മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ആ കാലഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യർ നദികൾ, തടാകങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിച്ചു. അവർക്കു നേരിയ ചൂടും തണുപ്പുമാത്രം അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. ജ്ഞാനിയേ, അവരുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കാവശ്യമായ വസ്തുക്കളിൽ സ്വാഭാവികമായ സംതൃപ്തി ലഭിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് അവരിൽ പരസ്പര വിരോധം, വൈരം, അസൂയ എന്നിവ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ എവിടെയും സഞ്ചരിച്ചു, പർവതങ്ങളിലും സമുദ്രത്തോടു ചേർന്നും താമസിച്ചു, സ്ഥിരമായ ഒരു ഭവനം ഇല്ലാതെ, ആഗ്രഹരഹിതരായി മനസ്സിൽ എന്നും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. പിന്നീട് മാംസഭക്ഷകാത്മാക്കൾ, പാമ്പുകൾ, അസുരന്മാർ, അസൂയയുള്ള മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മുത്തലികൾ, മീനുകൾ, പാമ്പുകൾ തുടങ്ങിയവ ഉദിച്ചു. അവരിൽ ചിലർ താഴ്ന്ന ജന്മക്കാരായിരുന്നോ അഥവാ മുട്ടയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവരായിരുന്നോ, അധർമ്മത്തിന്റെ സന്തതികളായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ വേരുകളും പഴങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും ഇല്ലായിരുന്നു; കാലാവസ്ഥകളും വർഷവും ഇല്ലാതായിരുന്നു. എല്ലായ്പ്പോഴും കാലം സുഖകരമായിരുന്നു; അതിൽ അതിരുകടന്ന ചൂടോ തണുപ്പോ ഇല്ലായിരുന്നു. അവർക്കു സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ അത്ഭുതകരമായ സിദ്ധികൾ ലഭിച്ചു. പ്രഭാതത്തിലും മധ്യാഹ്നത്തിലും അവർ സംതൃപ്തരായിരുന്നു; അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ എപ്പോഴും സംതൃപ്തി സ്വാഭാവികമായി ലഭിച്ചു. എന്നാൽ ചിലർക്ക് ആഗ്രഹം തോന്നിയപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ പരിശ്രമം ഉണ്ടായി; അങ്ങനെ ജലത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മതയിലൂടെ വിവിധ മനോഹരമായ സിദ്ധികൾ അവർക്കു ലഭിച്ചു. പിന്നെ മറ്റൊരു ജാതി ഉദിച്ചു, അവർക്ക് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു; അവർക്കു കുളിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത ശരീരങ്ങളായിരുന്നു, എന്നും യുവാക്കളായി അവർ നിലനിന്നു. ആരായാലും ഉദ്ദേശമില്ലാതെ ഇരട്ടകളായി സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു; അവർ ഒരുമിച്ച് ജനിച്ചു, ഒരേ രൂപവും ഒരേ സമയത്ത് മരണമുമായിരുന്നു. ആ മനുഷ്യർ പരസ്പരം ആഗ്രഹമോ വൈരാഗ്യമോ ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു; എല്ലാവരും രൂപത്തിലും ആയുസ്സിലും സമാനരായിരുന്നു, അവരിൽ ഉന്നതതയോ താഴ്മയോ ഇല്ലായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു മനുഷ്യർ നിശ്ചിത ആയുസ്സോടെ ജീവിച്ചു; അവർക്കു ദു:ഖമോ ദുരിതമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ചില സമയങ്ങളിലും സ്ഥലങ്ങളിലും ഭൂമി ഭാഗ്യവശാൽ പൂർണ്ണമായും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു; എന്നാൽ കാലക്രമേണ സകല ജീവികളും സ്വഭാവാനുസൃതമായി നശിച്ചു. അങ്ങനെ, ആ സിദ്ധികൾ എല്ലായിടത്തും ക്രമേണ നശിച്ചു; എല്ലാം നഷ്ടമായപ്പോൾ മനുഷ്യർ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് താഴെ വീണു. അതേസമയം, ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യർക്കും 'ഗൃഹവൃക്ഷങ്ങൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാമധേനു വൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചു; അവർക്കുള്ള എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും ഈ വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നു ലഭിച്ചു. ത്രേതായുഗാരംഭത്തിൽ അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങളിൽ താമസിച്ചു; എന്നാൽ കാലക്രമേണ അവരിലവിടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കാമം ഉദിച്ചു. മാസംതോറും, കാലാവസ്ഥയുടെ അനുസരണത്തിൽ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർഭധാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായി; ആ കാമം ഉണർന്നപ്പോൾ, ആ 'ഗൃഹവൃക്ഷങ്ങൾ' എന്നറിയപ്പെട്ട വൃക്ഷങ്ങളിൽ മറ്റുള്ളവർക്കായി വലിയ ശാഖകൾ വീണു; അവയുടെ ഫലങ്ങളിൽ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഉണ്ടായി. അവിടെ തന്നെയുള്ള വൃക്ഷങ്ങളിൽ അവർക്കായി ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി എന്നിവയുള്ള തേൻ ഉൽപ്പന്നമായി, ശക്തിയും മദം ഇല്ലാത്തതും ആകുന്നു. അതുപയോഗിച്ച് അവർ ത്രേതായുഗാരംഭത്തിൽ ജീവിച്ചു; പിന്നീടു കാലക്രമേണ അവർക്ക് വീണ്ടും ലോഭം നിറഞ്ഞു. അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, മനസ്സിൽ അവകാശബോധം വളർന്നു; ആ ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി ആ മഹാവൃക്ഷങ്ങളും അവർക്കു നഷ്ടമായി. അപ്പോൾ തണുപ്പ്-ചൂട്, വിശപ്പ് മുതലായ ദ്വന്ദ്വങ്ങൾ ഉദിച്ചു; അതിനെ മറികടക്കാൻ അവർ ആദ്യമായി ഭവനങ്ങൾ പണിതു. മരുഭൂമികളിലും കോട്ടകളിലും പർവതങ്ങളിലും ഗുഹകളിലും, കാടുകളിലോ പർവതങ്ങളിലോ ജലപ്രദേശങ്ങളിലോ അവർക്കു സുരക്ഷിതമായ ഇടങ്ങളിൽ അഭയം കണ്ടെത്തി. അവർ കൃത്രിമമായ കോട്ടകളും നിർമിച്ചു, സ്വന്തം വിരലുകൾകൊണ്ട് അളന്നു, മുമ്പേപോലെ അളവുകൾ നിശ്ചയിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് അളവിന്റെ ക്രമം: ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായത് പരമാണു, പിന്നെ പൊടിയണു, നിലംപൊടി, രോമത്തിന്റെ അഗ്രം, പുഴു, പന, പിന്നെ യവം. ഓരോന്നും മുന്‍തലത്തേക്കാള്‍ എട്ടിരട്ടി വലിപ്പമാണ്; എട്ട് യവങ്ങൾ ഒരു അംഗുലം, ആറ് അംഗുലം ഒരു പദം, രണ്ട് പദം ഒരു വിതസ്തി. രണ്ട് വിതസ്തി ഒരു ഹസ്തം (കയ്യിടതളം മുതൽ വിരലിന്റെ അഗ്രം വരെ), നാല് ഹസ്തം ഒരു ധനുസ്, ദണ്ഡം, നാളിക എന്നിങ്ങനെയാണ്. രണ്ട് ആയിരം ധനുസ് ഒരു ഗവ്യുതി; അതിന്റെ നാലിരട്ടി ഒരു യോജനമാണ്; ഇങ്ങനെ അളവിന്റെ പരമാവധി ക്രമം ജ്ഞാനികൾ നിർണ്ണയിച്ചിട്ടുണ്ട്. കോട്ടകളിൽ നാലു തരം ഉണ്ടെന്നും അതിൽ മൂന്നു സ്വാഭാവികവും നാലാമത്തെ കൃത്രിമവുമാണ് അവർ പണിതത്. ഒരു നഗരം, ഒരു ചെറിയ കോട്ടനഗരം, ഉലൂഖലാകൃതിയിലുള്ള ഒരു ഗ്രാമം, ശാഖാനഗരം, ചെറുഗ്രാമം എന്നിവയും ഉണ്ട്. കാളപ്പുറങ്ങളും സ്വതന്ത്രമായ വീടുകളും ഉള്ള ഗ്രാമം, ഉയർന്ന കരയുമായി നാലുവശവും കുഴികൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കും. ഒരു നഗരത്തിന് അർദ്ധയോജന വീതിയുണ്ടാവണം, അതിന്റെ നീളത്തിന്റെ എട്ട് ഭാഗം വീതിയും, കിഴക്ക് അല്ലെങ്കിൽ വടക്ക് ചായലുള്ളതും ശുദ്ധമായ മുളവാതിലുകളുമുള്ളതും ആയിരിക്കണം. ഒരു ചെറിയ കോട്ടനഗരം അതിന്റെ പാതി വലിപ്പം, ചെറുഗ്രാമം അതിന്റെ നാലിലൊന്ന്, ഉലൂഖലാകൃതിയിലുള്ള ഗ്രാമം അതിലും ചെറിയതും അറ്റഭാഗം അളവിലാണ്. ചുറ്റുമതിലോ കുഴിയോ ഇല്ലാത്ത നഗരം അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രാമം 'ഖർവട' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ശാഖാനഗരം മറ്റൊരു തരം, മന്ത്രിമാരും വാസലുകളും ഭൂസ്വാമികളും താമസിക്കുന്നതും. അതുപോലെ തന്നെ, ഭൂരിഭാഗവും ശൂദ്രർ താമസിക്കുന്നതും, സ്വതന്ത്രമായി സമൃദ്ധിയുള്ളതും, കൃഷിയിൽ നിപുണരായതും, കൃഷിയോഗ്യമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതും ഗ്രാമങ്ങളായി അറിയപ്പെടുന്നു. നഗരങ്ങളിലോ മറ്റേതെങ്കിലും നിശ്ചിത ആവശ്യത്തിനായി മനുഷ്യർ സ്ഥാപിച്ച മറ്റേതെങ്കിലും കുടിയിരിപ്പിടം 'വാസസ്ഥലം' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. 'പല്ലി' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഗ്രാമം, നിയമമില്ലാത്തതും വയലുകളും ഇല്ലാത്തതും, വിദേശഭൂമിയിൽ ശക്തരായവരുടെ ആവാസവുമാണ്, രാജാവിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവർക്ക് അഭയസ്ഥലമായിരിക്കും. 'ഘോഷം' എന്നത്, കന്നുകാലികൾക്കൊപ്പം ചരക്കുകൾ കാറുകളിൽ കയറ്റി, ചന്തയില്ലാതെ, എവിടെയും താമസിക്കുന്ന കന്നുകാലിക്കാരുടെ കുടിയിരിപ്പിടമാണ്. അങ്ങനെ, അവർ നഗരങ്ങളും മറ്റും നിർമിച്ച് താമസിച്ചു, കുടുംബങ്ങൾക്കായി ഇരട്ടവാസങ്ങൾ പണിതു. മുമ്പുപോലെ, അവരുടെ വീടുകൾ വൃക്ഷങ്ങൾക്കു സമീപം പണിതു; ഈ എല്ലാം ഓർത്ത് അവർ ഭവനങ്ങൾ അതനുസരിച്ച് പണിതു.