മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകൾ ചിലത് മുകളിലേക്ക്, ചിലത് താഴേക്ക് വളരുന്നതുപോലെ തന്നെ, ആ ശാഖകളെയും വിവിധ ദിശകളിലായി വർണ്ണിച്ചു. ആ ശാഖകൾ, മുമ്പ് ഇഷ്ടപ്രദവൃക്ഷങ്ങളായിരുന്നത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, പിന്നീട് വീടുകളുടെ ഭാഗങ്ങളായി മാറി, മരച്ചില്ലുകളുടെ സ്വഭാവം അവയ്ക്ക് ലഭിച്ചു. പരസ്പരവിനാശം അനുഭവിച്ചശേഷം, അവർ ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു; കാരണം തേൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ ആ ഇഷ്ടപ്രദവൃക്ഷങ്ങൾ മുഴുവനായി ഇല്ലാതായി. ഇതുകൊണ്ട് വലിയ ദുഃഖവും നിരാശയും അനുഭവിച്ച ജനങ്ങൾ ക്ഷുധയും ദാഹവും കൊണ്ടു പീഡിതരായി. അപ്പോൾ, ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വിജയവും സമൃദ്ധിയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മറ്റു ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർക്കായി ധാരാളം മഴ പെയ്യി; ആ മഴയാൽ, താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ വെള്ളം ഒഴുകി എത്തിയിരിക്കുന്നു. മഴയാൽ ഒഴുകിയ വെള്ളം താഴ്വരകളിൽ തടഞ്ഞു ചേർന്ന്, അവിടെ ചെറു ചാലുകളായി രൂപപ്പെട്ടു; മുമ്പ് ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ എത്തിയിരുന്ന ചെറിയ വെള്ളം മാത്രമാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പിന്നീട്, ഭൂമിയുടെയും വെള്ളത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിൽ നിന്നു, ചെടികൾ ഉദ്ഭവിച്ചു; വിതറി വളർത്താതെയും ഉഴുതുപൊയ്കയില്ലാതെയും, പത്തുനാലു തരം കൃഷിചെടികളും വന്യസസ്യങ്ങളും വളർന്നു. മഴക്കാലം അനുസരിച്ച് പൂക്കളും പഴങ്ങളും കായ്ക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും കുറ്റിച്ചെടികളും ഉദ്ഭവിച്ചു; ത്രേതായുഗത്തിൽ ആദ്യമായി ഔഷധസസ്യങ്ങൾ അങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ സഹായത്താൽ, ജനങ്ങൾ ത്രേതായുഗത്തിൽ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ അപ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമായി, അവരുടെ മനസ്സിൽ ആസക്തിയും ലോഭവും ഉദിച്ചുയർന്നു. അതിനാൽ, അവർ സ്വവശം അനുസരിച്ച്, നദികൾ, നിലങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, കുറ്റിച്ചെടികൾ, ഔഷധസസ്യങ്ങൾ എന്നിവ സ്വന്തമാക്കി. ഈ ദോഷം മൂലം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഔഷധസസ്യങ്ങൾ വളരാതായി; പലതും ഒരേസമയം നശിച്ചു പോയി, ജ്ഞാനിയേ. അവ വീണ്ടും നശിച്ചപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ ക്ഷുധയും ആശയക്കുഴപ്പവും അനുഭവിച്ച് പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിൽ അഭയം തേടി. അവിടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, ഭൂമി മുഴുവനും ഉപഭോഗം ചെയ്യപ്പെട്ടതായി കണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, സുമേരു പർവതത്തെ കன்றാക്കി, ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി; അങ്ങനെ ഭഗവാൻ, മഹാസക്തനായി, ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി. അങ്ങനെ ഭൂമി പാൽകയറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, അതിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ ധാന്യങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; കൃഷിചെയ്യുന്നവയും വന്യമായവയും ആയ വിത്തുകൾ വീണ്ടും ഉത്പന്നമായി. പഴുത്ത ഫലങ്ങൾ കായ്ക്കുന്ന ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ വിഭാഗങ്ങൾ പതിനേഴായി പറയുന്നു: അരി, യവം, ഗോതമ്പ്, ചെറുപയർ, എള്ള്, പ്രിയംഗു, ഉദര, കോരഡുഷ, ചിനക, മാഷ്, മുദ്ഗ, മാസുര, നിഷ്പാവ, കുലത്ത, അധക, ചണക—ഇവയാണ് ആ പതിനേഴു വിഭാഗങ്ങൾ. പത്തുനാലു തരം കൃഷിചെടികളും വന്യസസ്യങ്ങളും ഉത്പന്നമായി: അരി, യവം, ഗോതമ്പ്, ചെറുപയർ, എള്ള്, പ്രിയംഗു, കുലത്ത, ശ്യാമക, നിവാര, യവം, തില, ഗവേദുക, കുറുവിന്ദ, മാർകടക, വേണുവ്യവ—ഇവയാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്ന പത്തുനാലു തരം ചെടികൾ. ഇവ വിതച്ചിട്ടും വീണ്ടും മുളയാതിരുന്നപ്പോൾ, അവ വളരാൻ കർഷകവിദ്യകൾ ബ്രഹ്മാവ് ആവിഷ്കരിച്ചു. സ്വയംജനനായ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ്, അതിനുശേഷം, കൈകൊണ്ടു കൃഷിചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തി സ്ഥാപിച്ചു; അതിനുശേഷം കൃഷിചെടികൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൃഷി പൂർണ്ണതയിലെത്തിയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ സ്വയം അവയ്ക്ക് യുക്തമായ അതിരുകൾ നിശ്ചയിച്ചു, നീതിയനുസരിച്ച് അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ അനുസരിച്ച്. അതുപോലെ, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും, എല്ലാ വർണ്ണങ്ങൾക്കും, ധർമ്മവും സമ്പത്തും സംരക്ഷിക്കുന്നവർക്ക്, വർണ്ണാശ്രമധർമ്മങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് സ്ഥാപിച്ചു. യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്ഥലം പ്രജാപത്യ എന്ന പേരിൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു; യുദ്ധത്തിൽ പിന്മാറാത്ത ക്ഷത്രിയരുടെ സ്ഥലം ഇന്ദ്രന്റെതാണു. സ്വന്തം കർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന വൈശ്യരുടെ സ്ഥലം മരുത്; സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശൂദ്രവർഗ്ഗത്തിന്റെ സ്ഥലം ഗന്ധർവലോകം. അശീത്യായിരത്തി എൺപതിനായിരം വ്രതസ്ഥരായ മഹർഷികൾക്കും ഗുരുവിനൊപ്പം കഴിയുന്നവർക്കും ഒരേ സ്ഥലം ഓർക്കപ്പെടുന്നു. സപ്തർഷികൾക്കു ഓർക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലം വാനപ്രസ്ഥികളുടെതും, പ്രജാപത്യ ഗൃഹസ്ഥരുടെതും, സന്ന്യാസികൾക്ക് ബ്രഹ്മലോകവുമാണ്; യോഗികൾക്കു അമരലോകം—ഇങ്ങനെയാണ് സ്ഥലങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം. അപ്പോൾ ക്രൗസ്തുകി ചോദിച്ചു: "പ്രഭോ, അണ്ഡത്തിന്റെ ഉത്പത്തിയും, ആ അണ്ഡത്തിൽ ബ്രഹ്മാവെന്ന മഹാത്മാവ് ജനിച്ചതുമൊക്കെ വിശദമായി പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, പ്രളയാവസാനത്തിൽ, എല്ലാം ലയിച്ചപ്പോൾ, സൃഷ്ടി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് ഞാനറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." അതിനുള്ള മറുപടി മാർകണ്ടേയൻ പറഞ്ഞു: "ഈ സകല സൃഷ്ടിയും പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുമ്പോൾ, അതാണ് പണ്ഡിതന്മാർ പ്രകൃതിപ്രളയമെന്നു വിളിക്കുന്നത്. സൃഷ്ടിയും അതിന്റെ പരിണാമങ്ങളും സ്വസ്വഭാവത്തിൽ ലയിച്ച് വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, പ്രകൃതിയും പുരുഷനും തങ്ങളുടെ താത്വികസ്വഭാവത്തിൽ നിലനിൽക്കും. അപ്പോഴാണ് തമസ്സും സത്ത്വവും സമതുലിതമായി നിലനിൽക്കുന്നത്; അതിൽ അധികവും കുറവുമില്ല, പരസ്പരം ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്നു. എപ്പോലെ എള്ളിൽ എണ്ണയും, പാലിൽ നെയ്യുമുണ്ടോ, അതുപോലെ രജസ്സും അവയോടൊപ്പം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുര് ഇരുപരാർദ്ധം നീളുന്നിടത്തോളം, അതാണ് പരമേശ്വരന്റെ ഒരു ദിവസം; അതിനത്തോളം ദൈർഘ്യമുള്ളതാണ് പ്രളയകാലത്തെ രാത്രി. അപ്രഭാതത്തിൽ, ആദികാരണമായ, അദ്ഭുതസ്വഭാവമുള്ള, പരമോന്നതനായ, മറ്റൊന്നും അഭാവത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന, ആ പരമാത്മാവ് ഉണരുന്നു. ഭൂമണ്ഡലാധിപനായ ആ ഭഗവാൻ, പ്രകൃതിയിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച്, പരമയോഗശക്തിയിൽ അവരെ ഉണർത്തുന്നു. യൗവനവയസ്സിലുള്ള സ്ത്രീകളിൽ മദ്യം പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെയും, വസന്തകാലവായു പ്രവേശിച്ച് ആവേശം സൃഷ്ടിക്കുന്നതുപോലെയും, ആ ഭഗവാൻ യോഗസ്വരൂപിയായി അവരിൽ പ്രവേശിച്ച് ഉണർത്തുന്നു. അങ്ങനെ പ്രഥമപ്രകൃതിയിൽ ചലനം വന്നപ്പോൾ, ആ ദൈവം, ബ്രഹ്മാവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ, അണ്ഡത്തിനകത്ത് ഉദിച്ചു, ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ. ചലനം സൃഷ്ടിച്ചവനും, ചലിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട പ്രകൃതിയുടെ ഇശ്വരനുമായവനും, സംഹരണകാലത്തും സൃഷ്ടിക്കാലത്തും പ്രധാനം എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു." ഇങ്ങനെ മഹാപ്രളയത്തിൽ സൃഷ്ടി എങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നു, ഭൂമിയിലെ ധാന്യങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയും മനുഷ്യർ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദയയാൽ അവർക്കു ലഭിച്ച ഔഷധസസ്യങ്ങളും, കൃഷിയും, വർണ്ണാശ്രമക്രമങ്ങളും, എല്ലാം സസന്തോഷം വിവരിച്ചു.