മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

മഹാമുനിവരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പരാര്ധം കഴിഞ്ഞു. അതിന്റെ അവസാനം പദ്മ എന്ന മഹാകल्पം സംഭവിച്ചു. ബ്രഹ്മണേ, ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന രണ്ടാം പരാര്ധത്തിൽ ആദിയുള്ള കല്പം വാരാഹ കല്പം എന്നാണു പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികൾ ഇങ്ങനെയാണു—അവന്റെ ജനനം അദൃശ്യമാണ്; അവൻ തന്റെ രാത്രി കഴിഞ്ഞു ഉണർന്നപ്പോൾ ഓരോ കല്പത്തിലും ഈ സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ഭിത്തികളും കിണറുകളും ഇല്ലാത്ത ഗ്രാമം 'ഖർവട' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അതുപോലെ ശാഖാപുരങ്ങൾ, മന്ത്രിമാരുടെ ഭരണപ്രദേശങ്ങൾ, വശവർത്തിത്വത്തിലുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ എന്നിവയും ഉണ്ട്. പ്രധാനമായും ശൂദ്രർ വസിക്കുന്ന, അവരുടെ സ്വന്തം സമ്പത്ത്, കൃഷി തുടങ്ങിയവയാൽ നിലനിൽക്കുന്ന, വയലുകളും ഉപയുക്തഭൂമികളും ഉള്ള സ്ഥലത്തുള്ള താമസസ്ഥലങ്ങൾ 'ഗ്രാമം' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. നഗരങ്ങൾ മുതലായവയെ ഒഴികെ, വ്യക്തികൾ പ്രത്യേകമായ ഉദ്ദേശത്തോടെ നിർമ്മിച്ച താമസസ്ഥലങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങൾ എന്നാണു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഗ്രാമത്തിൽ പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടാത്ത, ശക്തനായ, മറ്റുള്ളവരുടെ സ്ഥലങ്ങളിൽ കൃഷിയില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്നവനെ, രാജാവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു അഭയം തേടുന്ന 'ദ്രമീ' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. പശുപാലകർ വസിക്കുന്ന, ചന്തയില്ലാത്ത, ചരക്കുകൾ കാറുകളിൽ കയറ്റി, പശുക്കളോടൊപ്പം ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് താമസിക്കുന്ന ഗ്രാമം 'ഘോഷ' എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇങ്ങനെ, നഗരങ്ങളും മറ്റ് താമസസ്ഥലങ്ങളും നിർമ്മിച്ച ശേഷം, അവർ ദമ്പതികൾക്ക് വേണ്ടി വീടുകൾ പണിതു. മുമ്പുപോലെ, അവരുടെ വീടുകൾ മരങ്ങൾക്കരികിൽ പണിതു. ആ ഓർമ്മയിൽ, അവർ വീടുകൾ അതേ രീതിയിൽ നിർമ്മിച്ചു. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകൾ വിവിധ ദിശകളിലേക്കു വളയുന്നതുപോലെ, ചിലത് താഴേക്ക്, ചിലത് മുകളിലേക്ക്, അങ്ങനെ അവർ വീടുകളുടെ ശാഖകളും പണിതു. യജ്ഞോപവീതധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നേരത്തെ കാമധേനുവിന്റെ ശാഖകളായിരുന്നവ വീടുകളുടെ തൂണുകളായി മാറി; അങ്ങനെ ആ ശാഖകൾ വീട് നിർമ്മാണത്തിനുള്ള തൂണുകളായി മാറി. ദമ്പതികളെ നശിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം, അവർ ജീവിക്കാൻ മാർഗങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു, കാരണം കാമധേനു മരങ്ങളും അവയുടെ തേനും പൂര്‍ണമായി ഇല്ലാതായി. അതുകൊണ്ടു അവർ ദുഃഖത്താൽ വേദനിച്ചു, ദാഹവും വിശപ്പും അനുഭവിച്ചു; ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആദിയിൽ അവർ വിജയിച്ചുപോയി. മറ്റു ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർക്കു ധാരാളം മഴ ലഭിച്ചു. ആ മഴ കൊണ്ടു താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ ജലം നിറഞ്ഞു. മഴയോടെ ചുരുളുകളും പാതകളും രൂപപ്പെട്ടു, നദികൾ ഒഴുകി; നേരത്തെ ഭൂമിയിൽ എത്തിയിരുന്ന കുറച്ച് വെള്ളം വർദ്ധിച്ചു. ഭൂമിയും വെള്ളവും ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടു തരത്തിലുള്ള, കൃഷിയില്ലാതെ തന്നെ, കാടിലും വയലിലും വളരുന്ന ചെടികൾ ഉദിച്ചുവന്നു. പൂക്കളും പഴങ്ങളും സീസണിൽ കായ്ക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും കുരുമുളകുകളും ജനിച്ചു; ഈ ചെടികളുടെ ആദ്യാവതരണം ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലാണ് ഉണ്ടായത്. ആ ചെടികൾ കൊണ്ടു തന്നെയാണ് ത്രേതായുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ ജീവിച്ചത്. എന്നാൽ, അപ്പോൾ ആർക്കും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹവും ലോഭവും ഉണർന്നു. അപ്പോൾ അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിക്കും ധർമബോധത്തിനും അനുസരിച്ച് നദികൾ, വയലുകൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, മരങ്ങൾ, കുരുമുളകൾ, ഔഷധികൾ മുതലായവ സ്വന്തമാക്കി. ആ ദോഷത്താൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഔഷധികൾ അവരുടെ കണ്ണുമുന്‍പിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി; പല ഔഷധികളും ഒരുമിച്ച് നശിച്ചു, മഹാമുനിവരേ, അങ്ങനെ ഔഷധികൾ ഇല്ലാതായി. ഔഷധികൾ ഇല്ലാതായി ജനങ്ങൾ ആശങ്കയിലായി, വിശപ്പാൽ പീഡിതരായി വീണ്ടും പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. അപ്പോൾ, ഭൂമി കഴിച്ചുപോയതായി മനസ്സിലാക്കിയ ബ്രഹ്മാവ്, മഹാശക്തിയുള്ളവൻ, സുമേരു പർവ്വതത്തെ കன்று ആക്കി ഭൂമിയെ പാൽകറി. അപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ നിന്നും ധാന്യങ്ങൾ ഉദിച്ചു; കൃഷി ചെയ്യുന്നതും സ്വാഭാവികമായും വളരുന്നതുമായ വിത്തുകൾ വീണ്ടും ജനിച്ചു. ഫലമേടുന്ന ഔഷധികളുടെ വിഭാഗങ്ങൾ പതിനേഴാണെന്ന് പറയുന്നു—അവയാണ് നെൽ, ഗോതമ്പ്, യവം, സ്യാമ, എലു. പ്രിയംഗു, ഉദാര, കൊരടുഷ, ചിണക; മാഷ്, മുത്, മസുര്, നിഷ്പവ, കുലത്ത. അതുപോലെ അദ്ധക, ചണക എന്നിവയും ഈ പതിനേഴിനുള്ളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് പുരാതനകാലത്തെ കൃഷിഔഷധികളുടെ വിഭാഗങ്ങൾ. കൃഷിയുള്ളതും കാട്ടിൽ വളരുന്നതുമായ ഔഷധികൾ പതിനാലാണ്—നെൽ, ഗോതമ്പ്, യവം, സ്യാമ, എലു. പ്രിയംഗു ഏഴാമത്തേത്, കുലത്ത് എട്ടാമത്തേത്; ശ്യാമക, നിയാര, യത്തില്ല, ഗവേദുക എന്നിവയും ഉണ്ട്. കുറുവിന്ദ, മാർകട, വേണുയവ എന്നിവ കൂടി ചേർന്ന് ഈ പതിനാലും കൃഷിഔഷധികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവിടെ അവിടെയായി വിതറിയിട്ടുള്ള ഔഷധികൾ വീണ്ടും മുളച്ചില്ല. അപ്പോൾ അവയുടെ വളർച്ചക്കായി കൃഷിയുടെ മാർഗം ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വയംഭുവനായ ബ്രഹ്മാവ് കൈയുടെ കഴിവും പ്രവർത്തനവും ജനങ്ങൾക്ക് നൽകി; അന്ന് മുതൽ വിതച്ച് വളർത്തുന്ന ഔഷധികൾ ഉണ്ടായി. കൃഷി ഇങ്ങനെ സ്ഥാപിച്ചതിന് ശേഷം, ഭഗവാൻ സ്വയം അവയ്ക്ക് യോഗ്യമായ അതിരുകൾ നിശ്ചയിച്ചു, ധർമ്മത്തിനും ഗുണങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ച്. ധർമ്മത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന എല്ലാ വർണ്ണങ്ങൾക്കും ആശ്രമങ്ങൾക്കും, ലോകങ്ങൾക്കും, ഭഗവാൻ അവരവരുടെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചു. ക്രിയകൾ ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു പ്രജാപതിയുടെ സ്ഥാനം; യുദ്ധത്തിൽ പിന്തിരിയാത്ത ക്ഷത്രിയന്മാർക്കു ഇന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനം; തങ്ങളുടെ ധർമ്മം അനുസരിക്കുന്ന വൈശ്യന്മാർക്കു മരുതിന്റെ സ്ഥാനം; സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശൂദ്രന്മാർക്കു ഗന്ധർവന്റെ സ്ഥാനം. എൺപത്തെട്ടായിരം ബ്രഹ്മചാരിമുനികൾക്കു ഗുരുകുലവാസികളുടെ സ്ഥാനം; സപ്തർഷിമാർക്കു വനവാസികളുടെ സ്ഥാനം; ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കു പ്രജാപതിയുടെ സ്ഥാനം; സന്യാസികൾക്കു ബ്രഹ്മലോകം; യോഗികൾക്കു അമരലോകം—ഇങ്ങനെ സ്ഥലങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം നിർദ്ദിഷ്ടമായി. സൂര്യപ്രകാശം നേരിട്ട് വീഴുന്ന കിടക്കകളും, അഗ്നിയും ജലവും എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്ന വീടുകളും, സൂര്യകിരണങ്ങളിൽ ദീപം തെളിയുന്ന വീടുകളും, ലക്ഷ്മിയുടെ ആലയംപോലെയുള്ള വീടുകളും, അവിടം നിന്റെ വാസസ്ഥലമല്ല. ചന്ദനചുരുളി, വീണാനാദം, കണ്ണാടി, തേൻ, നെയ്, താമ്രപാത്രങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന വീടുകളും നിന്റെ അഭയം അല്ല. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കല്പാന്തരങ്ങളിൽ, മനുഷ്യരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങൾ, ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ, കൃഷിയുടെ ഉത്ഭവം, ഔഷധികളുടെ വർഗ്ഗീകരണം, ധർമ്മവും വർണ്ണാശ്രമ സംവിധാനവും, അവയുടെ സ്ഥാനം എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടു.