മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

മനുവിനോടൊപ്പം ദേവന്മാർ, സപ്തർഷിമാർ, ഇന്ദ്രൻ, മനു, മനുവിന്റെ പുത്രന്മാരായ രാജാക്കന്മാർ എന്നിവരെല്ലാം ഒരുമിച്ച് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; അവരും പൂർവ്വംപോലെ ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു മന്വന്തരത്തിൽ നാലു യുഗങ്ങൾ ഇതിൽ എഴുപത്തൊന്ന് മുഴുവൻ, ഒപ്പം ഒരു ഭാഗം കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം മനുഷ്യവർഷങ്ങളിൽ എത്രയാണെന്ന് ഞാൻ വ്യക്തമാക്കാം: അതായത്, മുപ്പത് കോടി വർഷം, ഒപ്പം അറുപത്താറ് നിയുതവും, ഇരുപതിനായിരം വർഷവും കൂടി ചേർത്ത്, ഈ കാലഘട്ടം അല്പം കൂടുതലാണ്. ഇതാണ് മന്വന്തരമെന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ദൈവവർഷങ്ങളിൽ ഇതിന്റെ കണക്കു പറയാം: എട്ടായിരം ദൈവവർഷം, ഒപ്പം അമ്പത്തിരണ്ടായിരം വർഷം കൂടി ചേർക്കണം. ഈ കാലഘട്ടം പതിനാലു മടങ്ങ് കൂട്ടിയാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം ആകുന്നു. അതിന്റെ അവസാനം, ജ്ഞാനികൾ 'നൈമിത്തിക പ്രളയം' എന്ന് വിളിക്കുന്ന ലയമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗ്ഗം എന്നിവയെല്ലാം ആ സമയത്ത് നശിക്കുന്നു; അവ അവസാനിക്കുന്നു, എന്നാൽ മഹർലോകം നിലനിൽക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആ ലോകത്തിലെ ജീവികൾ ഉഷ്ണം കാരണം ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഒരു സമുദ്രം കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ രാത്രി ആ സമയത്ത് ആരംഭിക്കുന്നു. ആ രാത്രി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവസത്തോടു തുല്യമാണ്; അതിന്റെ അവസാനം വീണ്ടും സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം പൂർണ്ണമാകുന്നു; അങ്ങനെ നൂറു വർഷം കൂടി. ആ നൂറു വർഷം പരമാവധി ആയുസ്സ് ആകുന്നു; അർദ്ധം അമ്പത് വർഷം, അതിനെ പരാർദ്ധം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഏതാണ്ട് അങ്ങനെ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പരാർദ്ധം കഴിഞ്ഞു; അതിന്റെ അവസാനം 'പദ്മ' എന്ന മഹാകൽപം സംഭവിച്ചു. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന രണ്ടാം പരാർദ്ധത്തിൽ ആദ്യം വരുന്ന കൽപം 'വാരാഹ' എന്നാണു കണക്കാക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അജ്ഞാതമായ ജനനത്തിൽ, ഓരോ കൽപത്തിലും രാവിന്റെ അവസാനം അവൻ ഉണർന്നപ്പോൾ സൃഷ്ടികൾ വീണ്ടും സംഭവിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, മതിലോ കിണറ്റോ ഇല്ലാത്ത ഒരു വാസസ്ഥലത്തെ 'ഖർവട' എന്നു പറയുന്നു. മറ്റു ചിലത് ശാഖാപട്ടണങ്ങൾ, മന്ത്രികളുടെ ഭുമികൾ, രാജാവിന്റെ അനുബന്ധഭൂമികൾ എന്നിവയാണ്. പ്രധാനമായും ശൂദ്രന്മാർ താമസിക്കുന്ന, അവരുടെ സമൃദ്ധിയും കൃഷിയും ആശ്രയിച്ചുള്ള, വയലുകളും ഉപയോഗയോഗ്യമായ ഭൂമിയും ഇടയിലായുള്ള വാസസ്ഥലങ്ങൾ 'ഗ്രാമം' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. നഗരങ്ങൾ മുതലായവയല്ലാതെ, പ്രത്യേകമായ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി മനുഷ്യർ സ്ഥാപിച്ച വാസസ്ഥലങ്ങൾ അവരുടേതായി കണക്കാക്കാം. കൃഷിയില്ലാതെ, ഭൂരിപക്ഷം അക്രമിയായും ശക്തിയുള്ളവനായി, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനെ 'ദ്രാമി' എന്നു ഗ്രാമത്തിൽ വിളിക്കുന്നു; അവൻ രാജാവിന്റെ അനുഗ്രഹം തേടുന്നു. വിപണിയില്ലാതെ, കന്നുകാലികളെ കാറുകളിൽ കയറ്റി, വേണമെങ്കിൽ എവിടെയും താമസിക്കുന്ന ഇടയരുടെ കൂട്ടം 'ഘോഷ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അവർക്ക് താമസത്തിനായി നഗരങ്ങളും മറ്റും നിർമ്മിച്ചശേഷം, രണ്ട് പേർക്ക് താമസിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ വീടുകളും നിർമ്മിച്ചു. മുമ്പുപോലെ, അവരുടെ വീടുകൾ മരങ്ങളുടെ സമീപം പണിതു; അതെല്ലാം ഓർത്ത് അവർ വീടുകൾ അങ്ങനെ തന്നെ പണിതു. മരത്തിന്റെ ശാഖകൾ പല ദിശകളിലായി വളയുന്നതുപോലെ, ചിലത് താഴേക്ക്, ചിലത് ഉയരത്തിലേക്ക്, അങ്ങനെ വീടുകളുടെ ശാഖകളും നിർമ്മിച്ചു. മുന്‍പ് മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന മനോരഥവൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖകൾ വീടുകളുടെ തൂണുകളായി മാറി; അങ്ങനെ ആ ശാഖകൾ വീടുകളുടെ താടികളായി. പിന്നീട്, ആ ഇരട്ടികളെ ഇല്ലാതാക്കി, അവർ ഉപജീവന മാർഗ്ഗം ആലോചിച്ചു, കാരണം മനോരഥവൃക്ഷങ്ങളും അവയുടെ തേനും മുഴുവനായി നശിച്ചിരുന്നു. ദു:ഖത്തിൽ കുരുങ്ങി, ദാഹവും വിശപ്പും ബാധിച്ച്, അവർ ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വിജയിച്ചു. മറ്റു ഉപജീവന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, അവർക്കായി ധാരാളം മഴ പെയ്തു; ആ മഴയിൽ താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ വെള്ളം സഞ്ചരിച്ചു. മഴയാൽ ചെളികളും ചാലുകളും രൂപപ്പെട്ടു, നദികൾ ഒഴുകി; മുമ്പ് ഭൂമിയിൽ എത്തിയിരുന്ന ചെറിയ വെള്ളം കൂടിയെത്തി. പിന്നെ, ഭൂമിയും വെള്ളവും ചേർന്ന്, പന്ത്രണ്ടു തരത്തിലുള്ള സസ്യങ്ങൾ, കൃഷിയോ വിതയിടലോ ഇല്ലാതെ, സ്വതന്ത്രമായി ഉൽഭവിച്ചു. പുഷ്പവും പഴവും സമയത്തിനു അനുയോജ്യമായി തരുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ജനിച്ചു; എന്നാൽ ഈ സസ്യങ്ങളുടെ ആദ്യ ഉത്ഭവം ത്രേതായുഗം ആരംഭിക്കുമ്പോഴാണ്. അവ സസ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, ആളുകൾ ത്രേതായുഗത്തിൽ ജീവിച്ചു; എന്നാൽ അപ്പോഴാണ് ആഗ്രഹവും ലോഭവും അവരിൽ പെട്ടെന്നു ഉദിച്ചു. പിന്നെ അവർ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിയും ധർമ്മബോധവും അനുസരിച്ച്, നദികൾ, വയലുകൾ, പർവതങ്ങൾ, മരങ്ങൾ, ചെടികൾ, ഔഷധികൾ എന്നിവ സ്വന്തമാക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ആ പാപം മൂലം, ഔഷധികൾ അവരുടെ കണ്ണിനു മുമ്പിൽ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി; പല ഔഷധികളും ഒരുമിച്ച് നശിച്ചു, അങ്ങനെ ഔഷധികൾ ഇല്ലാതായി. ഔഷധികൾ അങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുകയും, വീണ്ടും വിശപ്പിൽ പീഡിതരായി ബ്രഹ്മാവിൽ അഭയം തേടുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, ഭൂമി വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞതായി മനസ്സിലാക്കിയ മഹാഭാഗ്യനും ശക്തനുമായ ഭഗവാൻ, സുമേരു പർവതത്തെ ഒരു കன்றായി മാറ്റി, ഭൂമിയെ പാൽകറ്റി. അപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കൃഷിയുടെയും വന്യസസ്യങ്ങളുടെയും വിത്തുകൾ വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു. ഫലവത്തായ ഔഷധികളുടെ വിഭാഗങ്ങൾ പതിനേഴാണ്: നെല്ല്, ചോളം, ഗോതമ്പ്, ചാമ, എള്ള്, പ്രിയംഗു, ഉദാര, കോരഡുഷ, ചിണക, മാഷ്, മുത്, മസൂർ, നിഷ്പവ, കുലത്ത, അധക, ചണക എന്നിവയാണ്. ഇവയാണ് പുരാതന കൃഷിഔഷധികളുടെ വിഭാഗങ്ങൾ. കൃഷിയും വന്യവുമുള്ള ഔഷധികൾ പതിനാലാണ്: നെല്ല്, ചോളം, ഗോതമ്പ്, ചാമ, എള്ള്, പ്രിയംഗു, കുലത്ത, ശ്യാമക, നില, യട്ടില്ല, ഗവേദുക, കുറുവിന്ദ, മാർകട, വേണുവയ എന്നിവയാണ്. ഇവയാണ് കൃഷിയുടെയും വന്യവുമായ ഔഷധികളുടെ പതിനാലു വിഭാഗങ്ങൾ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.