മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

യാത്രികൻ എന്നവന്റെ രൂപം മനോഹരമായാലോ അല്ലയോ, അവനിൽ പ്രതിജ്ഞാപതിയെ കാണണം, കാരണം അവൻ "അതിഥി" എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് അവന്റെ താമസം താൽക്കാലികമായതിനാലാണ്. അതിഥി സംതൃപ്തനാകുമ്പോൾ, ഗൃഹസ്ഥൻ മനുഷ്യയജ്ഞങ്ങളിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന കടങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാവുന്നു; എന്നാൽ ആരെങ്കിലും അതിഥിക്ക് നൽകാതെ താനേ ഭക്ഷിച്ചാൽ, അവൻ പാപം അനുഭവിക്കുന്നു. അതിഥി പ്രതീക്ഷയോടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് നിരാശയോടെ പോകുമ്പോൾ, ആ വീട്ടുകാർ പാപം ഭക്ഷിക്കുന്നവരാകുന്നു, മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ അവർ മലിനത്വവും അനുഭവിക്കും. വെള്ളമോ പച്ചക്കറിയോ പോലും നൽകിയാൽ അതിന്റെ എല്ലാ പുണ്യവും അതിഥിക്ക് ലഭിക്കുകയും, പാപം ഗൃഹസ്ഥനിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, ഒരു മനുഷ്യൻ സ്വന്തമായുള്ള സാമഗ്രികളാൽ അതിഥിയെ ആദരിക്കണം, പ്രതിദിനം അന്നവും വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ച് ശ്രാദ്ധം നടത്തണം. ബ്രാഹ്മണന്മാരെ, അല്ലെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത് ഒരുപാട് ബ്രാഹ്മണനെ പോലും, പിതൃക്കൾക്ക് ആദരസൂചകമായി, അന്നത്തിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഭാഗം നൽകി ഭക്ഷിപ്പിക്കണം. ഭിക്ഷയാക്കുന്ന സന്ന്യാസികൾക്കും വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും ഭിക്ഷ നൽകണം; ഭിക്ഷയുടെ അളവ് നാല് ഉണക്കം ആകുന്നു, അതിൽ ആദ്യഭാഗം നൽകുക ഉത്തമം. ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ പറയുന്നു: ആദ്യഭാഗം നാലിരട്ടി ഫലപ്രദമാണ്; അന്നമായാലും ഭിക്ഷയായാലും ആദ്യഭാഗമാണ് ഏറ്റവും ശക്തിയുള്ളത്. അതിഥികൾക്കും ഗൃഹദേവതകൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കുമാണ് ആദരവ് കാഴ്ചവെക്കേണ്ടത്; അതിന് ശേഷം മാത്രമേ തനിക്കു ഭക്ഷണം കഴിക്കാവൂ. ശാരീരികമായി അശക്തരായവരും, കുട്ടികളും, വയോജനങ്ങളും, ബുദ്ധിശാലികൾക്കും, വിശപ്പോടെ ഭക്ഷണം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും അന്നം നൽകണം. കഴിവുള്ള സമൃദ്ധനായ ഗൃഹസ്ഥൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളെ, പ്രത്യേകിച്ച് സമ്പന്നനായ ബന്ധുവിന് ദുരിതത്തിലായ മറ്റൊരു ബന്ധുവിനെ കണ്ടാൽ, അവരെ അന്നം നൽകി സംരക്ഷിക്കണം. ദുരിതത്തിലായവൻ ചെയ്ത പാപം സമ്പന്നബന്ധുവിനും പങ്കായിത്തീരുന്നു; സന്ധ്യാനന്തരം അതിഥിയെ ആചാരാനുസൃതമായി ആദരിക്കണം. വരവേറ്റ അതിഥിക്ക് കഴിയുന്നത്ര ശയ്യയും ഇരിപ്പിടവും അന്നവും നൽകണം; ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിന്റെ ഭാരവും യഥാർത്ഥത്തിൽ നന്നായി വഹിക്കപ്പെടുന്നു. ഗൃഹസ്ഥന്റെ ഭാരത്തിൽ സ്രഷ്ടാവും ദേവതകളും പിതൃക്കളും മഹർഷിമാരും അതിഥികളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം ആശ്രയിക്കുന്നു. മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മറ്റു ചെറു ജീവികളും തൃപ്തരാവുന്നു; അത്രി മഹർഷി ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു. ഇനി, ദൈവങ്ങളെയും പിതൃക്കളെയും അതിഥികളെയും ബന്ധുക്കളെയും ആദരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥർക്കായി അത്രി മഹർഷി രചിച്ച ശ്ലോകങ്ങൾ ശ്രവിക്കൂ. കഴിവുള്ള ഗൃഹസ്ഥൻ ഭൂമിയിൽ നായ്ക്കൾക്കും ചണ്ഡാളന്മാർക്കും പക്ഷികൾക്കും, ഭാര്യമാർക്കും ഗുരുക്കൾക്കും അന്നം നൽകണം. പ്രഭാതവും സന്ധ്യയും വൈശ്വദേവയാഗം നടത്തണം; വീട്ടിൽ തയ്യാറാക്കിയ മാംസം, അരിപ്പം, പച്ചക്കറികൾ എന്നിവ സമർപ്പിക്കണം; എന്നാൽ ആഹാരം ആചാരാനുസൃതമായി സമർപ്പിച്ചശേഷം മാത്രമേ താനേ ഭക്ഷിക്കാവൂ. അപ്പോൾ ക്രൗഷ്ടുകി ചോദിച്ചു: നീ സ്രോതസ്സുജന്മാക്കളായുള്ള മനുഷ്യസൃഷ്ടിയെ വിശദീകരിച്ചു; ബ്രഹ്മാവ് എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചു, എങ്ങനെ വിവിധ ജന്തുക്കളെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു എന്നതും വിശദമായി പറയൂ. അവൻ എങ്ങനെ വർണ്ണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും ഏത് കര്‍മങ്ങളാണ് നിർദ്ദിഷ്ടം? മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: ആദിയിൽ, സത്യമെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആയിരം ദമ്പതികളെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു. അവർ സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞവരും, തേജസ്സുള്ളവരുമായിരുന്നു; പിന്നീട് അവൻ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവരിൽ രാജോഗുണം ആധിക്യമുള്ളവരും, ഉത്സാഹവും ക്ഷിപ്രതയും നിറഞ്ഞവരുമായിരുന്നു; പിന്നീട് അവൻ സ്വന്തം ഉരുവിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവരിൽ രാജസ്സും തമസ്സും കലർന്നവരും, ആഗ്രഹങ്ങൾക്കുനിമിത്തം ജീവിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു; പിന്നെ അവൻ തന്റെ കാലിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവരിൽ തമോഗുണം ആധിക്യവും, സമ്പത്ത് കുറവും, ബുദ്ധി കുറവുമുള്ളവരും ആയിരുന്നു. അവരിൽ ആവേശം ഉയർന്നപ്പോൾ, ജീവികൾ ദമ്പതികളായി ജനിച്ചു. പരസ്പര ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ അവർ ലൈംഗികമായി ഏകീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി; അന്ന് മുതൽ ഈ കല്പത്തിൽ ദമ്പതികളായി ജീവികളുടെ ഉത്ഭവം നിലവിൽ വന്നു. ആ കാലത്ത് സ്ത്രീകൾക്ക് മാസവൃത്ചി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; അതിനാൽ, ലൈംഗികസംഗമം ഉണ്ടായാലും ഗർഭധാരണയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം അവർ ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം സന്താനത്തെ ജനിപ്പിച്ചു; അന്ന് മുതൽ ഈ കല്പത്തിൽ ദമ്പതികളായി ജീവികളുടെ ഉത്ഭവം തുടർന്നു. തപസ്സും മനസ്സിന്റെ ശക്തിയും കൊണ്ട്, അവർ ഉടനെ തന്നെ സന്താനത്തെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു; ഓരോരുത്തരുടെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ശുദ്ധവും, അഞ്ചു ഗുണങ്ങളാൽ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടവയും ആയിരുന്നു. ഇതായിരുന്നു ആദിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യസൃഷ്ടി; അവരുടെ സന്തതികളാൽ ഈ ലോകം നിറഞ്ഞു. അവർ നദികളിലും തടാകങ്ങളിലും സമുദ്രങ്ങളിലും, പർവതങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു; അകാലത്ത് അവർക്ക് ഉഷ്ണതയും തണുപ്പും വളരെ നേരിയതായിരുന്നു. അവർക്കു ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ സ്വാഭാവികമായ സംതൃപ്തി ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരിൽ വിഷമത, വൈരം, അസൂയ എന്നിവ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവർ പർവതങ്ങളിലും സമുദ്രത്തിരക്കരകളിലും സ്ഥിരവാസമില്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചു; ആഗ്രഹമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. പിന്നീട്, മാംസംഭക്ഷിക്കുന്ന ഭൂതങ്ങൾ, പാമ്പുകൾ, അസുരർ, അസൂയയുള്ളവർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മുതലമത്സ്യങ്ങൾ, പാമ്പുകൾ തുടങ്ങിയവ ഉദിച്ചു. അവർ താഴ്ന്ന ജന്മക്കാരും, അണ്ഡജന്മാരുമായിരുന്നു; അവധർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള സന്തതികളായിരുന്നു. അപ്പോൾ വേരുകളും പഴങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; കാലാവസ്ഥയും വർഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എപ്പോഴും കാലം സുഖകരമായിരുന്നു, അത്യധികം ചൂടോ തണുപ്പോ ഇല്ലാതെ; സമയം കടന്നുപോയപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ സാധ്യങ്ങൾ അവർക്കുണ്ടായി. രാവിലെ, ഉച്ചയ്ക്ക്, അവർ സംതൃപ്തരായി; ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ അതിനാവശ്യമായ സംതൃപ്തി സ്വാഭാവികമായി ലഭിച്ചു. ആഗ്രഹം ഉണ്ടായവർക്കു മനസ്സിന്റെ ശ്രമം പിറവിയെടുത്തു; വെള്ളത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മതയിൽ നിന്നു വിവിധ മനോഹരമായ സാധ്യങ്ങൾ പ്രകടമായി. പിന്നെ മറ്റൊരു വർഗ്ഗം ഉദിച്ചു; അവർക്ക് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു; ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമില്ലാത്ത ശരീരവും, സ്ഥിരയൗവനവുമായിരുന്നു. അവർക്കു യാതൊരു ഉദ്ദേശവും ഇല്ലാതെ, ദമ്പതികൾ ആയി സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു; അവർ ഒരുമിച്ച് ജനിച്ചു, ഒരേ രൂപവും, ഒരേ സമയത്ത് മരണമുമായിരുന്നു.