മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ഒരു വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകൾ പല ദിശകളിലേക്കും വളഞ്ഞതുപോലെ, ചിലത് താഴേക്ക്, ചിലത് ഉയരത്തിലേക്ക്, അങ്ങനെ തന്നെ അവർ അവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ശാഖകൾ പല രീതിയിലും നിർമ്മിച്ചു. ഒരിക്കൽ ആ ആശ്ചര്യവൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖകൾ വീടുകളുടെ തറകളും കയ്പുമാറുകളും ആയി മാറി; ആ ശാഖകൾ വീടുകളുടെ തൂണുകളായിത്തീർന്നു. അവർ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ജീവിതം നിലനിറുത്താനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു, കാരണം ആ ആശ്ചര്യവൃക്ഷങ്ങളും അതിലെ തേനും മുഴുവൻ നശിച്ചുപോയിരുന്നു. ദുഃഖത്തിൽ കിടക്കുന്ന, ദാഹവും വിശപ്പും കൊണ്ട് വേദനിച്ചിരുന്ന ആ ജനങ്ങൾ, ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, അങ്ങേയറ്റം പ്രയത്നംകൊണ്ടു വിജയിച്ചു. ജീവിതം നിലനിറുത്താനുള്ള മറ്റ് മാർഗങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ ഭാഗ്യത്തിന് വൻ മഴ പെയ്തുവന്നു; ആ മഴയുടെ വെള്ളം താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകി. മഴയോടെ, ചെറുചെറു ഒഴുക്കുകളും, കനാലുകളും രൂപപ്പെട്ടു, നദികൾ ഒഴുകി; അപ്പുറം ഭൂമിയിൽ എത്തിയിരുന്ന കുറച്ച് വെള്ളം കൂടുതൽ ആയി. അപ്പോൾ, ഭൂമി-ജലത്തിന്റെ ഐക്യത്തോടെ, കൃഷിയോ വിത്തുമാറ്റലോ ഇല്ലാതെ, പതിനാലു തരത്തിലുള്ള ചെടികൾ—കൃഷിചെടികളും കാട്ടുചെടികളും—ഉണ്ടായി. കൃത്യമായ കാലത്തുള്ള പൂക്കളും പഴങ്ങളും കായിക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ജനിച്ചു; ഈ ചെടികളുടെ ആദ്യ സൃഷ്ടി ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായതായിരുന്നു. ആ ചെടികൾകൊണ്ട്, ത്രേതായുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ ജീവിച്ചു, എന്നാൽ അപ്പോൾ ആകസ്മാത് ആഗ്രഹവും ലോഭവും ഉയർന്നു. അപ്പോൾ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിയും നീതിയും അനുസരിച്ച്, നദികൾ, വയലുകൾ, പർവതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, ചെടികൾ, ഔഷധികൾ എന്നിവ സ്വന്തമാക്കി. അങ്ങനെയൊരു പിഴവിന്റെ ഫലമായി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ, ഔഷധികൾ അവരുടെ കണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി; പലതും ഒരേസമയം നശിച്ചു, അതിനാൽ ഔഷധികൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഔഷധികൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ജനങ്ങൾ ആശ്ചര്യത്തിൽ അകപ്പെട്ടു, വീണ്ടും വിശപ്പിൽ വേദനിച്ചവർ ബ്രഹ്മാവിൽ, പരമേശ്വരനിൽ, ആശ്രയമെടുത്തു. അപ്പോൾ, ഭൂമി മുഴുവൻ ഉപഭോഗം ചെയ്തതെന്ന് ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി, ഭാഗ്യശാലിയും ശക്തനുമായ പ്രഭു സുമേരു പർവതത്തെ ഒരു കാളയായി രൂപപ്പെടുത്തി, ഭൂമിയെ പാൽ ചുരണ്ടി. അപ്പോഴാണ്, ഭൂമിയിൽ നിന്നും കൃഷി ചെയ്യാവുന്ന വിത്തുകൾ വീണ്ടും ജനിച്ചു; കൃഷിചെടികളും കാട്ടുചെടികളും ആ വിത്തുകൾ ഉണ്ടായി. ഫലം കൊടുക്കുന്ന ഔഷധികൾ പതിനേഴു വിഭാഗങ്ങളായി പറയുന്നു: നെല്ല്, ഗോതമ്പ്, യവം, ബജ്ര, എള്ള്. പ്രിയംഗു, ഉദാര, കോരദുഷ, ചിനക; മാഷ, മുദ്ഗ, മാസുര, നിഷ്പാവ, കുലത്ത. അതുപോലെ അധക, ചനക—ഇവയും പതിനേഴു വിഭാഗങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; ഇവയാണ് പ്രാചീന കൃഷിഔഷധികൾ. ഉത്പാദിപ്പിക്കേണ്ട കൃഷിഔഷധികൾ, കൃഷിയും കാട്ടും ചേർത്ത്, പതിനാലാണ്: നെല്ല്, ഗോതമ്പ്, യവം, ബജ്ര, എള്ള്. പ്രിയംഗു ഏഴാമത്, കുലത്ത എട്ടാമത്; ശ്യാമക, നിവാര, യട്ടില്ല, ഗവേദുകയും ഉൾപ്പെടുന്നു. കുറുവിന്ദ, മാർകട, വേണുവയവ—ഇവയാണ് പതിനാലു കൃഷിഔഷധികൾ. അംഗംകഴിഞ്ഞ ഔഷധികൾ വീണ്ടും വളരാതിരുന്നപ്പോൾ, അവയുടെ വളർച്ചയ്ക്കായി കൃഷി എന്ന മാർഗം പ്രഭു സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വയംഭവനായ ബ്രഹ്മാവ് കൈപ്പണി, പ്രവർത്തനശേഷി എന്നിവ ജനങ്ങൾക്കു നൽകി; അതിനുശേഷം കൃഷിചെടികൾ വിത്തുമാറ്റി വളർത്താൻ തുടങ്ങി. കൃഷി അങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, പ്രഭു തന്നെ, അവയുടെ ഗുണവും നീതിയും അനുസരിച്ച്, ശരിയായ അതിരുകൾ നിശ്ചയിച്ചു. ധർമ്മം കാത്തു നിലനിർത്തുന്ന എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും, എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും, അവയുടെ ജാതിയും ആശ്രമവും അനുസരിച്ച്, ദൈവം കർമ്മങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചു. യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണർക്കുള്ള സ്ഥലം പ്രജാപതിയുടെതായാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്; യുദ്ധത്തിൽ പിന്മാറാത്ത ക്ഷത്രിയർക്കുള്ള സ്ഥലം ഇന്ദ്രന്റെതായാണ്. തങ്ങളുടെ തന്നെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന വൈശ്യർക്കുള്ള സ്ഥലം മരുത്; സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശൂദ്രർക്കുള്ളത് ഗന്ധർവന്റെ സ്ഥലം. പവിത്ര ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന എൺപത്തിയെട്ട് ആയിരം ഋഷികൾ, ഗുരുവിനൊപ്പം താമസിക്കുന്നവരുടെ സ്ഥലം; ഏഴു മഹർഷികൾക്ക് വനവാസികളുടെ സ്ഥലം; ഗൃഹസ്ഥർക്ക് പ്രജാപതിയുടെ സ്ഥലം; സന്ന്യാസികൾക്ക് ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥലം; യോഗികൾക്ക് അമരമായ സ്ഥലം—ഇങ്ങനെയാണ് സ്ഥാനങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം. സൂര്യപ്രകാശം നേരിട്ട് കിടക്കുന്ന കിടക്ക, എപ്പോഴും അഗ്നിയും വെള്ളവും ഉള്ള സ്ഥലം, സൂര്യകിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് വിളക്ക് തെളിയുന്ന, ലക്ഷ്മിയുടെ പാത്രമായ വീടുകൾ—അത് യക്ഷന്റെ താമസസ്ഥലമല്ല. ചന്ദനവാര്പ്പ്, വീണയുടെ ശബ്ദം, കട്ട镜ം, തേനും നെയ്യും, വെളിച്ചം കൊണ്ടുള്ള പാത്രങ്ങൾ—അങ്ങനെയുള്ള വീടും യക്ഷന്റെ അഭയസ്ഥലമല്ല. മുളയുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ, പയർവള്ളി, ഭാര്യ വീണ്ടും വിവാഹം ചെയ്ത സ്ഥലം, ഉരുളപ്പുഴു—ഇവയുള്ള വീടാണ് യക്ഷന്റെ താമസസ്ഥലം. അഞ്ചു പുരുഷന്മാർ, മൂന്ന് സ്ത്രീകൾ, അത്രയേറെ പശുക്കൾ, ഇരുണ്ടതും കാടുമുള്ള വീടും യക്ഷന്റെ വാസസ്ഥലമാണ്. ഒരു ആട്, രണ്ട് ചെമ്മരികൾ, മൂന്ന് പശുക്കൾ, അഞ്ച് മയിലുകൾ, ആറു കുതിരകൾ, ഏഴ് ആനകൾ—അങ്ങനെയുള്ള വീടുകൾ യക്ഷന്റെ ശക്തി വലിച്ചിടുന്ന സ്ഥലമാണ്. കയർ, കൊടുവ, കുരുമ, പാത്രങ്ങൾ, മറ്റ് ഉപകരണങ്ങൾ ചിതറിവിടുന്ന സ്ഥലം—അത് യക്ഷന്റെ അഭയസ്ഥലമാണ്. സ്ത്രീകളുടെ വായ് ഉരുളയിലും ഉണക്കത്തിലും, അത്തിപ്പഴം, കുഴപ്പിടം, ചർച്ച—ഇവയുള്ള വീടും യക്ഷന്റെ അനുകൂലമായ സ്ഥലമാണ്. പച്ചവയിലോ പാകവയിലോ വീടിനകത്ത് ചവിട്ടുന്നത്, അതുപോലെ ശാസ്ത്രങ്ങൾ അവഗണിക്കുന്നത്—അങ്ങനെയുള്ള വീടുകളിൽ യക്ഷൻ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കും. അഗ്നിയെ പാത്രത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ കരണ്ടിയുടെ അറ്റത്തിൽ അർപ്പിക്കുന്ന വീടുകൾ—അങ്ങനെയുള്ള അശുഭവീടുകളിൽ യക്ഷൻ പൂർണ്ണമായി വസിക്കും. മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥികൾ വീടിനകത്ത്, മരിച്ചവർ ദിവസം-രാത്രി നിലനിർത്തുന്ന—അങ്ങനെയുള്ള വീടുകൾ യക്ഷനും മറ്റ് പ്രേതങ്ങൾക്കും വാസസ്ഥലമാണ്. തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തോടും, സമാന വംശക്കാരോടും, പങ്കിട്ട അർപ്പണക്കാരോടും ഭക്ഷണവും വെള്ളവും നൽകാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നവർ—അങ്ങനെയുള്ള ആളുകൾക്കിടയിൽ യക്ഷൻ വസിക്കും. താമരയും താമരതണ്ടും ഇല്ലാത്ത, സുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന പശു, പുല്ല് മാത്രം കഴിക്കുന്ന പശു ഇല്ലാത്ത, ഭൈരവനും വൃഷഭനും കാളുകൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന—അങ്ങനെയുള്ള വീടുകളിൽ നിന്ന് യക്ഷൻ വിട്ടുപോകും. ഈ വിധം, ലോകത്തിലെ ആദ്യകാലത്തുള്ള ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം, കൃഷിയുടെ ഉത്പത്തി, ഔഷധികളുടെ വർഗ്ഗീകരണം, ധർമ്മത്തിന്റെ സ്ഥാപനം, യക്ഷന്റെ വാസസ്ഥലങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം മഹത്വത്തോടെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.