മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

മാർകണ്ഡേയൻ പറയുന്ന കഥയിൽ, ഈ മുഴുവൻ ബ്രഹ്മാണ്ഡം പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്ന സമയത്തെ, പണ്ഡിതന്മാർ 'പ്രാകൃതിക പ്രളയം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, സൃഷ്ടിയും അതിന്റെ മാറ്റങ്ങളും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു; പ്രകൃതിയും പുരുഷനും തങ്ങളുടെ താത്വിക രൂപത്തിൽ ഒന്നിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നു. ആ സമയത്ത്, തമസും സത്ത്വവും സമതുലിതമായി, അതിക്രമമോ കുറവോ ഇല്ലാതെ, തമ്മിൽ ചേർന്ന് നിലനിൽക്കുന്നു. എങ്കിൽ, എലുവിൽ എണ്ണയുണ്ടാകുന്നതുപോലും, പാലിൽ നെയ്യുണ്ടാകുന്നതുപോലും, രാജസ് എന്നും തമസും സത്ത്വവും കൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സ്, രണ്ട് പരാർദ്ധങ്ങൾ, അതാണ് പരമേശ്വരന്റെ ഒരു ദിവസം; അതിനോട് സമം ആയ ഒരു കാലം, പ്രളയത്തിൽ, അവന്റെ രാത്രി എന്നാണ് പറയുന്നത്. പ്രഭാതത്തിൽ, ആദികാരണം, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം, അതിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത, പരമമായ, മറ്റൊന്നും ഇല്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന, ആ പരമേശ്വരൻ ഉണരുന്നു. അവൻ, പ്രകൃതിയിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച്, പരമ യോഗം വഴി അവരെ ഉണർത്തുന്നു; ആ പരമേശ്വരൻ, ഉന്നതനായ, അതിവേഗം ഇവരെ ഉണർത്തുന്നു. യുവതികളിൽ മദ്യം പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലും, വസന്തപവനിൽ ഉണർവ് ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലും, യോഗം എന്ന രൂപത്തിൽ അവൻ പ്രവേശിച്ച്, അവരെ ഉണർത്തുന്നു. ആദിപദാർത്ഥം ഇങ്ങനെ ഉണർന്നപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാ എന്ന ദൈവം, കോശത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലും. അവൻ, ഉണർത്തിയവനും, പ്രകൃതിയുടെ അധിപനുമാണ്; പ്രധാനം എന്ന നിലയിൽ, സങ്കോചത്തിലും വികാസത്തിലും നിലനിൽക്കുന്നു. നിര്ഗുണനായിട്ടും, ലോകത്തിന്റെ കാരണമായ അവൻ, രാജസ് ഗുണം സ്വീകരിച്ച് സൃഷ്ടിയിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; ബ്രഹ്മാ എന്ന നിലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാ നിലയിൽ, ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, സത്ത്വ ഗുണം കൂടുതലായപ്പോൾ, വിഷ്ണു എന്ന നിലയിൽ, ധർമ്മം വഴി സംരക്ഷണം നടത്തുന്നു. പിന്നീട്, തമസ് ഗുണം പ്രബലമായപ്പോൾ, രുദ്രൻ എന്ന നിലയിൽ, മുഴുവൻ ലോകം പിന്‍വലിച്ച്, വിശ്രമിക്കുന്നു; ഗുണങ്ങളിൽ മൂന്നും ഉള്ളതായിട്ടും, ഗുണങ്ങൾക്ക് അപ്പുറമാണ്, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കുമീതെ. വളരുന്നവൻ, സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ, കൊയ്ത്തുകാരൻ എന്നപോലെ, അവൻ ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, ഈശ്വരൻ എന്ന പേരുകളും പ്രവർത്തനങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാ നിലയിൽ, ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രുദ്രൻ നിലയിൽ, പ്രളയം വരുത്തുന്നു; വിഷ്ണു നിലയിൽ, അവൻ നിരുപേക്ഷമായി നിലനിൽക്കുന്നു — സ്വയംഭുവിന്റെ മൂന്ന് നിലകൾ ഇവയാണ്. രാജസ് ബ്രഹ്മാ, തമസ് രുദ്രൻ, സത്ത്വം വിഷ്ണു — ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ; ഈ മൂന്ന് ദേവതകളും, ഈ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളും. ഇവ പരസ്പരം ചേർന്നതും, ആശ്രിതമായതും; ഒരക്ഷണത്തും ഇവ തമ്മിൽ വേർപാടില്ല, ഒരിക്കലും പരസ്പരം