മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങളെ പിടിച്ചെടുത്തു, അവരിൽ ഉടലെടുത്ത ഉടമസ്ഥതാഭാവത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി. ഈ തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, ആ മഹാവൃക്ഷങ്ങളും അവർക്കായി നശിച്ചു പോയി. അതിനുശേഷം, തണുപ്പ്-ചൂട്, വിശപ്പ്-ദാഹം തുടങ്ങിയ ദ്വന്ദ്വങ്ങളുണ്ടായി. ഈ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ തടയാനായി അവർ ആദ്യം താമസത്തിനായി വീടുകൾ പണിതു. മരുഭൂമികളിലും കോട്ടകളിലും പർവ്വതങ്ങളിലും ഗുഹകളിലും, അഥവാ കാട്ടിലും മലകളിലും ജലപ്രദേശങ്ങളിലും, അവർ ശക്തമായ അഭയകേന്ദ്രങ്ങൾ തേടിത്തുടങ്ങി. സ്വന്തം വിരലുകൾ കൊണ്ട് അളന്നു, പ്രായോഗിക ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അളവുകളുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ അവർ സ്ഥാപിച്ചു. പറമാണു എന്നത് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ കണികയാണ്; അതിനെ തുടർന്ന് പൊടി, ഭൂമിപൊടി, രോമത്തിന്റെ അറ്റം, ചിക്ക, പുഴു, പിന്നീട് യവധാന്യക്കൊണ്ട് അളവുകൾ ക്രമീകരിച്ചു. ഓരോ അളവും മുമ്പത്തതിന്റെ എട്ടിരട്ടി വലിപ്പമാണെന്ന് പറയുന്നു. എട്ട് യവങ്ങൾ ഒരു അംഘുലം, ആറു അംഘുലങ്ങൾ ഒരു പദം, രണ്ട് പദങ്ങൾ ഒരു വിതസ്തി എന്നിങ്ങനെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. രണ്ട് വിതസ്തികൾ ചേർന്ന് ഒരു ഹസ്തം, അതായത് ബ്രാഹ്മി തീർത്ഥത്തിൽ നിന്നു വിരലിന്റെ അറ്റം വരെ; നാല് ഹസ്തം ചേർന്ന് ഒരു ധനുസ് അളവ്, ഒരു ദണ്ഡം, ഒരു നാടിക അളവ് എന്നിവയാകുന്നു. രണ്ടായിരം ധനുസ് അളവു ചേർന്ന് ഒരു ഗവ്യൂതി, അതിന്റെ നാലിരട്ടി അളവാണ് ഒരു യോജനമെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. നാലു തരം കോട്ടകളിലൊന്ന് മനുഷ്യർ കൃത്രിമമായി നിർമിച്ചവയാണ്, മറ്റുള്ള മൂന്ന് പ്രകൃതിദത്തമാണ്. നഗരങ്ങൾ, ചെറുകോട്ടകൾ, ഉലുക്ക്-രൂപത്തിലുള്ള ഗ്രാമങ്ങൾ, ശാഖാനഗരങ്ങൾ, ചെറിയ കുടിയിരിപ്പുകൾ എന്നിവയും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു ഗ്രാമം പശുവളപ്പുകളും വേർതിരിച്ച വീടുകളും ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങളും ചുറ്റും കിണറ്റും ഉള്ളതാണു. ഒരു നഗരത്തിന് അർദ്ധയോജന വീതിയും, അതിന്റെ നീളം എട്ടിലൊന്നും വീതിയുമാണു, കിഴക്കോ വടക്കോ ചരിഞ്ഞ നിലവും ശുദ്ധമായ ബാംബു വഴി പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലുമാണ് ഉചിതം. ചെറുകോട്ടകൾ അതിന്റെ പകുതിയും, ചെറിയ ഗ്രാമങ്ങൾ അതിന്റെ നാലിലൊന്നും, ഉലുക്ക്-രൂപത്തിലുള്ള ഗ്രാമങ്ങൾ അതിലും കുറവുമാണ്. ചുറ്റുമതിലോ കിണറ്റോ ഇല്ലാത്ത നഗരം ചെറുഗ്രാമം (ഖർവട്ടം) എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ശാഖാനഗരങ്ങൾ മന്ത്രിമാർക്കും ഭൂസ്വാമികൾക്കും അനുയായികൾക്കും വാസസ്ഥലമാണ്. പ്രധാനമായും ശൂദ്രർ താമസിക്കുന്ന, സമൃദ്ധിയും കൃഷിയിൽ നിപുണതയുമുള്ള, കൃഷിയോഗ്യമായ സ്ഥലങ്ങളിലായ ഗ്രാമങ്ങൾ പ്രത്യേകമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. നഗരങ്ങൾക്കോ മറ്റോ പുറമേ, പ്രത്യേക ആവശ്യത്തിനായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു കുടിയിരിപ്പും 'പുരുഷവാസം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. വീതി ഇല്ലാത്ത, നിയമവിരുദ്ധരായ ശക്തരായ ആളുകൾ വിദേശഭൂമിയിൽ താമസിക്കുന്ന കുടിയിരിപ്പുകൾ രാജാവിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവർക്കുള്ള അഭയകേന്ദ്രങ്ങളാണ്. പശുപാലകർ കാറുകളിൽ സാധനങ്ങൾ കയറ്റി, വിപണിയില്ലാതെ, പശുക്കളോടുകൂടി എവിടെയാകുമ്പോഴും താമസിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ 'ഘോഷം' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇങ്ങനെ നഗരങ്ങളും മറ്റും നിർമ്മിച്ച് തങ്ങളുടെ താമസത്തിനായി ഇരട്ട കുടുംബങ്ങൾക്കായി വീടുകളും പണിതു. മുമ്പുപോലെ, വീടുകൾ വൃക്ഷങ്ങൾക്കടുത്താണ് പണിതത്; ഈ ഓർമ്മയിൽ അവർ താമസസ്ഥലങ്ങൾ ഒരുക്കി. