മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

രാജാവ് തന്റെ മനസ്സിൽ താൻ അനുഭവിക്കുന്ന ദു:ഖം കൊണ്ട് അനേകം ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവർക്കു സന്തോഷം ലഭിക്കാമെങ്കിൽ, അതിനേക്കാൾ വലിയ പ്രാപ്തി മറ്റൊന്നുമില്ലെന്നു ചിന്തിച്ചു. അതിനാൽ, വൈകാതെ പോകണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ യമന്റെ ദൂതൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഇവിടെ ധർമ്മനും ഇന്ദ്രനും വന്നിരിക്കുന്നു, നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാനായി. രാജാവേ, നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പം പോകണം, അതിനാൽ ഇപ്പോൾ പുറപ്പെടുക.” ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെ നല്ലപോലെ ആരാധിച്ചുവല്ലോ, അതിനാൽ ഞാൻ തന്നെ നിന്നെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കും. ഈ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി വൈകാതെ പോവുക.” എന്നാൽ രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ധർമ്മാ, നരകത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ കഷ്ടത്താൽ പീഡിതരായി നിലവിളിക്കുന്നു. അവർ രക്ഷിക്കണമെന്നു കരയുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ പോകുന്നില്ല.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “അവർ ചെയ്ത പാപങ്ങളാൽ നരകത്തിലാണവർ. എന്നാൽ നീ, രാജാവേ, നിന്റെ ധർമ്മഫലത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകണം.” രാജാവ് ചോദിച്ചു: “നിന്റെ അറിവിൽ, ധർമ്മാ, അല്ലെങ്കിൽ ശാചിയുടെ ഭർത്താവായ ഇന്ദ്രാ, എന്റെ പുണ്യഫലം എത്രയാണെന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.” ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: “സമുദ്രത്തിലെ തുള്ളികൾ എത്രയോ, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എത്രയോ, മഴത്തുള്ളികളും ഗംഗാനദിയിലെ മണലുമത്രം എണ്ണമില്ലാത്തത് പോലെ, മഹാരാജാവേ, നിന്റെ പുണ്യവും അത്രയേറെ.” “നീ ഇന്ന് നരകവാസികൾക്ക് കാട്ടിയ കരുണകൊണ്ടു നിന്റെ പുണ്യം ലക്ഷക്കണക്കിന് മടങ്ങ് വർദ്ധിച്ചു.” “അതിനാൽ, രാജാവേ, നീ അമരലോകത്തിലേക്ക് പോവുക, അവിടെ നിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ. ഇവർ അവരുടെ പാപഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുതീർക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു: “നന്മയുള്ളവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും ഇവർക്ക് ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കാത്തപക്ഷം, എങ്ങനെ അവർ എനിക്കൊപ്പം ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കും?” “അതുകൊണ്ട്, ദേവേന്ദ്രാ, ഞാൻ നേടിയിട്ടുള്ള എല്ലാ പുണ്യഫലവും ഉപയോഗിച്ച് ഈ നരകവാസികൾ മോചിതരാകട്ടെ.” ഇന്ദ്രൻ ഉത്തരവിട്ടു: “രാജാവേ, ഇതിലൂടെ നീ അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തി. ഈ പാപികൾ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നതു കാണൂ.” അത്രയേറെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പൂവുകൾ വീണു, രാജാവിനെ ദിവ്യരഥത്തിൽ ഇരുത്തി ഹരി അവനെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഞാനും, അവിടെ മോചിതരായ മറ്റ് പലരും, ഓരോരുത്തരുടെയും കർമ്മഫലപ്രകാരം മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഇങ്ങനെ ഞാൻ നരകങ്ങൾക്കും ഓരോ പാപത്തിനനുസരിച്ച് ലഭിക്കുന്ന ജന്മങ്ങളെയും വിവരിച്ചു. ഇവയെല്ലാം ഞാൻ നേരിട്ടു കണ്ടതുപോലെ വിശദീകരിച്ചു; ഇതു സത്യമുള്ള, അപ്രമാദമായ ജ്ഞാനമാണ്. ഭാഗ്യവാനേ, ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറയണം? അപ്പോൾ പിതാവ് പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞേ, ഈ ലോകജീവിതത്തിന്റെ സ്വഭാവവും അതിന്റെ അസ്ഥിരതയും നീ എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചു. അതു വെള്ളഘടികാരത്തിന്റെ പോലെ ഒരുപോലെയാണ്, മനസ്സിനെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്നതും.” “ഇങ്ങനെ നീ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ എല്ലാം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നത് എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരൂ.” മകൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ വാക്കുകളിൽ സംശയമില്ലെങ്കിൽ, പിതാവേ, ഗാർഹസ്ഥ്യജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ചു വാനപ്രസ്ഥാശ്രമം സ്വീകരിക്കൂ.” “ശുദ്ധമായ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച ശേഷം, അഗ്നിപരിചരണം ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വതന്ത്രനായ മനസ്സോടെ സ്വയത്തിൽ സ്വയം നിലനിൽക്കൂ. ദ്വന്ദവും സ്വത്തുമൊന്നുമില്ലാതെ.” “കുറച്ച് മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം പാലിച്ച്, അക്ഷയമായ വ്യായാമശീലിയാവുക. യോഗഭ്യസനത്തിൽ ലയിച്ച്, ബാഹ്യവസ്തുക്കളിൽ ആശ്രയിക്കാതിരിക്കുക.” “ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നീ ദു:ഖസമ്ബന്ധമായ ബന്ധനങ്ങൾക്കുള്ള മരുന്നായ യോഗം പ്രാപിക്കും. അതു അപരിമിതവും വിവരണാതീതവുമായ മോക്ഷകാരണമാണു. അപ്പോൾ നീ വീണ്ടും പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുകയില്ല.” പിതാവ് ചോദിച്ചു: “കുഞ്ഞേ, ആ പരമമായ മോക്ഷയോഗം എനിക്ക് വിശദീകരിക്കൂ. അതിലൂടെ ഞാൻ ഭൗതികബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.” “യോഗത്തിലായാലും അല്ലാതെയായാലും, ആത്മാവ് ബന്ധനത്തിൽപ്പെടാതെ ഇരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ യോഗം എനിക്ക് പറയൂ.” “ഈ ലോകജീവിതത്തിന്റെ ദു:ഖവും വേദനയും കൊണ്ട് എന്റെ ശരീരവും മനസ്സും കത്തിപ്പോകുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ തണുത്ത ജലമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കൂ.” “അജ്ഞാനത്തിന്റെ കറുത്ത പാമ്പ് എന്നെ കടിച്ച് വിഷം പകരുമ്പോൾ, ഞാൻ മരിച്ചവനായി കിടക്കുന്നു. നിന്റെ വാക്കുകളുടെ അമൃതം കൊണ്ട് എന്നെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കൂ.” “മകൻ, ഭാര്യ, ഭവനം, ഭൂമി എന്നിവയിലേക്കുള്ള മമത എന്ന കാട്ടാനയുടെ പീഡനത്തിൽ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. സത്യം ധർമം എന്നിവയുടെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനമാലയാൽ എന്നെ മോചിപ്പിക്കൂ.” മകൻ പറഞ്ഞു: “പിതാവേ, ദത്താത്രേയൻ അലയർക്കനു പഠിപ്പിച്ച യോഗം ഞാൻ പറയാം. അലയർക്കൻ അദ്ദേഹത്തോട് വിശദമായി ചോദിച്ചപ്പോൾ ദത്താത്രേയൻ പറഞ്ഞതാണത്.” പിതാവ് ചോദിച്ചു: “ദത്താത്രേയൻ ആരുടെ മകനാണ്? അദ്ദേഹം എങ്ങനെ യോഗം പഠിപ്പിച്ചു? അലയർക്കൻ ആരാണ്?” മകൻ പറഞ്ഞു: “പ്രതിഷ്ഠാനപുരത്തിൽ കൗശിക എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂർവ്വജന്മപാപഫലമായി അവൻ കുഷ്ഠരോഗം പിടിച്ചു.” “കുഷ്ഠിയായിട്ടും, അവന്റെ ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ ദൈവംപോലെ സേവിച്ചു. കാലിൽ മസാജ് ചെയ്യുക, അവന്റെ ശരീരം തേച്ചുതുടയ്ക്കുക, കുളിപ്പിക്കുക, വസ്ത്രം അണിയിക്കുക, ഭക്ഷണം നൽകുക—എല്ലാം ചെയ്തു.” “കഫം, മൂത്രം, മല, രക്തം എന്നിവ കഴുകി വൃത്തിയാക്കുകയും, ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കും വേണ്ട സേവനങ്ങൾ ചെയ്യുകയും, സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.” “ഭർത്താവ് എത്രയൊക്കെ ദയയോടെ അവളെ മാനിച്ചാലും, അവൻ അത്യന്തം ക്രോധം കൊണ്ടു അവളെ കഠിനമായി നിന്ദിച്ചു.” “എന്നിരുന്നാലും, ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ തന്നെ ദൈവംപോലെ ആരാധിച്ചു. അവൻ എത്ര ഭയാനകനാണെങ്കിലും, അവളെക്കാൾ വലിയവനായി അവൾ അവനെ കണ്ടു.” “നടക്കാൻ കഴിയാത്ത അവൻ ഒരിക്കൽ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു: ‘എനിക്ക് അവളുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം.’” “‘രാജപഥത്തിൽ ഞാൻ കണ്ട വേശ്യ, അവളുടെ വീട്ടിലേക്കാണ് എന്നെ കൊണ്ടുപോകേണ്ടത്, ധർമ്മം അറിയുന്നവളേ! അവൾ മാത്രമാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.’” “‘സൂര്യോദയത്തിൽ കണ്ട ആ പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ രാത്രിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു; അവളെ കണ്ടശേഷം അവളെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറ്റാനാവുന്നില്ല.’” “‘ആ സുന്ദരിയായ, പൂർണ്ണനിതംബവും വക്ഷസ്സുമുള്ള സ്ത്രീ എന്നെ അങ്ങേയറ്റം ആലിംഗനം ചെയ്യാതെ പോയാൽ, നീ എന്നെ മരിച്ചുകിടക്കുന്നതായി കാണും.’” “‘പുരുഷന്മാരിൽ കാമം സ്ഥിരമല്ല; പലരും അവളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയാത്തത് വഴി വളരെ ദൂരം തോന്നുന്നു.