ഉപേക്ഷിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ, ലോകത്തിന്റെ ആദി, ദേവതകളുടെ ദേവൻ, നാലു മുഖമുള്ള ബ്രഹ്മാ, രാജസ് ഗുണം സ്വീകരിച്ച് സൃഷ്ടിയിൽ നിൽക്കുന്നു. ഹിരണ്യഗർഭൻ, ദേവതകളുടെ ആദി, അതിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ ആദി ഇല്ലെങ്കിലും, ആരംഭത്തിൽ ജനിച്ചു, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന താമരയിലാണു നിലനിൽക്കുന്നത്. അവന്റെ ആയുസ്സ്, മഹാത്മാവേ, നൂറു വർഷം; അതിന്റെ കണക്കെടുപ്പ് ഞാൻ പറയുന്നു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മാനത്തിൽ. പത്ത് നിമേഷങ്ങൾ ഒരു കഷ്ടാ; അഞ്ചു കഷ്ടകൾ ഒരു കലാ; മുപ്പത് കലകൾ ഒരു മുഹൂർത്തം; മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ഒരു ദിവസം-രാത്രി. മനുഷ്യരുടെ ഒരു ദിവസം-രാത്രി മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ; മുപ്പത് ദിവസം-രാത്രികൾ രണ്ട് പക്ഷങ്ങൾ, അതാണ് ഒരു മാസം. ആറ് മാസങ്ങൾ ഒരു വർഷം; ദക്ഷിണയാനവും ഉത്തരയാനവും; ദേവതകൾക്ക്, ഉത്തരയാനം ദിവസമാണ്. കൃത, ത്രേത, ദ്വാപര, കലി എന്ന നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്ന ചതുർയുഗം, പന്ത്രണ്ടായിരം ദൈവ വർഷങ്ങൾ; അതിന്റെ വിഭജനവും ഞാൻ പറയുന്നു. കൃതയുഗം നാലായിരം ദൈവ വർഷങ്ങൾ; സന്ധി നാലു നൂറ് വർഷം; പ്രഭാതവും അതേ അളവിൽ. ത്രേതയുഗം മൂവ്വായിരം ദൈവ വർഷങ്ങൾ; സന്ധിയും പ്രഭാതവും മൂന്ന് നൂറ് വർഷം. ദ്വാപരയുഗം രണ്ടായിരം വർഷം; സന്ധി രണ്ട് നൂറ്; പ്രഭാതവും രണ്ട് നൂറ്. കലിയുഗം, ദ്വിജന്മാരുടെ ശ്രേഷ്ഠം, ആയിരം ദൈവ വർഷം; സന്ധിയും പ്രഭാതവും ഓരോ നൂറ് വർഷം. ഇങ്ങനെ, നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്ന് പന്ത്രണ്ടായിരം ദൈവ വർഷങ്ങൾ; അതിനെ ആയിരം ഗുണിച്ചാൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം. ബ്രാഹ്മണാ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം പതിനാലു മനു; അവയുടെ കാലങ്ങൾ ആ ആയിരത്തിൽ വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേവതകൾ, സപ്തർഷികൾ, ഇന്ദ്രൻ, മനു, മനുവിന്റെ പുത്രന്മാരായ രാജാക്കന്മാർ, മനുവിനൊപ്പം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; പഴയപോലെ പ്രളയത്തിൽ ലയിക്കുന്നു. ഒരു മന്വന്തരത്തിൽ, നാലു യുഗങ്ങൾ എഴുപത്തൊന്ന്, കൂടാതെ കുറച്ച്; മനുഷ്യ വർഷത്തിൽ മന്വന്തരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം ഞാൻ പറയുന്നു. മുപ്പത് കോടി വർഷം, ദ്വിജന്മാരേ, കൂടാതെ അറുപത്താറ് നിയുത്. ഇരുപതിനായിരം കൂടി ചേർത്താൽ, ഈ കാലം കുറച്ച് കൂടുതലായിരിക്കും; അതാണ് മന്വന്തരം — ദൈവ വർഷത്തിൽ കണക്കെടുപ്പ് ഞാൻ പറയുന്നു. എട്ടായിരം ദൈവ വർഷം, കൂടാതെ അൻപത്തിരണ്ടായിരം കൂടി ചേർക്കണം. ഈ കാലം പതിനാലു ഗുണിച്ചാൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം; അതിന്റെ അവസാനം, 'നൈമിത്തിക പ്രളയം' എന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു. ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗ്ഗം — ഇവ എല്ലാം നശിക്കുന്നു; മഹർലോകം നിലനിൽക്കുന്നു. അവിടുത്തെ വാസികൾ, അതിവേഗം, ജാനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ ഒരു സമുദ്രം കൊണ്ട് മൂടപ്പെടുന്നു; ബ്രഹ്മാ രാത്രി ഉറങ്ങുന്നു. ആ രാത്രി, അവന്റെ ദിവസത്തിന് സമമാണ്; അതിന്റെ അവസാനം, വീണ്ടും സൃഷ്ടി ഉണരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം, നൂറു വർഷം. നൂറു വർഷം 'പരമായുസ്സ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അൻപത് വർഷം 'പരാർദ്ധം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു.