മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

മഹർഷിയുടെ ക്രോധത്തിൽ അഴുക്കായതുകൊണ്ട്, “നിന്റെ മൂഢത്വം കൊണ്ടു നീ പക്ഷികളുടെ വംശത്തിൽ പതിനാറു വർഷം ജനിക്കേണ്ടി വരും,” എന്ന് ശാപം ലഭിച്ചു. “നിന്റെ സ്വരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, പക്ഷിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, നീ നാലു പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിക്കും, അപ്പസരസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവളേ. അവരോടൊപ്പം നിന്നാലും നീ സന്തോഷം കണ്ടെത്തില്ല; ഈ കഷ്ടതയിലൂടെ ശുദ്ധിയേറ്റ്, പിന്നീടു സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തിരിച്ചെത്തും. എന്നാൽ, ഇതിൽ ഒരു വാക്കും പ്രത്യുത്തരമൊന്നും പറയരുത്,” എന്ന് മഹർഷി പറഞ്ഞു. ഈ ദാരുണമായ ശാപം ഉച്ചരിച്ചശേഷം, കണ്ണുകൾ ക്രോധത്തിൽ ചുവന്ന മഹർഷി അവിടം വിട്ടു. അവളുടെ മനസ്സ് കുലുങ്ങി, ഉല്ലാസത്തോടെ ഒഴുകുന്ന നദിയുടെ തിരകളെപ്പോലെ അശാന്തമായി, അവൾ വിറച്ച് നിന്നു. പിന്നീട്, അനേകം ഗുണങ്ങളിൽ പ്രശസ്തമായ പക്ഷികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അവൾ ജനിച്ചു. ത്രേതായുഗത്തിൽ, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ എന്നൊരു മഹാരാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂമിയെ ഭരിച്ചിരുന്ന ഈ രാജാവിന്റെ മഹത്വം ദിക്സമസ്തങ്ങളിലേക്കും പരന്നു. ധർമ്മനിഷ്ഠനായിരുന്ന രാജാവിന്റെ ആധിപത്യത്തിൽ, രാജ്യത്ത് ക്ഷാമമോ രോഗമോ അകാലമരണമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; ജനങ്ങൾ അധർമ്മത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നവരുമല്ലായിരുന്നു. ധനം, ശക്തി, വ്രതശക്തി മുതലായവയിൽ മദിച്ചവരുണ്ടായിരുന്നില്ല; യൌവനം പ്രാപിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ ജനിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം, ശക്തിയുള്ള ആ രാജാവ് കാട്ടിൽ ഒരു മാൻ പിന്തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സ്ത്രീകളുടെ നിലവിളികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടു: “രക്ഷിക്കൂ!” എന്ന് അവർ വിളിച്ചു. മാനിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ട! ഞാൻ ഭരിക്കുന്നിടത്ത് ആരാണ് ഇത്ര ദുഷ്ടവും അധർമ്മവും കാണിക്കുന്നത്?” സ്ത്രീകളുടെ നിലവിളികൾ പിന്തുടർന്ന് രാജാവ് മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ, അവിടുത്തെ എല്ലാ തടസ്സങ്ങൾക്കും കാരണമായ ഒരു ഭയാനകശക്തിയെ കണ്ടു; ആ ശക്തി ആലോചിച്ചു: “ഇവൻ വിശ്വാമിത്രനാണ്, അപാരമായ തപസ്സും ശക്തിയും ഉള്ളവൻ, ദേവതകൾ നേടിയ ജ്ഞാനം തപസ്സിലൂടെ നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ. ക്ഷമയിലും മൗനത്തിലും മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലും അവൻ ശ്രമിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ സ്ത്രീകൾ ഭയത്താൽ നിലവിളിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?” “ശക്തിയുള്ള കൗശികൻ കുതിരകളാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; ഞങ്ങൾ അത്യന്തം ദുർബലരാണ്. ഭയപ്പെട്ടവ ഇവിടം വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ രാജാവ് തന്നെ എത്തിയിരിക്കുന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും ‘ഭയപ്പെടേണ്ട’ എന്നു പറയുന്നവൻ; ഞാൻ ഉടൻ അവനിൽ പ്രവേശിച്ച് എനിക്കിഷ്ടമുള്ളതൊക്കെയും നേടാം,” എന്ന് ആ ശക്തി വിചാരിച്ചു. അങ്ങനെ ആ ഭയാനകശക്തി രാജാവിൽ പ്രവേശിച്ചു. ക്രോധം നിറഞ്ഞു രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ഇവിടെ ഞാൻ രാജാവായിരിക്കേ, വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റത്ത് തീകൊളുത്തി, ശക്തിയും തേജസ്സും നിറഞ്ഞു, ഈ ദുഷ്ടൻ ആരാണ്? ഇന്ന് എന്റെ വില്ലിന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട്, എല്ലാ ദിക്കുകളും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവ, അവൻ ദീർഘനിദ്രയിൽ പ്രവേശിക്കും, ശരീരം തകർന്നുപോകും.” രാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട വിശ്വാമിത്രൻ ക്രോധിതനായി; മഹർഷിയുടെ ക്രോധം ഉയർന്നപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ ജ്ഞാനം പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. അപ്പോൾ, തപസ്സിന്റെ നിധിയായ വിശ്വാമിത്രനെ കണ്ട രാജാവ് അതിയായ ഭയത്തിൽ വിറച്ചു, അശ്വത്ഥവൃക്ഷത്തിന്റെ ഇലകൾ പോലെ കുലുങ്ങി. “നീ ദുഷ്ടനാണ്,” എന്ന് മഹർഷി പറഞ്ഞു നില്ക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് വിനയത്തോടെ വണങ്ങി പറഞ്ഞു: “ഭഗവനേ, ഇതെന്റെ കര്‍ത്തവ്യമാണ്, കുറ്റമല്ല; സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനായ എന്നോട് ദയവായി കോപിക്കരുതേ.” “ധർമ്മം അറിയുന്ന രാജാവ് നൽകുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും വേണം; വില്ലുയർത്തി ധർമ്മാനുസൃതമായി പോരാടുകയും വേണം,” എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു. വിശ്വാമിത്രൻ ചോദിച്ചു: “ആർക്കാണ് ദാനം നൽകേണ്ടത്? ആരെയാണ് സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്? ആരോടാണ് യുദ്ധം നടത്തേണ്ടത്, രാജാവേ? അധർമ്മം ഭയപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ഇതിന് ഉത്തരം ഉടൻ പറയൂ.” ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “പ്രമുഖ ബ്രാഹ്മണർക്കും ദരിദ്രർക്കും ദാനം നൽകണം. ഭയപ്പെട്ടവരെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കണം. കള്ളന്മാരോടാണ് യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടത്.” വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “നീ രാജധർമ്മം പാലിക്കുന്നവനാണെങ്കിൽ, ഞാൻ ബ്രാഹ്മണനായി ഒരു യജ്ഞം നടത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ആഹുതികൾ നൽകണം.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “രാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, അവൻ കൗശികനെ വീണ്ടും അഭിസംബോധന ചെയ്തു: ‘ഭഗവനേ, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും മടിയില്ലാതെ പറയൂ; അതെനിക്ക് നൽകാൻ കഴിയില്ലാത്തതാണെങ്കിലും, ഇതിനകം തന്നെ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു.’” “സ്വർണ്ണം, രത്നങ്ങൾ, എന്റെ മകൻ, ഭാര്യ, ശരീരം, ജീവൻ, രാജ്യം, നഗരം, ധനം—നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും,” രാജാവ് പറഞ്ഞു. വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങൾ നൽകിയ ആഹുതി ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു. ആദ്യം രാജസൂയയാഗത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ദാനം നൽകുക.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണേ, ആ യാഗദാനം ഞാൻ നിർബന്ധമായും നൽകും. ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.” വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂമി, അതിലെ ഭൂപാലന്മാർ, ഗ്രാമങ്ങൾ, നഗരങ്ങൾ, മുഴുവൻ രാജ്യം, രഥങ്ങളാലും കുതിരകളാലും ആനകളാലും നിറഞ്ഞതും, ഭണ്ഡാരങ്ങളും ശേഖരങ്ങളും, നിങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളതെല്ലാം—നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയും മകനും ശരീരം ഒഴികെ—എല്ലാം. കൂടാതെ, ഒരാളുടെ പിറകിൽ പോകുന്ന ധർമ്മവും. കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; ഇതൊക്കെയും നൽകുക.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷവും മുഖത്ത് മാറ്റമില്ലാതെയും രാജാവ് മഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൈകൂപ്പി ‘താത് അസ്തു’ (അങ്ങിനെ തന്നെ) എന്നു സമ്മതിച്ചു.” വിശ്വാമിത്രൻ ചോദിച്ചു: “നീ രാജ്യം, ഭൂമി, ശക്തി, ധനം—എല്ലാം എനിക്കു നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, രാജാവേ, രാജ്യത്തിൽ തപസ്സുകാരൻ അധിഷ്ഠിതനായിരിക്കുന്നപ്പോൾ അധികാരം ആര്‍ക്കാണ്?” ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണനായി ഞാൻ ഭൂമി നൽകിയപ്പോൾ പോലും, അപ്പോൾ തന്നെ അതിന്റെ ഉടമ നിങ്ങൾ ആയിരുന്നു; ഇപ്പോൾ എത്രയോ കൂടുതൽ, രാജാവേ!” വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയിലെ എല്ലാം നീ എനിക്കു നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, എന്റെ അധികാരം നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് നിന്നു നീ പുറത്ത് പോകണം.” എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും, കച്ചയും യജ്ഞോപവീതവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭാര്യ ശൈവ്യയെയും ബാലനായ മകനെയും കൂട്ടി, രാജാവ് വാലകുടികളും ധരിച്ച് പുറപ്പെട്ടു. പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “‘താത് അസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞ് അങ്ങിനെ ചെയ്ത രാജാവ്, ഭാര്യ ശൈവ്യയും ബാലപുത്രനുമൊപ്പം യാത്ര തുടങ്ങി. അപ്പോൾ, രാജാവ് പുറപ്പെടുമ്പോൾ, ആരോ അവന്റെ വഴി തടഞ്ഞു: “രാജസൂയയാഗദാനം നൽകാതെ എവിടേക്ക് പോകുന്നു?