്ചു?

मार्कण्डेय उवाच शृणुष्वावहितो भूत्वा यद्वृत्तं नन्दने पुरा । शक्रस्याप्यसरसां चैव नारदस्य च सङ्गमे॥१.

മാർകണ്ടേയൻ പറഞ്ഞു: നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. പുരാതനകാലത്ത് നന്ദനവനത്തിൽ, ഇന്ദ്രനും നാരദനും കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം.

नारदो नन्दनेऽपश्यत् पुंश्चलीगणमध्यगम् । शक्रं सुराधिराजानं तन्मुखासक्तलोचनम्॥१.

നന്ദനവനത്തിൽ, നാരദൻ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇരുന്ന ഇന്ദ്രനെ കണ്ടു; അവൻ അവരുടെ മുഖം നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

स तेनर्षिवरिष्ठेन दृष्टमात्रः शचीपतिः । समुत्तस्थौ स्वकं चास्मै ददावासनमादरात्॥१.

ആ മഹർഷി അവനെ കണ്ടതുമാത്രം, ഇന്ദ്രൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ്, ആദരപൂർവം തന്റെ ഇരിപ്പിടം നാരദന് നൽകി.

तं दृष्ट्वा बलवृत्रघ्नमुत्थितं त्रिदशाङ्गनाः । प्रणेमुस्ताश्च देवर्षि विनयावनताः स्थिताः॥१.

ശക്തനായ വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവൻ എഴുന്നേറ്റതും ദേവസ്ത്രികൾ അവനും മഹർഷിക്കും വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു.