മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

രാജാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു: “മഹാത്മാക്കളോടു കൂടിയിട്ടും ജനങ്ങൾ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് ആശ്വാസം അനുഭവിക്കാറില്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് കൂട്ടായ്മയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?” പിന്നെ, ദേവതാധിപനായ ഇന്ദ്രനോട് രാജാവ് അപേക്ഷിച്ചു: “എനിക്ക് ലഭിച്ച എല്ലാ പുണ്യഫലങ്ങൾ, ദുഃഖത്തിൽ പെട്ട പാപികളായവർക്ക് നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കട്ടെ.” ഇന്ദ്രൻ അതിന് ഉത്തരം നൽകി: “രാജാവേ, അതിനാൽ നീ അതിലും ഉയർന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു; ഇതാ, ഈ ദുഷ്ടന്മാർ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായിരിക്കുന്നു.” അവിടെ രാജാവിന് പൂക്കൾ ചിതറിയുവീണു; ഹരി അവനെ ദിവ്യ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി സ്വർഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഞാനും, അവിടെ മോചിതരായ മറ്റ് പലരും, ഓരോരുത്തരുടെയും കർമ്മഫലമനുസരിച്ച് മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അങ്ങനെ, ദ്വിജന്മാരിൽ ഉത്തമനായവനേ, ഞാൻ നരകങ്ങളെ, ഓരോ പാപത്തിന് അനുസരിച്ച് ലഭിക്കുന്ന ജന്മങ്ങളെ വിശദമായി വിവരണം ചെയ്തു. ഞാൻ നേരെ കണ്ടതുപോലെയാണ് ഈ മുഴുവൻ വിവരണം; എന്റെ മുൻ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച സത്യമായ അറിവാണ് ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയതെന്ന് അറിയുക. ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറയണം? അപ്പൊ, അച്ഛൻ പറഞ്ഞു: “മകൻ, നീ ലോക ജീവിതത്തിന്റെ സത്യസ്വഭാവം, അതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യ രൂപം, മാറാത്തതും മനസ്സിനെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതുമായത്, എനിക്ക് വിശദമായി പറഞ്ഞു. അതിനാൽ, ഈ യാഥാർത്ഥ്യ ക്രമം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഇനി ഈ സ്ഥിതിയിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” മകൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ, എന്റെ വാക്കുകളിൽ സംശയമില്ലാതെ വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഗൃഹസ്ഥജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് വാനപ്രസ്ഥം സ്വീകരിക്കണം. യഥാക്രമം കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അഗ്നി സംരക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വയം സ്വയത്തിൽ സ്ഥിരത നേടണം; ദ്വന്ദ്വങ്ങളെയും വസ്തുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്. കുറച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവനായി, സ്വയം നിയന്ത്രിതനായി, ശാന്തനായ ഭിക്ഷാടകനായി, യോഗത്തിൽ ലയിച്ചവനായി, ബാഹ്യവസ്തുക്കളുമായി ബന്ധം ഒഴിവാക്കണം. അങ്ങനെ, ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണമായ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്ന, അപൂർവവും വിവരണാതീതവുമായ, അസക്തമായ മോക്ഷകാരണമായ യോഗം നേടും; അതിലൂടെ, വീണ്ടും ഭൗതിക ഘടകങ്ങളുമായി ബന്ധം ഉണ്ടാകില്ല.” അച്ഛൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “മകൻ, മോക്ഷത്തിന് കാരണമാകുന്ന ആ യോഗം എനിക്ക് വിശദമായി വിശദീകരിക്കണം; അതിലൂടെ, ഘടകങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ഞാൻ വീണ്ടും ഈ സ്ഥിതിയിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടി വരില്ല. യോഗത്തിലായാലും അല്ലായാലും, ബന്ധിതനായവർക്കും സ്വയം ലോകബന്ധത്തിൽ പെട്ടതല്ലാത്ത ആ യോഗത്തെ എനിക്ക് പറയണം. ലോകജീവിതത്തിന്റെ ദുഃഖത്താൽ എന്റെ ശരീരവും മനസ്സും ചൂടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ ശീതളമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എനിക്ക് ആശ്വാസം നൽകണം. അജ്ഞാനത്തിന്റെ കറുത്ത പാമ്പിന്റെ വിഷം കൊണ്ട് ഞാൻ വേദനയിലായിരിക്കുന്നു; നിന്റെ വാക്കുകളുടെ അമൃതം കൊണ്ട് എനിക്ക് ജീവൻ നൽകണം. മകൻ, മകൻ, മകൻ, ഭാര്യ, വീടു, ഭൂമി എന്നിവയോടുള്ള മമതയുടെ ആനയുടെ മയക്കത്തിൽ ഞാൻ പീഡിതനായിരിക്കുന്നു; സത്വവും സത്യമുള്ളതുമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്ന് എനിക്ക് മോചനം നൽകണം.” മകൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ, ദത്താത്രേയൻ അലയർക്കിനെ വിശദമായി ചോദിച്ചപ്പോൾ, അലയർക്കിന് അദ്ധ്വാനം ചെയ്ത യോഗം എങ്ങനെ പഠിപ്പിച്ചുവെന്ന് കേൾക്കൂ.” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു: “ദത്താത്രേയൻ ആരുടെ മകനാണ്? അവൻ എങ്ങനെ യോഗം പഠിപ്പിച്ചു? യോഗത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ച ഭാഗ്യശാലിയായ അലയർക്കൻ ആരാണ്?” മകൻ വിശദീകരിച്ചു: “പ്രതിഷ്ഠാന നഗരത്തിൽ കൗശിക എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; മുൻ ജന്മത്തിലെ പാപഫലങ്ങൾ മൂലം അവൻ കുഷ്ടരോഗം ബാധിച്ചു. അങ്ങനെ രോഗബാധിതനായിരുന്നിട്ടും, അവന്റെ ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ ദൈവത്തെപ്പോലെ സേവിച്ചു; കാലടികൾ മസാജ് ചെയ്യുക, അവന്റെ കൈകാലുകൾ ഉരയ്ക്കുക, കുളിപ്പിക്കൽ, വസ്ത്രം ധരിപ്പിക്കൽ, ഭക്ഷണം നൽകൽ എന്നിവയൊക്കെ ചെയ്തു. ശ്ലേഷ്മം, മൂത്രം, മല, രക്തം എന്നിവ കഴുകി, സ്വകാര്യമായി സേവനം ചെയ്തു, സ്നേഹപൂർവം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ സേവനത്തിന് എത്രയും വിനയപൂർവമായിരുന്നിട്ടും, ഭർത്താവ് അതിക്രൂരമായ കോപത്തിൽ അവളെ കഠിനമായി ശാസിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, ഭർത്താവിനെ ദൈവമായി കണ്ട ഭക്തിയുള്ള ഭാര്യ, അവൻ എത്രയും ഭയാനകനായിരുന്നാലും, അവനെ ഏറ്റവും വലിയവനായി കണക്കാക്കി. നടക്കാൻ കഴിയാത്ത അവൻ, ഒരിക്കൽ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു: ‘എന്നെ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവൂ.’ ‘രാജപഥത്തിൽ ഞാൻ കണ്ട കാമിനി, അവളുടെ വീട്ടിലേക്കാണ് എന്നെ കൊണ്ടുപോവേണ്ടത്, ധർമ്മം അറിയുന്നവളേ! അവളാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ വസിക്കുന്നവൾ.’ ‘സൂര്യോദയത്തിൽ കണ്ട ആ പെൺകുട്ടി, ഇപ്പോൾ രാത്രിയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്; അവളെ കണ്ട ശേഷം, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അവൾ പോകുന്നില്ല.’ ‘അവളുടെ കവിളുകളും മുലകളും നിറഞ്ഞ ആ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ എന്നെ അണയില്ലെങ്കിൽ, സുന്ദരിയായവളേ, നീ എന്നെ മരിച്ചുപോകുന്നതു കാണും.’ ‘ആഗ്രഹം പുരുഷന്മാരിൽ ചഞ്ചലമാണ്; അവളെ പലരും തേടുന്നു; ഞാൻ പോകാൻ കഴിയാത്തത് വഴി എനിക്ക് ദുഷ്കരമാണ്.’ ഭർത്താവിന്റെ ആഗ്രഹഭാരിതമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭാര്യ, ഉത്തമവംശത്തിൽ ജനിച്ച, ഭാഗ്യശാലിയായ, ഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചവളാണ്, അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിണക്കി, അധികം പണം എടുത്ത്, ഭർത്താവിനെ ചുമലിൽ കയറ്റി, സാവധാനം നടന്നു. മഴയുള്ള ആ രാത്രിയിൽ, മേഘങ്ങൾ ആകാശം മൂടിയിരുന്നു, ഇടിയോടെ, ദ്വിജയായ സ്ത്രീ ഭർത്താവിന്റെ ഇച്ഛ പൂർത്തിയാക്കാൻ രാജപഥത്തിൽ നടന്നു. അവിടെ, വഴിയിൽ, ഒരു കള്ളൻ, കള്ളത്തരം സംശയിച്ച്, കുരിശിൽ കയറ്റിയിരിക്കുന്നു; മാണ്ഡവ്യൻ, ആ ഇരുണ്ട രാത്രിയിൽ, അതികഷ്ടത്തിൽ വേദനയോടെ, ദ്വിജനായവൻ, അവിടെയുണ്ട്. ഭർത്താവിനെ ചുമലിൽ കയറ്റിയ കൗശിക, വഴിയിലൂടെ നടന്നു; മാണ്ഡവ്യൻ, കാലിൽ വേദനയോടെ, കോപത്തിൽ, അവനോട് പറഞ്ഞു: ‘ഇത്രയും വേദനയും കാലുകൾ കൊണ്ടും, ഈ ഭയാനക അവസ്ഥയിലേക്കും എന്നെ എത്തിച്ച ആ പാപിയായ മനുഷ്യൻ, സൂര്യോദയത്തിൽ അവൻ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും; സൂര്യനെ കാണുമ്പോൾ അവൻ നിശ്ചിതമായി നശിക്കും.’ ഭർത്താവിന് നേരെയുള്ള ആ ഭയാനക ശാപം കേട്ട ഭാര്യ, ദുഃഖത്തിൽ, ‘സൂര്യൻ ഉദയിക്കില്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, സൂര്യൻ ഉദയിക്കാതെ, രാത്രിയതേ തുടർന്നു; അനേകം ദിവസങ്ങൾ ഈ സ്ഥിതി തുടർന്നു, ദേവതകൾ ഭയപ്പെട്ടു. യജ്ഞങ്ങൾ, പിതൃ-ദേവതാരാധനകൾ, ഹോമങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ ഇല്ലാതെ, ലോകം നശിച്ചുപോകുമോ എന്ന ആശങ്ക ദേവതകളെ പിടിച്ചു.