മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അനുസൂയ തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സേവനത്തിൽ ചിന്തയിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവർത്തിയിൽ എന്നും അശ്രാന്തമായി ശ്രമിച്ചിരുന്നതുപോലെയാണ് ഈ ബ്രാഹ്മണനും ദീർഘായുസോടെ ജീവിക്കണമെന്നു അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഉടനെ ആ ബ്രാഹ്മണൻ രോഗമുക്തനായി, യുവാവായി, തന്റെ തേജസ്സാൽ വീടിനെ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ദേവതകളുടെ ഇടയിൽ ഒരു അമരകുമാരനെന്നപോലെ എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോൾ ദിവ്യപുഷ്പവർഷവും ദൈവീയസംഗീതവും മുഴങ്ങി, ദേവതകൾ സന്തോഷത്തോടെ അനുസൂയയോട് സംസാരിച്ചു: “ഭാഗ്യശാലിനിയായവളേ, നീ ദേവതകൾക്കായി മഹത്തായ ഒരു പ്രവർത്തി നിർവഹിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒരു വരം തേടുക; ദേവതകൾ നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.” അനുസൂയ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “മഹാദേവനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ദേവതകൾ എന്നിൽ തൃപ്തരാണെങ്കിൽ, ഞാനൊരു വരം അർഹയാണെന്നു നിങ്ങൾ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും എന്റെ പുത്രന്മാരായി ജനിക്കട്ടെ. ഭർത്താവിനൊപ്പം യോഗം പ്രാപിച്ച് സകല ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം നേടട്ടെ.” ദേവതകൾ—ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ശിവനും മറ്റ് ദേവരും—“അങ്ങനെയാകട്ടെ” എന്നു സമ്മതിച്ച്, ആ തപസ്വിനിയെ ആദരിച്ച്, യഥാസമയം അവിടം വിട്ടു. അതിനുശേഷം, ഒരു രാജകുമാരൻ വേഗത്തിൽ സ്വന്തം നഗരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു, മദാലസയെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ. നഗരവാസികൾ വിഷമത്തോടെ, സന്തോഷരഹിതമായ മുഖങ്ങളോടെ അവനെ നോക്കി. പിന്നീടവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ സന്തോഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ചിലർ ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുകൾ വീർപ്പിച്ചു, “ഭാഗ്യമാണ്! ഭാഗ്യമാണ്!” എന്ന് വിളിച്ചു മറ്റൊരാളെ ആവേശത്തോടെ അങ്കലാപ്പിച്ചു. “ദീർഘായുസ്സാ, ഭാഗ്യവാനേ! ശത്രുക്കൾ എല്ലാവരും നശിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കും ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷം നൽകുക” എന്നിങ്ങനെ എല്ലാവരും മുന്നിലും പിന്നിലും ചുറ്റി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ കടന്നു, അതു കണ്ടയുടൻ തന്നെ സന്തോഷം അവനിൽ പടർന്നു. അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ബന്ധുക്കളും അവനെ അങ്കലാപ്പിച്ചു, ദീർഘായുസ്സിനായി അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. അപ്പോൾ, അദ്ഭുതത്തോടെ നമസ്കരിച്ച്, അവൻ അച്ഛനോട് “ഇതെല്ലാം എന്താണ്?” എന്നു ചോദിച്ചു. അച്ഛൻ എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു. പ്രിയഭാര്യയായ മദാലസ മരിച്ചെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, മാതാപിതാക്കളെ മുന്നിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ലജ്ജയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. “ആ യുവതി, ഞാന്മരിച്ചെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു—ധർമ്മവതിയായവൾ! എനിക്ക് ലജ്ജ! എന്റെ കഠിനഹൃദയത്തോട് ദുഃഖം!” അവൻ ചിന്തിച്ചു. “ഞാൻ ക്രൂരനും, നികൃഷ്ടനുമാണ്; അവൾ എന്റെ കാരണത്താൽ മരിച്ച doe-eyed (മാൻകണ്ണുള്ള) അവളെ കൂടാതെ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു—എന്തൊരു ദയയില്ലായ്മ!” പിന്നീട് അവൻ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി വീണ്ടും ആലോചിച്ചു, മോഹത്തിന്റെ തിരമാല ഉപേക്ഷിച്ച്, ആഴത്തിൽ ശ്വാസംവിട്ട് ദുഃഖിച്ചു. “എന്റെ കാരണത്താൽ അവൾ ജീവൻ വിട്ടുവിട്ടുവെങ്കിൽ, ഞാൻ അവള്ക്ക് എന്തു നല്ലതൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. സ്ത്രീകളിൽ ഇതു വാസ്തവത്തിൽ പ്രശംസനീയമാണ്. എന്നാൽ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞ്, ‘എന്റെ പ്രിയമേ!’ എന്നു വിളിച്ചാൽ, അതു പുരുഷനിൽ പ്രശംസനീയമല്ലല്ലോ. ദുഃഖത്തിൽ മന്ദമായിത്തീർന്ന്, നിരാശയോടെ, അശുദ്ധനും ദയനീയനുമായി ഞാൻ ശത്രുക്കളുടെ പരിഹാസവിഷയമാവും. ഞാൻ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കണം, രാജാവായ അച്ഛനു സേവിക്കണം; അവന്റെ ജീവൻ എന്റെ മേൽ ആശ്രിതമാണ്—എങ്ങനെ ഞാൻ അതു ഉപേക്ഷിക്കും?” അതേസമയം, സ്ത്രീയുടെ ഭാഗം ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് ഇവിടെ കര്‍ത്തവ്യമെന്നു അവൻ വിചാരിച്ചു; എന്നാൽ ഇതും അവളുടെ ഗുണത്തിനായല്ല, എല്ലാ വിധത്തിലും. “ഈ കാരുണ്യപ്രവർത്തി ഞാൻ ചെയ്യണം—ഫലത്തിനോ ദോഷത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല; അവൾ എന്റെ കാരണത്താൽ ജീവൻ വിട്ടു—ഈ ചെറിയ കാര്യം അവള്ക്ക് വേണ്ടി.” ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, അവൻ ജലതർപ്പണം നടത്തി, അനുബന്ധശുദ്ധികർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, ഋതധ്വജൻ പ്രസംഗിച്ചു: “മദാലസ എന്ന സുന്ദരിയായ യുവതി എന്റെ ഭാര്യയല്ലെങ്കിൽ, ഈജന്മത്തിൽ മറ്റൊരു സഹചാരിയുണ്ടാവില്ല. അവളെ ഒഴികെ, ഗന്ധർവപുത്രിയായ doe-eyed അവളെ ഒഴികെ, ഞാൻ മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ ആസ്വദിക്കില്ല—ഇതാ സത്യവചനം.” “ധർമ്മപത്നിയായ ആയാളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ മറ്റൊരുത്തിയെയും അംഗീകരിക്കില്ല—ഇതാ സത്യം.” അങ്ങനെ, സ്ത്രീകളുമായി എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ സമഗുണമുള്ള സഹചാരികളുമായി കളിച്ചു, അവളില്ലാതെ ജീവിച്ചു. ഇതാണ് അവന്റെ പരമധർമ്മം, പിതാവേ! ആരാണ് ഇതു ചെയ്യാൻ കഴിയുക? ദേവന്മാർക്കും അതു പ്രാപിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്. അപ്പോൾ ജഡൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട പിതാവ് ആലോചിച്ചു; ആലോചന കഴിഞ്ഞ്, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പുത്രന്മാരോട്, നാഗരാജാവായ അശ്വതരൻ പറഞ്ഞു: “അസാധ്യമായ കാര്യം അറിഞ്ഞിട്ടും മനുഷ്യർ പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നാൽ, പ്രവർത്തനത്തിൽ മുഴുവൻ ശ്രമവും സംരംഭവും നഷ്ടമാകും; അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം. മനുഷ്യൻ തന്റെ സംവേദനശക്തി മുഴുവൻ ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം; പ്രവർത്തിയുടെ ഫലം വിധിയും മനുഷ്യശ്രമവും രണ്ടിലും ആശ്രിതമാണ്. അതിനാൽ, എന്റെ പുത്രന്മാരെ, ഞാൻ അതനുസരിച്ച് ശ്രമിക്കും; തപസ്സു ചെയ്തു, ഇത് ഉടൻ സാധ്യമാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, നാഗരാജാവ് അശ്വതരൻ ഹിമവത് പർവ്വതത്തിലെ പുണ്യസ്ഥലമായ പ്ലക്ഷാവതരണത്തിൽ പോയി, കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അവിടെ, മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, നിയന്ത്രിതാഹാരത്തിലൂടെ, ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്നാനം ചെയ്ത്, സരസ്വതീദേവിയെ സ്തുതിച്ചു. “ലോകമാതാവായ മംഗളദായിനിയായ സരസ്വതിയെ ഞാൻ പ്രസാദിപ്പിക്കണം; ബ്രഹ്മാവിന്റെ മൂലമായ സരസ്വതിയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു, തലകുനിഞ്ഞ്.” “ഭഗവതിയെ, സത്തും അസത്തും, സത്യം, ചെറുതും, മോക്ഷദായിനിയും, അർത്ഥവത്തും—നിങ്ങളിൽ ഐക്യമായിട്ടില്ലാത്തതു എല്ലാം യോഗത്താൽ സ്ഥാപിതമായതുപോലെയാണ്. നീയാണ് അക്ഷരമായ പരമേശ്വരിയെ, എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നവളെ; അവിനാശിനിയായ പരമം, അന്തിമപാരമ്യമായ അതോമാവായി നിലനിൽക്കുന്നവളെ. അവിനാശിനിയായ പരബ്രഹ്മവും, ഈ സകലജഗത്തും നശ്വരസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്; മരത്തിൽ അഗ്നിയുണ്ടെന്നപോലെ, ഭൂമിയിൽ അന്തിമപാരമ്യമായ അണുക്കളുണ്ട്.