ഗുണങ്ങളില്ലാത്തതായും ലോകത്തിന്റെ ഉറവിടമായും ഉള്ള പരമാത്മാവ്, സൃഷ്ടിയുടെ സമയത്ത് രാജസ് ഗുണം സ്വീകരിച്ച് ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം ധരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവായിരിക്കുമ്പോൾ, സൃഷ്ടി പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, സത്വഗുണം പ്രധാനമായ് വിശ്ണുവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ധർമ്മം അനുസരിച്ച് ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, തമസ് ഗുണം ആധിപത്യത്തോടെ, രുദ്രനായി ലോകം മുഴുവൻ പിന്വലിച്ചു, വിശ്രമിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, മൂന്നാംഗുണങ്ങൾക്കും അതിനപ്പുറമുള്ളതുമായ അവൻ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കുമപ്പുറം നിലകൊള്ളുന്നു. പാടത്ത് കൃഷിക്കാരൻ, രക്ഷകൻ, കൊയ്ത്തുകാരൻ എന്നിങ്ങനെ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അനുസരിച്ച് പേരുകൾ സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ ബ്രഹ്മാ, വിശ്ണു, ഈശ്വരൻ എന്നിങ്ങനെ പേരുകളും പ്രവർത്തനങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിലയിൽ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രുദ്രന്റെ നിലയിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നു; വിശ്ണുവിന്റെ നിലയിൽ അവൻ നിരുപേക്ഷതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു—ഇവയാണ് സ്വയംഭുവായ പരമാത്മാവിന്റെ മൂന്ന് നിലകൾ. രാജസ് ബ്രഹ്മാവാണ്, തമസ് രുദ്രനാണ്, സത്വം വിശ്ണുവാണ്—ലോകത്തിന്റെ ഈശ്വരൻ; ഈ മൂന്നും ദേവതകളും ഗുണങ്ങളും തന്നെയാണ്. ഇവ പരസ്പരം ജോഡികളായും, ആശ്രയിച്ചും നിലകൊള്ളുന്നു; ഒരു നിമിഷം പോലും വേർപാടില്ല, ഒരിക്കലും പരസ്പരം ഉപേക്ഷിക്കില്ല. അങ്ങനെ, ലോകത്തിന്റെ ആദിയായ, ദേവതകളുടെ ദേവതയായ, നാലു മുഖമുള്ള ബ്രഹ്മാവ്, സൃഷ്ടിയിൽ രാജസ് ഗുണം സ്വീകരിച്ച്, സൃഷ്ടി പ്രവർത്തനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഹിരണ്യഗർഭൻ, ദേവതകളിൽ ആദിയായതും, ഉപമയിലൂടെ ആദിയില്ലാത്തതും, ലോകത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ജനനം പ്രാപിച്ചു, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന താമരക്കൊടിയിൽ സ്ഥാപിതനായി. അവന്റെ ആയുസ്സ്, മഹാത്മാവേ, നൂറു വർഷം; അതിന്റെ എണ്ണമിടൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മാനദണ്ഡം അനുസരിച്ച് ഞാൻ പറയാം. പത്ത് നിമേഷങ്ങൾ ഒരു കഷ്ടാ, അഞ്ചു കഷ്ടകൾ ഒരു കലാ, മുപ്പത് കളകൾ ഒരു മുഹൂർത്തം, മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ഒരു ദിവസം-രാത്രി. മനുഷ്യരുടെ ഒരു ദിവസം-രാത്രി മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ; അത്തരം മുപ്പത് ദിവസം-രാത്രി രണ്ടു പക്ഷങ്ങൾ, അതാണ് ഒരു മാസം. ആറ് മാസങ്ങൾ ഒരു വർഷം, ദക്ഷിണായനം, ഉത്തരായനം എന്നിങ്ങനെ; ദേവതകൾക്ക്,一天-രാത്രി അങ്ങനെ, ഉത്തരായനം അവരുടെ ദിവസം. കൃത, ത്രേതാ തുടങ്ങിയ ചതുര്യുഗം, പന്ത്രണ്ടായിരം ദൈവീയ വർഷങ്ങൾ; അതിന്റെ വിഭജനം ഞാൻ പറയാം. കൃതയുഗം നാലായിരം ദൈവീയ വർഷങ്ങൾ; അതിന്റെ സന്ധ്യയും പ്രഭയും നാലു നൂറ് വർഷം വീതം. ത്രേതായുഗം മൂന്നായിരം ദൈവീയ വർഷങ്ങൾ; സന്ധ്യയും പ്രഭയും മൂന്ന് നൂറ് വർഷം വീതം. ദ്വാപരയുഗം രണ്ടായിരം വർഷം, സന്ധ്യയും പ്രഭയും രണ്ട് നൂറ് വർഷം. കലിയുഗം ആയിരം ദൈവീയ വർഷം; സന്ധ്യയും പ്രഭയും നൂറ് വർഷം വീതം. അങ്ങനെ, ചതുര്യുഗങ്ങളുടെ മൊത്തം ദൈർഘ്യം പന്ത്രണ്ടായിരം വർഷം, അതാണ് മഹർഷിമാർ നിർവചിച്ചത്; അതിനെ ആയിരം ഗുണിച്ചാൽ, അത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം. ബ്രാഹ്മണാ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസത്തിൽ പതിനാലു മനുക്കൾ ഉണ്ട്; അവരുടെ കാലങ്ങൾ ആ ആയിരം വർഷത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങൾ. ദേവതകളും, സപ്തർഷികളും, ഇന്ദ്രനും, മനുവും, അവന്റെ പുത്രന്മാരായ രാജാക്കന്മാരും, മനുവിനൊപ്പം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, മുമ്പ് പോലെ ലയിക്കുന്നു. ഒരു മന്വന്തരത്തിൽ നാലു യുഗങ്ങൾ എഴുപത്തിയൊന്ന്, കൂടാതെ ഒരു ഭാഗം; അതിന്റെ ദൈർഘ്യം മനുഷ്യവർഷത്തിൽ ഞാൻ പറയാം. മുപ്പത് കോടി വർഷം, ബ്രഹ്മണാ, കൂടാതെ അമ്പത്തിയാറ് നിയുത്, ഇരുപതിനായിരം കൂടി, അങ്ങനെ ഈ കാലം കുറച്ച് കൂടുതലാണ്; അതാണ് മന്വന്തരമെന്നു വിളിക്കുന്നത്—ദൈവീയ വർഷത്തിൽ അതിന്റെ എണ്ണമിടൽ ഞാൻ പറയാം. എട്ടായിരം ദൈവീയ വർഷം, കൂടാതെ അമ്പത്തിരണ്ടായിരം കൂടി ചേർക്കണം. ഈ കാലം പതിനാലു ഗുണിച്ചാൽ, അത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം; അതിന്റെ അവസാനം, നൈമിത്തിക ലയമെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗ്ഗം—all destruction happens; ഇവ അങ്ങനെ നശിക്കുന്നു, മഹർലോകം നിലനിൽക്കുന്നു. അതിലെ വാസികൾ പോലും, അത്യന്തം ചൂട് കാരണം, ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; മൂന്നു ലോകങ്ങൾ, ഒരു സമുദ്രം കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്നു. അവന്റെ രാത്രി, അവന്റെ ദിവസത്തിന് സമാനമായ ദൈർഘ്യമാണ്; അതിന്റെ അവസാനം, സൃഷ്ടി വീണ്ടും ഉണരുന്നു. അങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം, നൂറു വർഷം കൂടി. നൂറു വർഷം പരമാവധി ദൈർഘ്യം; അമ്പതു വർഷം ഒരു പരാർദ്ധം. ബ്രഹ്മണാ, ഒരു പരാർദ്ധം കഴിഞ്ഞു; അതിന്റെ അവസാനം മഹാകൽപം—പദ്മം എന്നറിയപ്പെടുന്ന—that occurred. രണ്ടാം പരാർദ്ധത്തിൽ, ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന കാലം, ആദ്യ കല്പം വാരാഹം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികൾ, അവന്റെ ജനനം അപ്രത്യക്ഷമായതും; രാത്രിയുടെ അവസാനം, അവൻ ഉണരുമ്പോൾ, ഓരോ കല്പത്തിലും സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടാകുന്നു. നിരക്ഷരമായ, മതിലുകളും കുഴികളും ഇല്ലാത്ത ഒരു താമസസ്ഥലം ഖർവത എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്; അതുപോലെ ശാഖാ-നഗരങ്ങൾ, മന്ത്രിയുടെ പ്രദേശങ്ങൾ, വസലുകളുടെ ഭരണപ്രദേശങ്ങൾ. ശൂദ്രർ പ്രധാനമായ് താമസിക്കുന്ന, അവരുടെ സമൃദ്ധിയും കൃഷിയും അടിസ്ഥാനമാക്കി, വയലുകളും ഉപയോഗയോഗ്യമായ ഭൂമിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, അത്തരം താമസസ്ഥലങ്ങൾ ഗ്രാമങ്ങൾ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. നഗരങ്ങൾക്കു പുറത്ത്, പ്രത്യേക ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി ജനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച താമസസ്ഥലങ്ങൾ, മനുഷ്യരുടെ വാസസ്ഥലമായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂമിയിൽ വയലുകൾ ഇല്ലാതെ, അധികം അക്രമിയായും ശക്തിയുമായും സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, ഗ്രാമത്തിൽ, രാജാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ, ഡ്രമീ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കച്ചവടമില്ലാത്ത, പശുപാലകർ താമസിക്കുന്ന, ചരക്കുകൾ കാറുകളിൽ കയറ്റി, പശുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾക്കൊപ്പം, എവിടെയും താമസിക്കുന്ന, അത്തരം താമസസ്ഥലം ഘോഷം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, നഗരങ്ങൾ മുതലായവയും, വാസത്തിനായി, ഇരുപേരുടെ കൂട്ടങ്ങൾക്ക് താമസസ്ഥലങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു. മുമ്പ് പോലെ, അവരുടെ വീടുകൾ മരങ്ങളുടെ സമീപം നിർമ്മിച്ചു; അതെല്ലാം ഓർത്തു, അവർ വീടുകൾ അങ്ങനെ തന്നെ നിർമ്മിച്ചു.