മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ദ്വിജന്മാരേ, അത്തരം ദോഷം കൊണ്ടു ഔഷധികൾ വളരാൻ സാധിച്ചില്ല; അനേകം ഔഷധികൾ ഒരുമിച്ചു നശിച്ചു പോയി. ജനങ്ങൾ വീണ്ടും ക്ഷുദ്രിതരായി, ആശയക്കുഴപ്പവും ദു:ഖവും അനുഭവിച്ച്, പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിൽ അഭയം തേടിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവു ആ സ്ഥിതി മനസ്സിലാക്കി, ഭൂമിയെ നശിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, സുമേരു മലയെ കன்றായി മാറ്റി, ഭൂമിയെ പാൽപോലെ ചുരണ്ടി, അതിമഹതായ പ്രഭു, ധരാളം ധാന്യങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ കാണപ്പെടുംവണ്ണം ചെയ്തു. അങ്ങനെ, കൃഷി ചെയ്യാവുന്നതും കാടിൽ വളരുന്നതുമായ ധാന്യങ്ങൾ വീണ്ടും ഉത്പാദിപ്പിച്ചു. ഫലത്തോടെ പാകം വരുന്ന ഔഷധികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പതിനേഴാണെന്ന് പറയുന്നു: അരി, ഗോദി, ഗഹ്വരം, സുവർണമ, തിലം. പ്രിയംഗു, ഉദാര, കോരദുഷ, ചിനക; മാശ, മുദ്ഗ, മസുര, നിഷ്പാവ, കുലത്ത. അദ്ധക, ചണക — ഇവയാണ് പതിനേഴു കൃഷി ഔഷധികളുടെ പുരാതന വിഭാഗങ്ങൾ. കൃഷി ചെയ്യാവുന്നതും കാടിൽ വളരുന്നതുമായ പതിനാലു ഔഷധികൾ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു: അരി, ഗോദി, ഗഹ്വരം, സുവർണമ, തിലം. ഏഴാമത് പ്രിയംഗു, എട്ടാമത് കുലത്ത; പിന്നെ ശ്യാമക, നിവാര, യവ, തില, ഗവേദുക. കുറുവിന്ദ, മാർകടക, വേണുവയവ — ഇവയാണ് പതിനാലു കൃഷി-കാടു ഔഷധികൾ. ഇത്തരം ഔഷധികൾ വിതച്ചിട്ടും വീണ്ടും മുളക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, അവ വളരാൻ കൃഷി വിദ്യ ബ്രഹ്മാവു സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ്, കൈകൊണ്ടുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു; അതിനുശേഷം കൃഷി ഔഷധികൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൃഷി പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അവയ്ക്ക് യഥാർത്ഥമായ അതിരുകൾ, ഗുണങ്ങളനുസരിച്ച്, നീതിയനുസരിച്ച് നിർണയിച്ചു. ധർമ്മവും ധനവും പാലിക്കുന്ന ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും, എല്ലാ ആശ്രമങ്ങൾക്കും, ബ്രഹ്മാവ് കര്‍ത്തവ്യങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചു. യജ്ഞത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്ഥലം പ്രജാപത്യമായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; യുദ്ധത്തിൽ പിന്മാറാത്ത ക്ഷത്രിയരുടെ സ്ഥലം ഇൻദ്രന്റെതാണ്. സ്വധർമ്മം അനുസരിക്കുന്ന വൈശ്യരുടെ സ്ഥലം മരുത്; സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശൂദ്രവർഗ്ഗങ്ങൾക്കുള്ളത് ഗന്ധർവ. അശിതായിരം തപസ്സുകരമായ സന്യാസികളുടെ സ്ഥലം ഗുരുവിനൊപ്പം താമസിക്കുന്നവരുടെതുമായാണ്. സപ്തർഷികളുടെ സ്ഥലം അരണ്യവാസികളുടെതും; ഗൃഹസ്ഥരുടെത് പ്രജാപത്യ, സന്യാസികളുടെത് ബ്രഹ്മലോകം, യോഗികൾക്ക് അമൃതലോകം — ഇങ്ങനെ സ്ഥലം വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ക്രൗസ്തുകി ചോദിച്ചു: "പ്രഭോ, അണ്ഡത്തിന്റെ ഉത്പത്തി, അതിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ജനനം, എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞുവല്ലോ. ബ്രഹ്മാണ്ഡം ലയിക്കുമ്പോൾ, സൃഷ്ടി നിലനില്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് ഞാനറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: "ഈ ലോകം മുഴുവൻ പ്രകൃതിയിൽ ലയിച്ചാൽ, അതിനെ പ്രാകൃത ലയമെന്ന് പണ്ഡിതർ വിളിക്കുന്നു. ജഡവും അതിന്റെ വ്യത്യാസങ്ങളും പിൻവലിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, പ്രകൃതിയും പുരുഷനും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അപ്പോൾ, തമസും സത്ത്വവും സമസ്ഥിതിയിൽ, അളവിൽ അധികമോ കുറവോ ഇല്ലാതെ, തമ്മിൽ ചേർന്നു നിലനിൽക്കുന്നു. യഥാ തിലയിൽ എണ്ണ, പാൽയിൽ നെയ്യ്, അങ്ങനെ, രാജസും തമസും സത്ത്വവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സ് രണ്ടുപരാർദ്ധം — അതാണ് പരമേശ്വരന്റെ ഒരു ദിവസം; അതിനോത്തായാണ് ലയകാലത്തെ രാത്രി. അതിന്റെ പ്രഭാതത്തിൽ, ആദി-കാരണം, സകലസൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനമായ, അദ്ഭുതസ്വഭാവമുള്ള, പരമമായ, അന്യനില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന, സൃഷ്ടി-പ്രവർത്തനത്തിന് ഉണരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ പ്രഭു, പ്രകൃതിയിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച്, ഉത്തമയോഗം കൊണ്ട് അവയെ ഉണർത്തി, ഉന്നതമായ പ്രഭുവായി പ്രവർത്തിച്ചു. യുവതികളിൽ മദം പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലും, വസന്തകാറ്റ് ഉണർത്തുന്നതുപോലും, അങ്ങനെ, യോഗമായി അവയിൽ പ്രവേശിച്ച് ഉണർത്തി. അങ്ങനെ, ആദ്യപ്രകൃതി ഉണർന്നപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അണ്ഡത്തിൽ ഉദിച്ചുവന്നു, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ. ഉണർത്തിയവൻ, പ്രകൃതിയുടെ പ്രഭു, പ്രധാനം നിലനിൽക്കുന്ന ഘട്ടത്തിൽ, സങ്കോച-വികോചത്തിൽ, അതിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഗുണരഹിതനായിട്ടും, ലോകത്തിന്റെ കാരണമായ, രാജസിന് ആശ്രയിച്ച് ബ്രഹ്മാവായി സൃഷ്ടിയിൽ ഏർപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഘട്ടത്തിൽ, സൃഷ്ടിക്കുശേഷം, സത്ത്വം അധികം വന്നപ്പോൾ, വിഷ്ണുവായി, ധർമ്മം വഴി സംരക്ഷണം നടത്തുന്നു. പിന്നെ, തമസിന് ആധിപത്യം വന്നപ്പോൾ, രുദ്രനായ്, ലോകം പിൻവലിച്ച്, ത്രിഗുണങ്ങൾക്കിടയിലും ഗുണരഹിതനായ്, മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു. കൃഷികാരൻ, സംരക്ഷകൻ, കൊയ്ത്തുകാരൻ — ഇവർക്ക് യഥാനാമം-യഥാപ്രവർത്തി — അങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, ഈശ്വര എന്ന വേഷങ്ങളും പ്രവർത്തികളും സ്വീകരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഘട്ടത്തിൽ, ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രുദ്രന്റെ ഘട്ടത്തിൽ, ലയിപ്പിക്കുന്നു; വിഷ്ണുവിന്റെ ഘട്ടത്തിൽ, നിരുപേക്ഷമായി നിലനിൽക്കുന്നു — സ്വയംഭുവിന്റെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങൾ ഇതാണ്. രാജസിന് ബ്രഹ്മാ, തമസിന് രുദ്ര, സത്ത്വത്തിന് വിഷ്ണു — ഇവർ ലോകത്തിന്റെ പ്രഭു; ഈ മൂന്നു ദേവതകളും, ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളും. ഇവ പരസ്പരം ചേർന്നിരിക്കുന്നു, ഒരൊറ്റ നിമിഷവും വേർപാടില്ല; ഒരിക്കലും പരസ്പരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. ബ്രഹ്മാവ്, ലോകത്തിന്റെ ആദി, ദേവതകളുടെ ദേവൻ, നാലുമുഖൻ, രാജസിനെ ആശ്രയിച്ച് സൃഷ്ടിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഹിരണ്യഗർഭൻ, ദേവതകളുടെ ആദി, അർത്ഥത്തിൽ ആദിയില്ലെങ്കിലും, ആദിയിൽ ജനിച്ചു, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വരുന്ന താമരയുടെ ദണ്ഡത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അവന്റെ ആയുസ്സ്, മഹാത്മാവേ, നൂറു വർഷം; ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലമാനത്തിൽ അതിന്റെ കണക്കു ഞാൻ പറയാം.