മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

കാലത്തിന്റെ അളവുകളെ കുറിച്ച് മഹർഷി വിശദീകരിച്ചു. പത്ത് നിമിഷങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു കാഷ്ഠാ ഉണ്ടാകുന്നു; അഞ്ച് കാഷ്ഠകൾ ചേർന്നു ഒരു കലാ; മുപ്പത് കലകൾ ചേർന്നു ഒരു മുഹൂർത്തം; അങ്ങനെ മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ചേർന്നു ഒരു മനുഷ്യന്റെ പകലും രാത്രിയും രൂപപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ഒരു പകലും രാത്രിയും മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അളക്കുന്നത്. അത്തരത്തിലുള്ള മുപ്പത് ദിവസം-രാത്രികൾ ചേർന്ന് രണ്ട് പക്ഷങ്ങൾ, അതാണ് ഒരു മാസം, ഉണ്ടാകുന്നു. ആറ് മാസങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരു വർഷം രൂപപ്പെടുന്നു. ഈ വർഷം ദക്ഷിണയാനവും ഉത്തരായണവും എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ദേവന്മാർക്ക് ഒരു പകലും രാത്രിയും ഇതുപോലെയാണ്, അതിൽ ഉത്തരായണം പകലയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ചതുര്യുഗം, അതായത് കൃത, ത്രേത, ദ്വാപര, കലി എന്നിങ്ങനെയുള്ള നാല് യുഗങ്ങൾ ചേർന്ന് പതിനിരണ്ടായിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. അതിന്റെ വിഭജനവും മഹർഷി വിശദീകരിച്ചു. കൃതയുഗം നാലായിരം ദൈവവർഷങ്ങളാണ്; അതിന്റെ സംധ്യയും സംധ്യാംശവും ഓരോന്നും നാലുനൂറ് വർഷങ്ങൾ വീതം. ത്രേതായുഗം മൂന്നായിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ; അതിന്റെ സംധ്യയും സംധ്യാംശവും ഓരോന്നും മൂവായിരം വർഷങ്ങൾ വീതം. ദ്വാപരയുഗം രണ്ടായിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ; സംധ്യയും സംധ്യാംശവും ഓരോന്നും ഇരുനൂറ് വർഷങ്ങൾ വീതം. കലിയുഗം ആയിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ; അതിന്റെ സംധ്യയും സംധ്യാംശവും ഓരോന്നും നൂറ് വർഷങ്ങൾ വീതം. ഇങ്ങനെ, നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്ന് പതിനിരണ്ടായിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ ആകുന്നു. ഈ പതിനിരണ്ടായിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ ആയിരം തവണ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം ഉണ്ടാകുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം പതിനാലു മനുക്കൾക്കാണ് വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഓരോ മനുവിന്റെ കാലഘട്ടം ആ ആയിരത്തിൽ ഓരോ ഭാഗമായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ദേവന്മാർ, സപ്തർഷികൾ, ഇന്ദ്രൻ, മനു, മനുവിന്റെ പുത്രന്മാരായ രാജാക്കന്മാർ—ഇവരെല്ലാം മനുവിനോടൊപ്പം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും, കാലാവസാനത്തിൽ പുനഃ ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും നാലു യുഗങ്ങൾ എഴുപത്തിയൊന്ന് മുഴുവൻയും അതിലേക്കു കൂടി ഒരു ഭാഗവും ഉൾപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യവർഷത്തിൽ ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം മഹർഷി വിശദീകരിച്ചു: മുപ്പതു കോടി വർഷങ്ങൾക്കും അറുപത്താറ് നിയുതങ്ങൾക്കും പുറമെ, ഇരുപതിനായിരം വർഷങ്ങൾ കൂടി ചേർത്ത്, അതിനേക്കാൾ അല്പം അധികമാണ് ഒരു മന്വന്തരം. ദൈവവർഷത്തിൽ കണക്കാക്കിയാൽ, എട്ടായിരം വർഷവും അമ്പത്തിരണ്ടായിരം വർഷവും ചേർത്തതാണ് മന്വന്തരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം. ഈ കാലം പതിനാലു തവണ ആവർത്തിച്ചാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം ആകുന്നു. ഈ ദിവസത്തിന്റെ അവസാനം 'നൈമിത്തിക' എന്ന പ്രളയം സംഭവിക്കുന്നു. ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗ്ഗം—ഇവയെല്ലാം നശിക്കുന്നു; മഹർലോകം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു. മഹർലോകത്തിലെ ജീവികളും അതിലെ താപം മൂലം ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ രാത്രിയിൽ അദ്ദേഹം ഉറങ്ങുന്നു. ആ രാത്രി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവസത്തോളം ദൈർഘ്യമുള്ളതാണ്; അതിന്റെ അവസാനം വീണ്ടും സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം, നൂറു വർഷം എന്നിവ പൂർണ്ണമാകുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നൂറു വർഷം പരമാവധി ആയുസ്സാണ്; അതിന്റെ അർദ്ധം, അർദ്ധശതകം, 'പരാർദ്ധം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മഹർഷി പറഞ്ഞു: "ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, ഒരു പരാർദ്ധം കഴിഞ്ഞു; അതിന്റെ അവസാനം 'പദ്മ' എന്ന മഹാകൽപം സംഭവിച്ചു. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന രണ്ടാം പരാർദ്ധത്തിൽ ആദ്യത്തെ കൽപം 'വാരാഹ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്." ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികൾ അപ്രത്യക്ഷമായ ജനനത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്; ഓരോ കൽപത്തിലും, രാത്രിയുടെ അവസാനം ബ്രഹ്മാവ് ഉണർന്നപ്പോൾ, ഈ സൃഷ്ടികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉണ്ടാകുന്നു. തുടർന്ന്, മഹർഷി മനുഷ്യരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളെയും വിശദീകരിച്ചു. മതിലും കിണറ്റുമില്ലാത്ത ഗ്രാമം 'ഖർവട' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. മറ്റുള്ളവയിൽ ശാഖാഗ്രാമങ്ങൾ, മന്ത്രിമാരുടെ പ്രദേശങ്ങൾ, ഉപരിപാലിത പ്രദേശങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. പ്രധാനമായും ശൂദ്രർ വസിക്കുന്ന, സ്വയം സമൃദ്ധിയും കൃഷിയും ആശ്രയിച്ചുള്ള വീടുകൾ വയലുകളുടെയും ഉപയുക്തമായ ഭൂമിയുടെയും നടുവിൽ സ്ഥിതി ചെയ്താൽ, അവയെ 'ഗ്രാമം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നഗരാദികളല്ലാതെ, വ്യക്തികൾ പ്രത്യേക ആവശ്യത്തിനായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു വാസസ്ഥലവും 'വാസസ്ഥാനം' എന്നറിയപ്പെടണം. ഗ്രാമത്തിൽ, ഭൂരിപക്ഷം അക്രമസ്വഭാവമുള്ളവനും ശക്തനുമായവനും മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂമിയിൽ കൃഷിയില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും രാജാവിന്റെ അനുകമ്പയിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവനും 'ദ്രമി' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. കച്ചവടശാലയില്ലാതെ, പശുക്കളെ കാറുകളിൽ കയറ്റി, അവയോടൊപ്പം എവിടെയും താമസിക്കുന്ന പശുപാലകരുടെ കൂട്ടം 'ഘോഷ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അവർ സ്വയം താമസിക്കാൻ നഗരങ്ങളും മറ്റു വാസസ്ഥലങ്ങളും നിർമ്മിച്ചു; അതുപോലെ, ദമ്പതികൾക്ക് താമസിക്കാൻ വീടുകളും പണിതു. മുമ്പേപോലെ, അവർ വീടുകൾ വൃക്ഷങ്ങള്ക്കടുത്ത് പണിതു; അതെല്ലാം ഓർത്ത്, അവർ വീടുകൾ അതുപോലെ തന്നെ പണിതു. വൃക്ഷശാഖകൾ പല ദിശകളിലേക്കും വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ചിലത് താഴേയും ചിലത് മേലേയും. അതുപോലെ, വീടുകളുടെ ശാഖകളും അവർ നിർമിച്ചു. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, ആ ആശ്ചര്യവൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖകൾ വീടുകളുടെ തൂണുകളായി മാറി; അങ്ങനെ, ആ ശാഖകൾ കൂൺകളായി മാറി. ദമ്പതികളെ ഇല്ലാതാക്കിയശേഷം, അവർ ഉപജീവന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ആശ്രയിച്ചു, കാരണം ആ ആശ്ചര്യവൃക്ഷങ്ങളും അതിന്റെ തേനും മുഴുവനും നശിച്ചുപോയി. ദു:ഖം കൊണ്ടും, ദാഹവും വിശപ്പും കൊണ്ടും പീഡിതരായിരുന്ന അവർ, ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വിജയിച്ചു. മറ്റു ഉപജീവന മാർഗ്ഗങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത്യധികം മഴ പെയ്തു; ആ മഴയിൽ നിന്ന് താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. മഴയോടെ, ചെറുകിട നീരൊഴുക്കുകളും പുഴകളും രൂപപ്പെട്ടു; നേരത്തെ ഭൂമിയിലെത്തിയിരുന്ന ചെറിയ വെള്ളപ്പൊക്കങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു. അപ്പോൾ, ഭൂമിയും വെള്ളവും ചേർന്ന്, പത്തൊമ്പത് തരത്തിലുള്ള സസ്യങ്ങൾ—വളർത്തുന്നതും കാടുമുള്ളതും, ഉഴുതോ വിതച്ചോ അല്ലാതെ—ഉണ്ടായി. കാലാനുസൃതമായി പൂക്കളും പഴവും കായ്ക്കുന്ന മരങ്ങളും ചെടികളും ജനിച്ചു; എന്നാൽ ഈ സസ്യങ്ങളുടെ ആദ്യാവതരണം ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലായിരുന്നു. ആ സസ്യങ്ങളാൽ ആളുകൾ ത്രേതായുഗത്തിൽ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ പിന്നീട്, ആർക്കും അപ്രതീക്ഷിതമായി, ആഗ്രഹവും ലാഭാസക്തിയും ജനിച്ചു. അപ്പോൾ അവർ നദികൾ, വയലുകൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, മരങ്ങൾ, ചെടികൾ, ഔഷധികൾ—ഇവയെല്ലാം ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിക്കും ധർമ്മബോധത്തിനും അനുസരിച്ച് സ്വന്തമാക്കി.