മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

സമസ്ത സസ്യങ്ങൾ വിതറി വളർത്തിയിട്ടും അവ പുനഃസ്പന്ദിച്ചില്ലെങ്കിൽ, അവയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് കൃഷികലകളെ ബ്രഹ്മാവ് ആവിഷ്കരിച്ചു. സ്വയംഭൂയായ പ്രഭു ബ്രഹ്മാവ്, അതിനുശേഷം, കൈകൊണ്ടുള്ള കർമ്മങ്ങൾ സിദ്ധീകരിച്ചു; അതിനുശേഷം ആയിരുന്നു കൃഷിവിഭവങ്ങളുടെ ഉത്പാദനം ആരംഭിച്ചത്. കൃഷികലകൾ പൂർണ്ണമായി സിദ്ധിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ സ്വയം നീതിയനുസരിച്ച് അവയുടെ യുക്തമായ അതിരുകൾ നിശ്ചയിച്ചു. എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും, എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളിലും, ധർമ്മവും ധനവും സംരക്ഷിക്കുന്നവർക്ക്, ബ്രഹ്മാവ് വർണാശ്രമധർമങ്ങൾ സുസ്ഥാപിച്ചു. യജ്ഞാദികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്ഥലം പ്രജാപത്യ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങാതിരിക്കുന്ന ക്ഷത്രിയരുടെ സ്ഥലം ഇന്ദ്രനുടേതാണ്. സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വൈശ്യന്മാർക്ക് മരുത് ലോകം; സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശൂദ്രവർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് ഗന്ധർവലോകം. അശീത്യഷ്ടി ആയിരം വ്രതസ്ഥരായ ഋഷിമാർക്കും ഗുരുസന്നിധിയിൽ വസിക്കുന്നവർക്കും ഒരേ ലോകം സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. സപ്തർഷിമാർക്കുള്ള സ്ഥലം വാനപ്രസ്ഥന്മാർക്കുള്ളതും തന്നെയാണ്; ഗൃഹസ്ഥർക്കുള്ളത് പ്രജാപത്യലോകം, സന്ന്യാസികൾക്ക് ബ്രഹ്മലോകം, യോഗികൾക്ക് അമൃതലോകം—ഇങ്ങനെ ലോകങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം ഭഗവാൻ നിർണ്ണയിച്ചു. അപ്പോൾ ക്രൗസ്തുകി ചോദിച്ചു: "പ്രഭോ, അണ്ഡത്തിന്റെ ഉത്പത്തിയും, അതിനുള്ളിൽ മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ജനനവും നീ എന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നു. എന്നാൽ, ഭൃഗുകുലജനായ മഹർഷേ, പ്രളയകാലത്ത്, എല്ലാം ലയിച്ചപ്പോൾ, ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." മാർക്കണ്ടേയൻ പറഞ്ഞു: "ഈ സർവ്വവിശ്വം പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുമ്പോൾ അതാണ് പ്രാകൃതപ്രളയം എന്ന് പണ്ഡിതർ വിളിക്കുന്നത്. ആ സമയത്ത്, രൂപവും അതിന്റെ പരിണാമങ്ങളും സ്വസ്വഭാവത്തിലേക്ക് പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു; അപ്പോൾ പ്രകൃതിയും പുരുഷനും തങ്ങളുടെ സാരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അപ്പോൾ തമസ്‌യും സത്ത്വവും സമഭാവത്തിൽ, അതിക്രമമോ കുറവോ ഇല്ലാതെ, പരസ്പരം ചേർന്നിരിക്കുന്നു. എങ്ങനെ എള്ളിൽ എണ്ണയും, പാലിൽ നെയ്യും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ രജസ്സും അവയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സ് രണ്ടു പരിഅർദ്ധങ്ങൾ, അതാണ് പരമേശ്വരന്റെ ഒരു ദിവസം; അതിനത്തോളം ദൈർഘ്യമുള്ളതാണ് പ്രളയത്തിലെ അവന്റെ രാത്രി. പ്രഭാതത്തിൽ, ആദികാരണമായ ആ പരമാത്മാവ് ഉണരുന്നു; അവൻ സകലകാരണവും, അപ്രത്യക്ഷസ്വഭാവിയും, പരമോന്നതനും, സ്വതന്ത്രനുമാണ്. അവൻ പ്രകൃതിയിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച്, പരമയോഗബലത്താൽ അവരെ ഉണർത്തുന്നു. യുവതികളിൽ ലഹരിയെത്തുന്നതുപോലോ, വസന്തവായു പ്രപഞ്ചത്തെ ഉണർത്തുന്നതുപോലോ, അവൻ യോഗസ്വരൂപിയായി അവരിൽ പ്രവേശിച്ച് ചലനം ഉണർത്തുന്നു. അങ്ങനെ ആ ആദിപ്രകൃതിയിൽ ചലനം ജനിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ ഉദയിച്ചു—ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് അത്. ചലനം ഉണർത്തിയവനും, പ്രകൃതിയുടെ അധിപതിയുമായവൻ, സംഹാരത്തിലും സൃഷ്ടിയിലും പ്രധാനം എന്ന നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഗുണരഹിതനാണെങ്കിലും, ലോകസ്രഷ്ടാവായ അവൻ രജോഗുണം സ്വീകരിച്ച് സൃഷ്ടിക്കായി ബ്രഹ്മാവായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിക്കുശേഷം സത്ത്വഗുണം അധികമായി വിഷ്ണുവായി, ധർമ്മം പാലിച്ച് സംരക്ഷണം നടത്തുന്നു. പിന്നീട് തമോഗുണം അധികമായി, രുദ്രനായി, ലോകം പിൻവലിച്ച് വിശ്രമിക്കുന്നു—മൂന്നു ഗുണങ്ങളിലൂടെയും അതിലുമപ്പുറത്തുമാണ് അവൻ. എങ്ങനെ കൃഷിക്കാരൻ, സംരക്ഷകൻ, വിളവെടുപ്പ് ചെയ്യുന്നവൻ എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യസ്തനാമങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയോ, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മാവായും വിഷ്ണുവായും ഈശ്വരനായും അവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാവായി ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രുദ്രാവതാരത്തിൽ സംഹരിക്കുന്നു; വിഷ്ണുവായി നിരപേക്ഷനായി നിലകൊള്ളുന്നു—ഇവയാണ് സ്വയംഭുവിന്റെ മൂന്നു നിലകൾ. രജസ്സാണ് ബ്രഹ്മാവ്, തമസ്സാണ് രുദ്രൻ, സത്ത്വം വിഷ്ണു—ഇവരാണ് ലോകത്തിലെ ദേവതകളും ഗുണങ്ങളും. ഇവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു, ഒരുനിമിഷം പോലും വേർപാടില്ല; ഒരിക്കലും ഇവയൊന്നും മറ്റൊന്നിനെ ഉപേക്ഷിക്കാറില്ല. ഇങ്ങനെ ലോകത്തിലെ ആദിദേവനായ, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ്, സൃഷ്ടിക്കായി രജസ്സിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച്, സൃഷ്ടിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഹിരണ്യഗർഭൻ, ദേവന്മാരിൽ ആദിയെങ്കിലും, പ്രാരംഭത്തിൽ ജനിച്ചവനാണ്; ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന കമലദളത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി ജനിച്ചു. അവന്റെ ആയുസ്സ്, മഹാത്മാവേ, നൂറുവർഷമാണ്; ബ്രഹ്മാവിന്റെ മാനദണ്ഡത്തിൽ അതിന്റെ കണക്കാക്കൽ ഞാൻ പറയുന്നു: പത്ത് നിമിഷങ്ങൾ ഒരു കഷ്ടയാകുന്നു; അഞ്ച് കഷ്ടകൾ ഒന്നുകല; മുപ്പത് കലകൾ ഒരു മുഹൂർത്തം; മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങൾ ഒരു ദിവസം-രാത്രി. മനുഷ്യരുടെ ഒരു ദിവസം-രാത്രി മുപ്പത് മുഹൂർത്തങ്ങളാണ്; അങ്ങനെ മുപ്പത് ദിവസം-രാത്രികൾ രണ്ട് പക്ഷങ്ങൾ, അതാണ് ഒരു മാസം. ആറ് മാസങ്ങൾ ചേർന്നാൽ ഒരു വർഷം—തക്ഷിണയാനവും ഉത്തരയാനവും; ദേവന്മാർക്ക് ഉത്തരായണം ദിവസം, ദക്ഷിണായനം രാത്രി. കൃത, ത്രേത, ദ്വാപര, കലി എന്നിങ്ങനെ ചതുർയുഗം പന്ത്രണ്ടായിരം ദൈവവർഷങ്ങളാണ്; അതിന്റെ വിഭജനവും ഞാൻ പറയുന്നു. കൃതയുഗം നാലായിരം വർഷം, അതിന്റെ സന്ദ്യയും സംധ്യാശ്ചയും നാല് നൂറ് വർഷം വീതം. ത്രേതായുഗം മൂവായിരം വർഷം, അതിന്റെ സന്ദ്യയും സംധ്യാശ്ചയും മൂന്നു നൂറ് വർഷം വീതം. ദ്വാപരയുഗം രണ്ടായിരം, അതിന്റെ സന്ദ്യയും സംധ്യാശ്ചയും രണ്ട് നൂറ് വർഷം വീതം. കലിയുഗം ആയിരം ദൈവവർഷം, അതിന്റെ സന്ദ്യയും സംധ്യാശ്ചയും നൂറ് വർഷം വീതം. ഇങ്ങനെ ചതുർയുഗങ്ങളുടെ മൊത്തം ദൈർഘ്യം പന്ത്രണ്ടായിരം ദൈവവർഷങ്ങൾ—മഹർഷിമാർ കണക്കാക്കിയതുപോലെ. അതിനെ ആയിരം ഗുണിച്ചാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം. ബ്രാഹ്മണനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസത്തിൽ പതിനാലു മനുക്കൾ; അവരുടെ കാലഘട്ടങ്ങൾ ആ ആയിരത്തിൽ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു.