മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ഒരു കാലത്ത്, ഗ്രാമങ്ങൾ പശുക്കളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന പാടശേഖരങ്ങളോടും, അവയുടെ ഉള്ളിലായി വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്ന വീടുകളോടും, ഉയർത്തിയ കരിങ്കോട്ടകളും നാലുവശവും ചുറ്റിയ കുളങ്ങളോടും കൂടിയവയായിരുന്നു. നഗരങ്ങൾ അർദ്ധയോജന വീതിയുള്ളവയും, അതിന്റെ നീളത്തിന്റെ എട്ട് ഭാഗം വീതിയുള്ളവയും, കിഴക്കോട്ടോ വടക്കോട്ടോ ചായുന്ന നിലത്തും, ശുദ്ധമായ മുളയുടെ പ്രസ്ഥാനങ്ങളോടും കൂടിയവയായിരുന്നു. അതിനേക്കാൾ ചെറുതായുള്ള കോട്ടപട്ടണങ്ങൾ അതിന്റെ പകുതിവലിയും, അതിനേക്കാൾ ചെറുതായുള്ള ഗ്രാമങ്ങൾ അതിന്റെ പാദഭാഗവലിയും, അതിലും ചെറുതായുള്ളവ മുട്ടുപോലെയുള്ള കുടിയിരിപ്പുകൾ അതിന്റെ അറ്റം അളന്ന് നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടവയുമായിരുന്നു. നഗരത്തിനോ ഗ്രാമത്തിനോ ചുറ്റുമതിലോ കുളയോ ഇല്ലെങ്കിൽ അവയെ ഖർവട എന്നാണ് വിളിച്ചത്. മന്ത്രിമാർ, സാമന്തന്മാർ, ഭൂസ്വാമികൾ എന്നിവരും താമസിക്കുന്ന ഉപനഗരങ്ങൾ വേറെയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, സ്വന്തം കഴിവിൽ സമൃദ്ധരായും കൃഷിയിൽ നിപുണരായും, കൃഷിഭൂമികളുടെ നടുവിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവയും, പ്രധാനമായും ശൂദ്രർ താമസിക്കുന്നതുമായവയെ ഗ്രാമങ്ങൾ എന്നാണ് വിളിച്ചത്. നഗരങ്ങൾ മുതലായവയല്ലാതെ, മറ്റേതെങ്കിലും പ്രത്യേക ആവശ്യത്തിനായി മനുഷ്യർ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന താമസസ്ഥലങ്ങൾ 'പുരുഷവാസം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. 'ഗ്രാമം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മറ്റൊരിടം, നിയമം പാലിക്കാത്തവരും, വയലുകളില്ലാത്തതും, വിദേശഭൂമിയിൽ ശക്തിമാന്മാരായവരും താമസിക്കുന്നതുമായതും, രാജാവിന്റെ അനുകൂല്യത്തിലുള്ളവർക്ക് അഭയസ്ഥലമായിരുന്നു. പശുപാലകർ കാളകളെയും സാധനങ്ങളെയും കാറുകളിൽ കയറ്റി, വിപണിയില്ലാതെ, പശുക്കളോടൊപ്പം ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് താമസിക്കുന്നതിനെ 'ഘോഷം' എന്ന് വിളിച്ചു. ഇങ്ങനെ, അവർ സ്വയം താമസത്തിനായി നഗരങ്ങളും മറ്റും നിർമ്മിച്ചു; കുടുംബങ്ങൾക്കായി ജോഡികളായി താമസിക്കുന്ന വീടുകളും പണിതു. മുമ്പുപോലെ, മരങ്ങൾക്കടുത്ത് വീടുകൾ പണിയുന്നതായി ഓർത്ത്, അവർ അവിടെ താമസമുറപ്പിച്ചു. മരത്തിന്റെ ശാഖകൾ വിവിധ ദിശകളിലായി വളരുന്നതുപോലെ, വീടുകളുടെയും ശാഖകൾ അങ്ങനെ തന്നെ പടർന്നു. ഒരിക്കൽ ആഗ്രഹവൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖകൾ ആയിരുന്നവ, പിന്നീട് വീടുകളുടെ ശാഖകളായി മാറി, മരച്ചില്ലകളുടെ സ്വഭാവം നേടി. പോലിച്ചും നശിച്ചും കഴിയുമ്പോൾ, ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗങ്ങൾ അവർ ആലോചിച്ചു. തേൻ നഷ്ടമായപ്പോൾ ആഗ്രഹവൃക്ഷങ്ങൾ മുഴുവനായി ഇല്ലാതായി. അതിനാൽ, ദു:ഖവും ദാഹവും വിശപ്പും അനുഭവിച്ച്, ത്രേതായുഗാരംഭത്തിൽ അവർക്കു വിജയം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മറ്റു ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, ധാരാളം മഴ പെയ്തു; ആ മഴയുടെ വെള്ളം താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ ഒഴുകി എത്തിയിരുന്നതായി. മഴയെ തുടർന്ന്, താഴ്വരകളിൽ ഒഴുകിയ വെള്ളം തടഞ്ഞ്, ചെറിയ കനാലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു; നേരത്തെ ഭൂമിയിലെത്തിയിരുന്ന അത്ര മാത്രം വെള്ളം അവിടെ സഞ്ചരിച്ചു. ഭൂമിയുടെയും വെള്ളത്തിന്റെയും സംയോജനത്തിൽ നിന്നു പണ്ടു വിതച്ചോ ഉഴുതോ ഇല്ലാതെ തന്നെ പതിനാലു തരത്തിലുള്ള കൃഷികളും വനസ്പതികളും വളർന്നു. പുഷ്പങ്ങളും പഴങ്ങളും കാലാവസ്ഥയനുസരിച്ച് തരുന്ന മരങ്ങളും ചെടികളും ഉണ്ടായി; ത്രേതായുഗത്തിൽ ഔഷധസസ്യങ്ങൾ ആദ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ഔഷധസസ്യങ്ങളാൽ തന്നെ, ആ യുഗത്തിൽ മനുഷ്യർ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ, അപ്രതീക്ഷിതമായി, ആഗ്രഹവും ലോഭവും അവരിൽ ഉദിച്ചു. അതിന്റെ ഫലമായി, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിക്കനുസരിച്ച് നദികൾ, വയലുകൾ, പർവതങ്ങൾ, മരങ്ങൾ, ചെടികൾ, ഔഷധങ്ങൾ എന്നിവ സ്വന്തമാക്കി. അതിനാൽ, ഔഷധസസ്യങ്ങൾ നശിച്ചു; ഒരുപാട് സസ്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഇല്ലാതായി. അവ വീണ്ടും നശിച്ചതോടെ, വിശപ്പും ആശയക്കുഴപ്പവും അനുഭവിച്ച ജനങ്ങൾ പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിൽ അഭയം തേടി. അവൻ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, ഭൂമി മുഴുവനും ഉപഭോഗം ചെയ്യപ്പെട്ടതായി കണ്ടു, സുമേരു പർവതത്തെ കன்றാക്കാക്കി, ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി. അങ്ങനെ, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ധാന്യങ്ങൾ പുറത്തെത്തി; കൃഷിയുള്ളതും കാട്ടിൽ വളരുന്നതുമായ വിത്തുകൾ വീണ്ടും ഉണ്ടായി. പഴം ദാന്യങ്ങൾക്കൊപ്പം ഫലവത്താകുന്ന ഔഷധസസ്യങ്ങൾ പതിനേഴായി; അരി, യവം, ഗോതമ്പ്, ചെറുചേമ്പ്, എള്ള് എന്നിവയും, പ്രിയംഗു, ഉദാര, കോരഡുഷ, ചിണക, മാഷ്, മുട്ഗ, മാസുര, നിഷ്പാവ, കുലത്ത എന്നിവയും, അതകം, ചണകം എന്നിവയും ചേർത്ത് പതിനേഴായി. ഇവയാണ് പണ്ടത്തെ കൃഷിയുള്ള ഔഷധസസ്യങ്ങൾ. പതിനാലു തരത്തിലുള്ള കൃഷിയുള്ളതും കാട്ടിൽ വളരുന്നതുമായ ഔഷധങ്ങൾ ഉണ്ടായി; അരി, യവം, ഗോതമ്പ്, ചെറുചേമ്പ്, എള്ള്, പ്രിയംഗു, കുലത്ത, ശ്യാമക, നിവാര, യവ, തില, ഗവേധുക, കുറുവിന്ദ, മാർകട, വേണുവ്യവ—ഇവയാണ് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന പതിനാലു സസ്യങ്ങൾ. ഇവ വിതച്ചിട്ടും വീണ്ടും മുളച്ചില്ലെങ്കിൽ, അവ വളരാൻ കൃഷിരീതി ബ്രഹ്മാവ് നിർദ്ദേശിച്ചു. അങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവ്, സ്വയംഭുവനായ പ്രഭു, കൈകൊണ്ടുള്ള തൊഴിൽ സ്ഥാപിച്ചു; അന്നുമുതൽ കൃഷിസസ്യങ്ങൾ വളരാൻ തുടങ്ങി. കൃഷി പൂർണ്ണതയിലായപ്പോൾ, അവയ്ക്കനുസരിച്ച് യുക്തിയോടും ഗുണത്തോടും ഒത്തുള്ള അതിരുകൾ സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെയും വർണ്ണാശ്രമധർമങ്ങൾക്കും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾക്കും ബ്രഹ്മാവ് ക്രമീകരണം ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണർ യാഗാദികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥലം പ്രജാപത്യമായും, യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാത്ത ക്ഷത്രിയരുടെ സ്ഥലം ഇന്ദ്രന്റെതുമായും, വാണികർ തങ്ങളുടെ കർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരുടെ സ്ഥലം മരുതിന്റെതുമായും, സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശൂദ്രവർഗ്ഗത്തിന്റെ സ്ഥലം ഗന്ധർവന്റെതുമായും, അശീത്യായിരത്തി എൺപതിനാലായിരം വാനപ്രസ്ഥമുനികൾക്കും ഗുരുവിനൊപ്പം താമസിക്കുന്നവർക്കും ഒരേ സ്ഥലം എന്നതായും, സപ്തർഷിമാർക്കുള്ളത് വനവാസികളുടെത്, ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കുള്ളത് പ്രജാപത്യമായും, സന്ന്യാസികൾക്ക് ബ്രഹ്മലോകമായും, യോഗികൾക്ക് അമൃതസ്ഥാനം എന്നതായും സ്ഥലം നിർണ്ണയിച്ചു. ഇവിടെ കൌസ്തുകി ചോദിച്ചു: "പ്രഭോ, സൃഷ്ടിയുടെ അണ്ഡത്തിന്റെ ഉദ്ഭവവും, അതിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ജനനവും നീ വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നു. dissolution (പ്രളയകാലം) വന്നപ്പോൾ, എല്ലാം പിൻവലിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ജീവികളുടെ സൃഷ്ടി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.