മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

പ്രതിഷ്ഠാന നഗരത്തിൽ കൗശിക എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. അതിനുമുമ്പുള്ള ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്കു ഫലമായി, അവൻ കുഷ്ഠരോഗം ബാധിച്ച് ദുരിതത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഭർത്താവിന് ഈ രോഗം ബാധിച്ചിരുന്നിട്ടും, അവന്റെ ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ ദൈവത്തോടു സമമായി ആരാധിച്ചു. അവൻ്റെ കാലുകൾ മസാജ് ചെയ്യുകയും, അവന്റെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ തേച്ച് വൃത്തിയാക്കുകയും, കുളിപ്പിച്ചു വസ്ത്രം അണിയിക്കുകയും, ഭക്ഷണം നൽകുകയും ചെയ്തു. ഭർത്താവിന്റെ ശ്ലേഷ്മം, മൂത്രം, മല, രക്തം എന്നിവ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി, അവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് പരിചരിച്ചു, സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു. ഭാര്യയുടെ അത്തരം സേവനങ്ങൾക്കു അവൻ ആദരവോടെ പ്രതികരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, കൗശികൻ അത്യന്തം കോപത്തിൽ, അവളെ കഠിനമായി ദൂഷിച്ചു. ആകയാൽ, ഭർത്താവിന്റെ ആ ദാരുണമായ പെരുമാറ്റത്തെയും അവൾ ദൈവത്തോടു സമമായി കണ്ടു; ഭർത്താവിനെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയവനായി കണക്കാക്കി. കൗശികൻ നടക്കാൻ കഴിയാത്തവനായിരുന്നു; ഒരിക്കൽ, അവൻ തന്റെ ഭാര്യയോട്, "എന്നെ ആ സ്ത്രീയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവേണ്ടി വരും," എന്ന് പറഞ്ഞു. "രാജപഥത്തിൽ ഞാൻ കണ്ട ആ ഗണിക, അവളുടെ വീട്ടിൽ നിന്നെ കൊണ്ടുപോവണം, ധർമ്മജ്ഞേ! അവൾ മാത്രമാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നത്." "സൂര്യോദയത്തിൽ കണ്ട ആ യുവതി, ഇപ്പോൾ രാത്രിയിൽ എത്തി; അവളെ കണ്ടശേഷം, അവൾ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ല." "ആ ഭംഗിയുള്ള സ്ത്രീ, പൂർണ്ണ നിതംബവും ഉന്നതസ്തനങ്ങളുമുള്ളവൾ, എന്നെ അണിയില്ലെങ്കിൽ, സുന്ദരി, നീ എന്നെ മരിച്ചുകാണും." "പുരുഷന്മാരിൽ ആഗ്രഹം ചഞ്ചലമാണ്; അവളെ പലരും തേടുന്നു; ഞാൻ പോകാൻ കഴിയാത്തത് വഴി എനിക്ക് ദുഷ്കരമാണ്." ഭർത്താവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭാര്യ, ഉന്നതകുലത്തിൽ ജനിച്ച, ഭാഗ്യവതിയും ഭർത്താവിനോടു അർപ്പിതയും ആയ അവൾ, തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കെട്ടി, അധികം പണം എടുത്ത്, ഭർത്താവിനെ തോളിലേറ്റി, മൃദുവായി നടന്നു. ആ രാത്രിയിൽ, ആകാശം മേഘങ്ങൾ കൊണ്ടു മൂടി, ഇടിമിന്നൽ തെളിഞ്ഞു, ആ ദ്വിജസ്ത്രീ ഭർത്താവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ രാജപഥത്തിൽ നടന്നു. ആ വഴി, ഒരു ചോറൻ കുറ്റക്കാരനെന്ന സംശയത്തിൽ, ഒരു തൂണിൽ തൂക്കിയിരിക്കുന്നു; അന്ധകാരത്തിൽ അത്യന്തം കഷ്ടപ്പെടുന്ന മാണ്ഡവ്യ എന്ന ദ്വിജൻ അവിടെ. ഭർത്താവിനെ തോളിലേറ്റി, കൗശികൻ വഴിയിലൂടെ കടന്നു. മാണ്ഡവ്യ, തന്റെ കാൽവേദനയിൽ കോപംകൊണ്ട്, കൗശികനോട് പറഞ്ഞു: "ആ മനുഷ്യൻ എന്നെ ഇത്ര ദുഃഖിപ്പിച്ചു, കാൽ കൊണ്ട് തളർത്തി, ഈ ഭയാനക അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചു; ആ പാപി, നിന്ദ്യൻ..." "സൂര്യോദയത്തിൽ, അവൻ നിർബന്ധമായി ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും; സൂര്യനെ കാണുമ്പോൾ, അവൻ നശിക്കും." ഭർത്താവിനായുള്ള ആ ഭയാനക ശാപം കേട്ട ഭാര്യ, വിഷമത്തോടെ, "സൂര്യൻ ഉദയിക്കില്ല," എന്നു പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, സൂര്യൻ ഉദയിക്കാതെ, രാത്രി തുടരുകയാണ്; പല ദിവസങ്ങൾ ഈ നില തുടരുകയും, ദേവതകൾ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. യജ്ഞങ്ങൾ, പിതൃ-ദേവതാരാധന, ഹോമങ്ങൾ എന്നിവ ഒന്നും നടക്കാതെ, ലോകം നശിക്കും എന്ന ഭയം ദേവതകളെ പിടിച്ചു. ദിവസ-രാത്രി വിഭജനം ഇല്ലാതെ, മാസങ്ങളും ঋതുക്കളും അവസാനിക്കില്ല; അവയുടെ പൂർത്തിയില്ലാതെ, ദക്ഷിണായന-ഉത്തരായനങ്ങൾ അറിയാൻ കഴിയില്ല. ഇവ അറിയാതെ, വർഷം എന്ന കാലം എങ്ങിനെയാണ് മനസ്സിലാക്കുക? വർഷം ഇല്ലാതെ, മറ്റു കാലം അറിയാൻ കഴിയില്ല. ഭർത്താവിനോടു അർപ്പിതയായ ഭാര്യയുടെ വാക്കിനാൽ, സൂര്യൻ ഉദയിക്കുന്നില്ല; സൂര്യോദയമില്ലാതെ, കുളി, ദാനം തുടങ്ങിയ കർമ്മങ്ങൾ നടക്കുന്നില്ല. അഗ്നിയുടെ ചലനം ഇല്ലാതെ, യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തപ്പെടുന്നില്ല; ഹോമങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ദേവതകളുടെ ഗതിയും നിലയ്ക്കുന്നു. മനുഷ്യർ യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്ത്, ദേവതകൾക്ക് യഥാവിധി അർപ്പണം നൽകുന്നു; ദേവതകൾ മഴ നൽകുകയും, വിളകൾ ലഭിക്കാൻ അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യർ ഉത്പാദിപ്പിച്ച സസ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു; അർപ്പണങ്ങൾ കൊണ്ട് ആദരിക്കപ്പെട്ട ദേവതകൾ, അവരുടെ അഭിലാഷങ്ങൾ നൽകുന്നു. ദേവതകൾ താഴേക്ക് മഴ നൽകുന്നു; മനുഷ്യർ അർപ്പണം ഉയർത്തുന്നു; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ രീതിയിൽ അർപ്പിക്കുന്നു. ആ യജ്ഞങ്ങൾ അർപ്പിക്കാതെ, അർപ്പണത്തിന്റെ ഭാഗം സ്വാർത്ഥവായി ഉപഭോഗിക്കുന്ന പാപികൾ, ദുഷ്ടർ—അവർക്ക് നാശം വരുത്താൻ, ദേവതകൾ അവരുടെ വെള്ളം, സൂര്യൻ, അഗ്നി, വായു, ഭൂമി എന്നിവ ദുഷിതമാക്കുന്നു. ദുഷിതമായ വെള്ളം, അഗ്നി മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച്, ദുഷ്കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക് കഠിന ദുരിതങ്ങൾ, മരണവും ഉണ്ടാകുന്നു. ദേവതകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, ശേഷിച്ച ഭാഗം ഉപഭോഗിക്കുന്നവർക്ക്, ദേവതകൾ ആനന്ദകരമായ ലോകങ്ങൾ നൽകുന്നു; അവർ ഉത്തമാത്മാക്കളാണ്. ദിവസത്തിന്റെ സ്ഥാപനം ഇല്ലാതെ, ഇതൊന്നും നിലനിൽക്കില്ല; എങ്ങനെ ദിവസത്തിന്റെ സൃഷ്ടി നടക്കും? ദേവതകൾ തമ്മിൽ അങ്ങനെ സംവദിച്ചു. ദേവതകൾ, യജ്ഞങ്ങൾ നിലയ്ക്കുമെന്ന ഭയത്തിൽ, ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, പ്രജാപതി ദേവൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: "ശക്തി വലിയ ശക്തിയാൽ മാത്രം കീഴടക്കപ്പെടും; തപസ്സ് വലിയ തപസാൽ മാത്രം. അതിനാൽ, അമരന്മാരേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ." "ഭർത്താവിനോടുള്ള അർപ്പിതത്വത്തിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് സൂര്യൻ ഉദയിക്കാത്തത്; അതിനാൽ, മനുഷ്യരും ദേവതകളും വിശപ്പിൽ പിടിയിലായി." "അതിനാൽ, ആ ഭർത്താവിനോടു അർപ്പിതയുമായ, തപസ്വിനിയായ ഭാര്യയെ സമീപിച്ച്, ഭാനുവിന്റെ ഭാര്യയെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം, സൂര്യൻ ഉദയിക്കേണ്ടതിന്ന്." അങ്ങനെ ദേവതകൾ അവളെ സമീപിച്ച്, "ദിവസം മുമ്പെ പോലെ ഉണ്ടാകട്ടെ; സൂര്യോദയം വീണ്ടും നടക്കട്ടെ," എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. അനസൂയ പറഞ്ഞു: "ഭർത്താവിനോടുള്ള അർപ്പിതത്വത്തിന്റെ മഹത്വം എങ്ങനെ കുറയാം? അതിനാൽ, ആ ഉത്തമ സ്ത്രീയെ ആദരിച്ച്, ഞാൻ വീണ്ടും ദിവസം സൃഷ്ടിക്കും, ദേവതകളേ." "ദിവസ-രാത്രി ചക്രം വീണ്ടും ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, ഭർത്താവിനോടുള്ള ഉത്തമ സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ് ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല." അനസൂയ അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ആ ശുഭലക്ഷണയുള്ള സ്ത്രീ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി; അവളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ ഭർത്താവിന്റെ ധർമ്മം, താൻ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു.