വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "മഹാവീരാ, ഈ ഭൂമി, അതിലെ സമുദ്രങ്ങൾ, രാജാക്കന്മാർ, ഗ്രാമങ്ങൾ, നഗരങ്ങൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, ആനകൾ നിറഞ്ഞ ഈ രാജ്യമെല്ലാം, തീരുവകളും ഭണ്ഡാരങ്ങളും, നിനക്കുള്ള മറ്റെല്ലാവസ്തുക്കളും—നിന്റെ ഭാര്യയും മകനും ശരീരവും ഒഴികെ—എല്ലാം ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു. മൃത്യുശേഷം ഒരാളെ അനുഗമിക്കുന്ന ധർമ്മവും, ധർമ്മജ്ഞനായ രാജാവേ, അതും ഉൾപ്പെടെ, ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല, ഇതൊക്കെയും എനിക്ക് അർപ്പിക്കണം." അപ്പോൾ പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "സന്തോഷപൂർവ്വം മുഖം മാറ്റാതെ, മഹർഷിയുടെ വചനങ്ങൾ കേട്ട രാജാവ് കൈകൂപ്പി 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് സമ്മതിച്ചു." വിശ്വാമിത്രൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "രാജ്യവും ഭൂമിയും ശക്തിയും ധനവും നീ എനിക്ക് നൽകിയതാണെങ്കിൽ, രാജമുനിയേ, ഇനി ഈ രാജ്യത്ത് സന്യാസി അധികാരം സ്ഥാപിച്ചാൽ ആരാണ് അധികാരസ്ഥൻ?" ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ വിനയത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ മുമ്പ് ബ്രാഹ്മണന് ഭൂമി നൽകിയപ്പോഴെല്ലാം അതിന്റെ ഉടമ നീ തന്നെയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ മുഴുവൻ ഭൂമിയും നൽകിയതുകൊണ്ട്, അതിൽ കൂടുതൽ നീയാണല്ലോ ഉടമ." വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ഭൂമിയൊക്കെയും നീ എനിക്ക് നൽകിയതുകൊണ്ട്, എവിടെയും എന്റെ അധികാരം വ്യാപിച്ചിടത്തോളം നീ അവിടെയൊന്നും കഴിയരുത്." അപ്പോൾ ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ തന്റെ എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും, കെട്ടുവിരലും, യജ്ഞോപവീതവും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭാര്യയെയും മകനെയും കൂട്ടി വൃക്ഷചർമ്മം ധരിച്ചു. പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങനെ ചെയ്ത രാജാവ്, ഭാര്യ ശൈവ്യയെയും ബാല്യവയസ്സുകാരനായ മകനെയും കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടുവെന്നു തുടർന്നു." അവൻ പുറപ്പെടുമ്പോൾ ആരോ വഴിമുട്ടി: "രാജാവേ, രാജസൂയയാഗത്തിനുള്ള ദാനം എനിക്കു നൽകാതെ എവിടേക്ക് പോകുന്നു?" ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "ഭൂമിയും രാജ്യവും ഞാൻ നിന്നെക്കായി വിട്ടു. ഇനി എന്റെ ഭാര്യ, മകൻ, ശരീരം ഇത്രെ മാത്രം ബാക്കിയുണ്ട്." വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "എങ്കിലും യാഗദാനം നീ എനിക്ക് നൽകണം. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം നൽകാതെ പോകുന്നത് പാപമാണെന്നു പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്." "രാജസൂയയാഗത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർ തൃപ്തരാകുന്നതുവരെ യാഗദാനം നൽകേണ്ടതാണു, രാജാവേ." "നീ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതുപോലെ നൽകണം, ശത്രുക്കളോട് പോരാടണം, ദുരിതത്തിൽ ആകുന്നവരെ രക്ഷിക്കണം—ഇത് നീ മുൻപ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതല്ലേ." ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ അപേക്ഷിച്ചു: "ഗൗരവമേറിയവനേ, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല. സമയത്തിന് ശേഷം ഞാൻ നൽകാം. എന്റെ സത്യസന്ധത കണക്കിലെടുത്ത് ദയവായി ക്ഷമിക്കണം." വിശ്വാമിത്രൻ ചോദിച്ചു: "എത്ര സമയം ഞാൻ കാത്തിരിക്കണം, രാജാധിരാജാ? വേഗത്തിൽ പറയ，否则 എന്റെ ശാപാഗ്നി നിന്നെ ദഹിപ്പിക്കും." ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "മഹർഷേ, ഒരു മാസത്തിനകം ഞാൻ യാഗസമ്പത്ത് നൽകാം. