മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

സമ്പന്നനും ശേഷിയുള്ള ഗൃഹസ്ഥൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളെ, പ്രത്യേകിച്ച് സമ്പന്നനായ ബന്ധുവിന് കഷ്ടത്തിൽപ്പെട്ട മറ്റൊരു ബന്ധുവിനെ കണ്ടാൽ, അവരെ ഭക്ഷണം നൽകി പോഷിപ്പിക്കണം. ദുരിതത്തിൽപ്പെട്ടവൻ ചെയ്ത പാപം സമ്പന്നൻ പങ്കുവെക്കുന്നു; വൈകിട്ട് സൂര്യാസ്തമയത്തിന് ശേഷം അതിഥിയെ നിയമാനുസൃതമായി സന്മാനിക്കണം. അതിഥിക്ക് കഴിയുന്നത്ര നല്ല രീതിയിൽ കിടക്ക, ഇരിപ്പിടം, ഭക്ഷണം എന്നിവ നൽകി ആദരിക്കണം; ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, പ്രിയവനേ, ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിന്റെ ഭാരമനുസൃതമായി ചുമക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ ചുമലിലാണ് സൃഷ്ടാവും ദേവതകളും പിതൃപുരുഷന്മാരും മഹർഷിമാരും, അതിഥികൾ, ബന്ധുക്കൾ—എല്ലാവരും—അവന്റെ ക്ഷേമം ആശംസിക്കുന്നു. മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മറ്റു ചെറു ജീവികൾ എന്നിവയും സംതൃപ്തരാകുന്നു. ഇവിടെയാണ് അത്രി മഹർഷി ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കായി ചില ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചത്. പ്രഭാവശാലിയായവനേ, അത്രി രചിച്ച ആ ശ്ലോകങ്ങൾ കേൾക്കു: ദേവന്മാരെയും പിതൃപുരുഷന്മാരെയും അതിഥികളെയും ബന്ധുക്കളെയും ആദരിക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥൻ, കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ, നായ്ക്കൾക്കും ചണ്ഡാളന്മാർക്കും പക്ഷികൾക്കും ഭാര്യമാർക്കും ഗുരുക്കനും നിലത്തിട്ട് ഭക്ഷണം നൽകണം. ഓരോ ദിവസം വൈകുന്നേരവും പ്രഭാതവും വൈശ്വദേവയാഗം നിർവഹിക്കണം; അന്നത്തിൽ തയ്യാറാക്കിയ മാംസം, അന്നം, പച്ചക്കറികൾ എന്നിവയൊക്കെ അർപ്പണം ചെയ്തശേഷം മാത്രമേ അദ്ദേഹം തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാവൂ. ഇതിനു ശേഷം, ക്രൗഷ്ടുകി ചോദിച്ചു: "നദികളിൽ ജനിച്ചവരുടെ ശേഷം മനുഷ്യസൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് നീ വിശദമായി പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവ് എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചു, വിവിധ ജീവികൾ എങ്ങനെ ഉദിച്ചു, ജാതികൾ എങ്ങനെ ഉൽപ്പത്തി പ്രാപിച്ചു, അവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ എന്ത്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന കര്‍മ്മങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് ദയവായി വിശദീകരിക്കണം." മാർകണ്ടേയൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "ആദ്യത്തിൽ, സത്യം ലക്ഷ്യമാക്കി ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആയിരം ദമ്പതികളെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു. അവരിൽ സത്ത്വഗുണം സമൃദ്ധമായിരുന്നു, അവരുടെ പ്രകാശം തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. പിന്നെ അവൻ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നു മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവരിൽ രാജോഗുണം അധികം, ഉത്സാഹവും ക്ഷമയില്ലായ്മയും നിറഞ്ഞവരായിരുന്നു. പിന്നെ അവൻ തണ്ടുകളിൽ നിന്നു മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവരിൽ രാജോഗുണവും തമോഗുണവും ചേർന്നിരുന്നു, ആഗ്രഹത്തോടുകൂടിയവരായിരുന്നു. ശേഷം കാലുകളിൽ നിന്നു മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവരിൽ തമോഗുണം അധികം, ധനസമ്പത്ത് കുറഞ്ഞവരും ബുദ്ധിശക്തി കുറഞ്ഞവരുമായിരുന്നു. അവരെല്ലാം ഉത്സാഹംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞപ്പോൾ, ജീവികൾ ദമ്പതികളായി ഉദിച്ചു. പരസ്പര ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞവരായി അവർ ലൈംഗികമായി ഏകീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി; അങ്ങനെയാണ് ഈ ചക്രത്തിൽ ദമ്പതികളായി ജീവികളുടെ ഉത്ഭവം സ്ഥിരമായി. ആ സമയത്ത് സ്ത്രീകൾക്ക് മാസവൃത്ചി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; അതിനാൽ ലൈംഗിക ബന്ധം ഉണ്ടായാലും ഗർഭധാരണയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ആയുസ്സിന്റെ അവസാനത്തോടെ അവർക്ക് ഒരിക്കൽ മാത്രം സന്താനോദ്ഭവം ഉണ്ടായിരുന്നു; അങ്ങനെയാണ് ഈ ചക്രത്തിൽ ദമ്പതികളായി ജീവികളുടെ ഉത്ഭവം തുടർന്നു. ധ്യാനത്താലും മനസ്സുകൊണ്ടും അവർക്ക് ഉടൻതന്നെ സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു; ഓരോരുത്തർക്കും ശുദ്ധമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയവ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയായിരുന്നു ആദിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യസൃഷ്ടി, പ്രജാപതേ; അവരുടെ സന്തതികളാൽ ഈ ലോകം നിറഞ്ഞു. അവർ നദികളിലും തടാകങ്ങളിലും സമുദ്രത്തീരത്തും മലകളിലും സഞ്ചരിച്ചു; അന്നത്തെ കാലത്ത് അവർക്ക് നേരിയ ചൂടും തണുപ്പുമാത്രമേ അനുഭവപ്പെടാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ സ്വാഭാവികമായ സംതൃപ്തി അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു; അവരിൽ വിരോധം, വൈരാഗ്യം, ഇർഷ്യ എന്നിവയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ എവിടെയും സഞ്ചരിച്ചു, മലകളിലും കടൽത്തീരത്തും വാസം ചെയ്തു, സ്ഥിരവാസമില്ലാതെ, ആഗ്രഹമില്ലാതെ, മനസ്സിൽ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. ശേഷം, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന ഭൂതങ്ങൾ, പാമ്ബുകൾ, ദാനവന്മാർ, അസൂയയുള്ളവർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മുത്തല, മീൻ, ഉരഗങ്ങൾ എന്നിവ ഉദിച്ചു. അവർ താഴ്ന്ന ജന്മക്കാരായോ, അണ്ഡത്തിൽ നിന്നോ, അധർമത്തിൽ നിന്നോ ജനിച്ചവരായിരുന്നു; അപ്പോൾ വേരുകളും പഴങ്ങളും പൂക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കാലാവസ്ഥകളും വർഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ സമയത്ത് എല്ലാ സമയത്തും കാലം സുഖപ്രദമായിരുന്നു; അത്യധികമായ ചൂടോ തണുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർക്ക് കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ സാധ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ, പ്രഭാതത്തിലും ഉച്ചയിലും അവർ സംതൃപ്തരായിരുന്നു; അവർക്ക് ആവശ്യമുണ്ടായാൽ, സംതൃപ്തി സ്വാഭാവികമായി ലഭിച്ചു. എങ്കിലും, ചിലർക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ പരിശ്രമം ഉദിച്ചു; പിന്നെ വെള്ളത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മതയാൽ വിവിധ സുഖകരമായ സാധ്യങ്ങൾ അവരിൽ ഉദിച്ചു. പിന്നെ മറ്റൊരു വർഗ്ഗം ഉദിച്ചു, അവരിൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സഫലമാകുന്നവരായിരുന്നു; അവർക്കുള്ള ശരീരം ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമില്ലാത്തതായിരുന്നു, അവർ എപ്പോഴും യൗവനത്തിൽ തന്നെ നിലനിന്നു. ഏതെങ്കിലും ഉദ്ദേശമില്ലാതെ, അവർക്കു ദമ്പതികളായി സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു; ഒരേ രൂപവും ഒരേ സമയത്ത് ജനിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ തമ്മിൽ ആഗ്രഹമോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു; എല്ലാവർക്കും ഒരേ രൂപവും ആയുസ്സും, ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ഇല്ലായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കാലം മനുഷ്യർ സ്ഥിരമായ ആയുസ്സോടെ ജീവിച്ചു; അവർക്കു ദു:ഖമോ ദുരന്തമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ചില സമയങ്ങളിലും സ്ഥലങ്ങളിലും ഭൂമി ഭാഗ്യവശാൽ അങ്ങനെ സമ്പൂർണ്ണമായിരുന്നു; എന്നാൽ, കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ജീവികൾ അവരുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം നശിക്കുകയായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ക്രമേണ ആ സിദ്ധികൾ എല്ലായിടത്തും നശിച്ചു; അവയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, മനുഷ്യർ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു. പിന്നീട്, ഭൂരിഭാഗം 'ഗൃഹവൃക്ഷങ്ങൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന മരങ്ങൾ ഉദിച്ചു; അവർക്കുള്ള എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും ആ മരങ്ങളിൽ നിന്നു ലഭിച്ചു. തൃതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അവർ ആ മരങ്ങളിൽ ജീവിച്ചു; പിന്നീട്, കാലക്രമത്തിൽ, അവരിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആസക്തി ഉദിച്ചു. മാസംതോറും, കാലാവസ്ഥയുടെ ഉദയത്തോടൊപ്പം, ഗർഭധാരണ വീണ്ടും വീണ്ടും സംഭവിച്ചു; ആ ആസക്തി ഉദിച്ചപ്പോൾ, 'ഗൃഹവൃക്ഷങ്ങൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന മരങ്ങളിൽ, മറ്റു ചില വലിയ വൃക്ഷങ്ങളിൽ വലിയ കൊമ്പുകൾ വീണു; അവയുടെ ഫലങ്ങളിൽ വസ്ത്രങ്ങളും ഭൂഷണങ്ങളും ഉണ്ടായി. ആ മരങ്ങളിൽ തന്നെ, അവർക്കായി സുഗന്ധവും വർണ്ണവും രുചിയും ഉള്ള, ശക്തിയുള്ള, പാകമില്ലാത്ത തേൻ ഓരോ കുഴിയിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുപയോഗിച്ച് അവർ തൃതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ജീവിച്ചു; പിന്നീട്, കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവർ വീണ്ടും ലോഭത്തിൽ പെട്ടുപോയി.