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകൾ താഴോട്ടും മുകളിലോട്ടും വളരുന്നതുപോലെ, വീടുകളുടെയും ശാഖകൾ അങ്ങനെ തന്നെ വ്യാപിച്ചു. ഒരിക്കൽ ആ കല്പവൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖകളായിരുന്നവ, വീടുകളുടെ ശാഖകളായി മാറി, അതിനാൽ അവയ്ക്ക് മരത്തിന്റെ സ്വഭാവം ലഭിച്ചു. പരസ്പരം നാശം വരുത്തിയ ശേഷം, അവർ ജീവിതോപാധികൾക്കായുള്ള മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു; തേൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ കല്പവൃക്ഷങ്ങൾ മുഴുവൻ ഇല്ലാതായി. ദുഃഖവും ക്ഷീണവും നിറഞ്ഞ്, അവർക്കു ദാഹവും വിശപ്പും ബാധിച്ചു. അപ്പോൾത്രേതായുഗാരംഭത്തിൽ അവർക്കു വിജയവും സമൃദ്ധിയും ലഭിച്ചു. മറ്റു ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, പുഷ്കലമായ മഴ ലഭിച്ചു; ആ മഴയാൽ താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ വെള്ളം സഞ്ചരിച്ചു. മഴയാൽ ഒഴുകിയതോടെ താഴ്വരകളിൽ വെള്ളച്ചാനലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു; മുമ്പ് ഭൂമിയിലെത്തിയിരുന്ന ചെറിയ വെള്ളം അങ്ങനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഭൂമിയുമായി സംയുക്തമായപ്പോൾ, സസ്യങ്ങൾ ഉദിച്ചു; വിതച്ചോ ഉഴുതോ അല്ലാതെ തന്നെ പതിനാലു തരം കൃഷിയുടെയും വന്യസസ്യങ്ങളുടെയും വർഗങ്ങൾ വളർന്നു. പുഷ്പവും പഴവും കാലാനുസൃതമായി നൽകുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ഉണ്ടായി; ഇതാണ് ത്രേതായുഗത്തിൽ ഔഷധസസ്യങ്ങൾ ആദ്യം ഉദിച്ചത്. ആ ഔഷധസസ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ജനങ്ങൾ ത്രേതായുഗത്തിൽ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി, അവരിൽ ആഗ്രഹവും മോഹവും ഉദിച്ചു. അതിനാൽ, അവർ നദികൾ, നിലങ്ങൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, ചെടികൾ, ഔഷധസസ്യങ്ങൾ എന്നിവ താന്തോന്നി സ്വന്തമാക്കി. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിയനുസരിച്ച് അവ കൈവശം വെച്ചു. ഈ ദോഷം മൂലം, ഔഷധസസ്യങ്ങൾ വളരാതായി; അതിലും പലതും ഒരുമിച്ച് നശിച്ചു. വീണ്ടും അവ നശിച്ചപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ വിശപ്പിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും പെടുന്നു, ബ്രഹ്മാവിനെ അഭയം തേടി. ബ्रह്മാവ് അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, ഭൂമി മുഴുവൻ ഉപഭോഗം ചെയ്യപ്പെട്ടതായി കണ്ടു, സുമേരു പർവ്വതത്തെ കன்றായാക്കി ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി; അങ്ങനെ ഭൂമിയിൽ ധാന്യങ്ങൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു. ആ വിത്തുകൾ, കൃഷിയിലും വന്യയിലും, വീണ്ടും ജനിച്ചു. പഴുപ്പുള്ള ഔഷധസസ്യങ്ങൾ പതിനേഴു വിഭാഗങ്ങളാണ്: അരി, യവം, ഗോധൂമം, കംഗു, തിലം, പ്രിയംഗു, ഉദാര, കൊരടുഷ, ചിനക, മാസ, മുദ്ഗ, മസൂര, നിഷ്പാവ, കുലത്ത, അധക, ചണകം—ഇവയാണ് പുരാതന കൃഷിയിലും ഔഷധസസ്യങ്ങളിലും ഉൾപ്പെടുന്ന പതിനേഴു വിഭാഗങ്ങൾ. പതിനാലു തരം കൃഷിയിലും വന്യസസ്യങ്ങളിലും അരി, യവം, ഗോധൂമം, കംഗു, തിലം, പ്രിയംഗു, കുലത്ത, ശ്യാമക, നിവാര, യവം, തിലം, ഗവേദുക, കുറുവിന്ദ, മാർക്കട, വേണുവ്യവം—ഇവയാണ് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന പതിനാലു കൃഷിയിലും വന്യസസ്യങ്ങളിലും ഉൾപ്പെടുന്ന ഔഷധസസ്യങ്ങൾ. ഇങ്ങനെ, മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം മാറിമറിഞ്ഞു, അവർക്കു അനുയോജ്യമായ വാസസ്ഥലങ്ങളും ഉപജീവന മാർഗങ്ങളും അവിടെയുണ്ടായി, പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച്.