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല. ദയവായി അനുമതി നൽകണം." വിശ്വാമിത്രൻ അനുമതി നൽകി: "പോകൂ, രാജാധിരാജാ, നിന്റെ ധർമ്മം പാലിക്കൂ. നിന്റെ യാത്ര സുഗമമായിരിക്കട്ടെ, തടസ്സങ്ങളൊന്നുമുണ്ടാകരുത്." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "അനുമതി ലഭിച്ചതോടെ ഭൂമിയുടെ നാഥൻ പുറപ്പെട്ടു. പതിവില്ലാതെ കാലിൽ നടന്ന് ഭാര്യയും കൂടെ പോയി." "മഹാരാജാവും ഭാര്യയും മകനും നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നത് കണ്ടു നഗരവാസികളും അനുയായികളും വിലാപിച്ചു." "എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്, എപ്പോഴും ദുരിതത്തിൽ കഴിയുന്നവരായ ഞങ്ങളെ? നീ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ രാജാവാണ്, ജനങ്ങൾക്ക് ദയ കാണിച്ചവൻ." "ധർമ്മം പ്രാധാന്യമാണെങ്കിൽ, ഞങ്ങളെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകൂ, രാജമുനിയേ. ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കൂ, രാജാവേ, നിന്റെ കമലദലസദൃശം മുഖം ഞങ്ങൾ കാണട്ടെ." "ഞങ്ങളുടെ കണ്മണികളാൽ നിന്റെ മുഖം വീണ്ടും കാണാൻ എപ്പോഴാണ് കഴിയുക, രാജാവേ?" "ഭാര്യയും മകനെയും കൂട്ടി രാജാവ് നടന്നു; അടിയന്തര സേവകരും ആനകളെപ്പോലെ വഴിയിൽ മുന്നിൽ നിന്നു." "ഇപ്പോൾ രാജാവ് കാലിൽ നടക്കുന്നു; അവന്റെ സുന്ദരഭാമയുള്ള, സുന്ദരഭ്രൂവായ മകനും കൂടെ നടക്കുന്നു." "പൊടിപടർന്ന വഴിയിൽ നടന്നാൽ അവന്റെ മുഖം എങ്ങനെയാകും? കാത്തിരിക്കൂ, രാജാധിരാജാ, നിന്റെ ധർമ്മം പാലിക്കൂ." "ദയയാണ് ക്ഷത്രിയന്മാരുടെ പരമധർമ്മം. ഭാര്യയും മകനും ധനവും ധാന്യവും എന്താണ്, രാജാധിരാജാ?" "ഇതൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ നിന്റെ നിഴലായിരിക്കുന്നു. മഹാരാജാവേ, ഗുരുവേ, ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതെന്തിന്?" "നീ എവിടെയാണോ ഞങ്ങളും അവിടെയാണു; നീയുള്ളിടമാണ് സന്തോഷം; നീയുള്ളിടമാണ് നഗരം; നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ് സ്വർഗ്ഗം." ജനങ്ങളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജാവ് ദുഃഖഭാരിതനായി, അവരോട് കരുണയോടെ വഴിയിൽ നിന്നു." അവന്റെ മനസ്സിൽ കലഹം തോന്നുന്നത് കണ്ട വിശ്വാമിത്രൻ, ക്രോധവും കോപവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ സമീപിച്ചു: "അവ്യവസ്ഥയുള്ളവനേ, കപടവാക്കുകൾ പറയുന്നവനേ, നീ രാജ്യം എനിക്ക് നൽകിയിട്ടും ഇപ്പോൾ തിരികെ എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയല്ലേ?" ഇങ്ങനെ കഠിനമായി ശപിക്കപ്പെട്ട രാജാവ് വിറഞ്ഞു. 'ഞാൻ പോകുന്നു,' എന്നു പറഞ്ഞ് ഭാര്യയുടെ കൈ പിടിച്ച് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു. ക്ലാന്തയായ ഭാര്യയെ പിടിച്ചു വലിച്ചപ്പോൾ കൗശികൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കശ് കൊണ്ട് അവളെ അടിച്ചു. ഭാര്യയെ ഇങ്ങനെ അടിയുന്ന കാഴ്ചയാൽ ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ദുഃഖഭാരിതനായി, 'ഞാൻ പോകുന്നു,' എന്നൊഴികെ ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല. അപ്പോൾ, കരുണയുള്ള അഞ്ചു ദേവന്മാർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: "വിശ്വാമിത്രൻ, ഇങ്ങനെ പാപം ചെയ്താൽ അവൻക്ക് ഏത് ലോകങ്ങൾ ലഭിക്കും?" "യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉത്തമനായ യജമാനനെ രാജ്യം വിട്ട് ഇറക്കിയതുകൊണ്ട്, ഇനി ആരുടെ വിശ്വാസത്തിൽ നാം യജ്ഞസോമം പാനവും, മന്ത്രങ്ങളാൽ ആനന്ദത്തോടെ യാത്രയും ചെയ്യാം?" അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൗശികൻ, മഹാക്രോധത്തോടെ ദേവന്മാരെ ശപിച്ചു: "നിങ്ങൾ എല്ലാവരും മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കും!" അവർ ശാന്തരായപ്പോൾ, മഹർഷി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "മനുഷ്യജന്മത്തിൽ പോലും നിങ്ങൾക്ക് സന്താനമുണ്ടാകില്ല." "ഭാര്യാഗ്രഹണം ഉണ്ടാകില്ല, അസൂയയും ഉണ്ടാകില്ല; കാമവും ക്രോധവും വിട്ട് നിങ്ങൾ ദൈവരായി വീണ്ടും ഉയരും.