മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: ആ വചനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ അവരൊക്കെയും ഭയത്താൽ കഴുത്ത് ത്രസിച്ചു. "ഇത് നമ്മാൽ അസാധ്യമാണ്" എന്നായിരുന്നു അവരുടെ തമ്മിലുളള സംവാദം. അപ്പോൾ വപു എന്ന അപ്സരസ്, തപസ്സുകാരെ വിരലോടെ കുലുക്കാൻ താൻ ശേഷിയുള്ളതിൽ അഭിമാനിച്ചവൾ, ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ഇന്നാണ് ഞാൻ ആ മഹർഷി വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നത്." "ഇന്ന്, കാമദേവന്റെ സഹായത്തോടെ, ആരുടെ അമ്പുകളും മോഹത്തിന്റെ സാരത്തിൽ തൂമുന്നവയോ, ആ ഇന്ദ്രിയജയനായ സന്യാസിയെ ഞാൻ കീഴടക്കും. ബ്രഹ്മാവോ ജനാർദനനോ, അതവാ നീലകണ്ഠനോ ആയാലും, ഇന്ന് ഞാൻ അവരെയും കാമബാണം കൊണ്ടു പരുക്കേൽപ്പിക്കും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം വപു, ഹിമപർവ്വതത്തിലേക്ക്, ആ മഹർഷിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടം, മഹർഷിയുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയിൽ വന്യമൃഗങ്ങൾ പോലും സമാധാനത്തിലായിരുന്നു. ആ മഹർഷി വസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത്, കുയിലിന്റെ പാട്ടിനെപ്പോലെ മധുരമായ ഒരു ഗാനം ആ ശ്രേഷ്ഠ അപ്സരസ് കുറച്ച് അകലത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ആലപിച്ചു. ആ ഗാനത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ മഹർഷി ആ സുന്ദരവദനിയായ യുവതിയുടെ അടുക്കൽ എത്തി. അവളെ, ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗവും മനോഹരമായ അവളെ, കണ്ട മഹർഷി മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, അവൾ തനിക്കു തടസ്സമാവാൻ വന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ക്രോധത്തിലും ദ്വേഷത്തിലും നിറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആ മഹാതപസ്വി അവളോട് പറഞ്ഞു: "ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവളേ, അഭിമാനത്തിൽ കുഴഞ്ഞു, എന്റെ ദുർലഭമായ തപസ്സിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാൻ നീ വന്നതുകൊണ്ട് നീ എനിക്കു ദു:ഖം തന്നു. അതിനാൽ, എന്റെ ക്രോധത്തിൽ അകപാത്രയായി, നീ പത്തറുവർഷം പക്ഷികളുടെ വംശത്തിൽ ജനിക്കും, മൂഢയേ. നിന്റെ സ്വരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, പക്ഷിയുടെ രൂപം ധരിച്ച്, നീ നാലു പുത്രന്മാരെ ലഭിക്കും, അപ്സരസുകളിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവളേ. അവരോടൊപ്പം സന്തോഷം അനുഭവിക്കാതിരിക്കും; ഈ കഷ്ടതയിലൂടെ ശുദ്ധിയേറി, പിന്നെയും സ്വർഗത്തിൽ താമസിക്കാം; നീ ഒരു വാക്കും മറുപടി പറയരുത്." ഇങ്ങനെ സഹിക്കാനാവാത്ത ശാപം ഉച്ചരിച്ച്, കണ്ണുകൾ ക്രോധത്തിൽ ചുവപ്പിച്ച്, മഹർഷി അവിടം വിട്ടുപോയി. അഭിമാനത്താൽ വിറയുന്ന വപു, മനസ്സിൽ ആഴമുള്ള കലഹം കൊണ്ട്, ഒരു തിരമാലകളാൽ ഉരുണ്ടുനടക്കുന്ന നദിപോലെ, ഗുണങ്ങളിൽ പ്രശസ്തമായ പക്ഷികളിൽ ജനിച്ചു. ത്രീതായുഗത്തിൽ, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ എന്നൊരു രാജർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂമിയെ ഭരിച്ചിരുന്ന അവൻ ധർമ്മത്തിൽ അചഞ്ചലനും, മഹത്തായ കീർത്തിയുള്ളവനുമായിരുന്നു. അവന്റെ ആധിപത്യത്തിൽ, ജനങ്ങളിൽ ദാരിദ്ര്യവും രോഗവും അകാലമരണവും ഇല്ലായിരുന്നു; പൗരന്മാർ അധർമ്മത്തോട് ആസ്വാദനമില്ലായിരുന്നു. സമ്പത്തിലും ബലത്തിലും തപസ്സിലും ലഹരിയിൽ മുങ്ങിയവരും ഇല്ലായിരുന്നു; യൗവനം പ്രാപിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ ജനിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം, ആ വീര്യശാലിയായ രാജാവ്, കാട്ടിൽ ഒരു മാൻ പിന്തുടരുമ്പോൾ, സ്ത്രീകളുടെ "രക്ഷിക്കൂ!" എന്ന നിലവിളി പലതവണ കേട്ടു. മാനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട! ഞാൻ ഭരിക്കുന്നിടത്ത് ആരാണ് ഇങ്ങനെ ദുഷ്ടതയും അന്യായവും ചെയ്യാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നത്?" ആ നിലവിളിയുടെ ശബ്ദം പിന്തുടർന്ന്, അവൻ എല്ലാ തടസ്സങ്ങൾക്കും കാരണമായ ഒരു ഭയങ്കരൻറെ നേരിൽ എത്തി; അവൻ ചിന്തിച്ചു: "ഇവൻ വിശ്വാമിത്രനാണ്, അപാരമായ തപസ്സും ശക്തിയും ഉള്ളവൻ; ദേവന്മാർ നേടിയ ജ്ഞാനം തൻറെ വ്രതങ്ങളിലൂടെ നേടുന്നവൻ. ക്ഷമയും മൗനവും മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണവും കൊണ്ട് അവൻ ശ്രമിക്കുന്നു; ആ സ്ത്രീകൾ ഭയത്താൽ നിലവിളിക്കുന്നു—ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" "ശക്തനായ കൗശികൻ കുതിരകളാൽ സംരക്ഷിതനാണ്; ഞങ്ങൾ അത്യന്തം ദുർബലരാണ്; ഈ ഭയന്നവരുടെ നിലവിളി കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കടക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ രാജാവാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്, വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഭയപ്പെടേണ്ട' എന്ന് പറയുന്നത്; ഞാൻ ഉടൻ അവനിൽ കയറി, എനിക്കിഷ്ടമുള്ളതൊക്കെ നേടാം." ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച്, ആ ഭയങ്കരൻ രാജാവിൽ പ്രവേശിച്ചു; ക്രോധത്തിൽ രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ആരാണ് ഈ ദുഷ്ടൻ, വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റത്ത് തീ കത്തിച്ച്, ശക്തിയിലും ഉത്സാഹത്തിലും ദഹിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഞാൻ ഉടമയായിരിക്കെ? ഇന്ന് എന്റെ വില്ലിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട്, അവൻ ദിശകളെ പ്രകാശിപ്പിച്ച്, ദേഹത്തെ തകർത്തു, ദീർഘനിദ്രയിൽ പ്രവേശിക്കും." രാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട വിശ്വാമിത്രൻ ക്രോധിച്ചു; മഹർഷിക്ക് ക്രോധം ഉയർന്നപ്പോൾ, ജ്ഞാനം ഒരു പടിയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി. വിശ്വാമിത്രനെ, തപസ്സിന്റെ നിധിയായ അവനെ, രാജാവ് കണ്ടപ്പോൾ, ഭയത്താൽ അശ്വത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ ഇലകളെപ്പോലെ വിറച്ചു. മഹർഷി "നീ ദുഷ്ടനാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവിടെ നില്ക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് വിനയത്തോടെ വണങ്ങി പറഞ്ഞു: "ഭഗവൻ, ഇത് എന്റെ കടമയാണ്, പാപമല്ല, സ്വാമി; എന്റെ ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതനായ എന്നോട് ദോഷം കാണരുത്. ധർമ്മം അറിയുന്ന രാജാവ് ദാനം നൽകുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും വേണം; വില്ലുയർത്തി, ധർമ്മാനുസൃതമായി യുദ്ധം ചെയ്യുകയും വേണം." വിശ്വാമിത്രൻ ചോദിച്ചു: "ആർക്കാണ് ദാനം നൽകേണ്ടത്? ആരെയാണ് സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്? ആരോടാണ് യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടത്, രാജാവേ? നീ അധർമ്മത്തെ ഭയപ്പെടുന്നവനാണെങ്കിൽ, ഉടൻ മറുപടി പറയൂ." ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "പ്രശസ്ത ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദരിദ്രരായ മറ്റുള്ളവർക്കുമാണ് ദാനം നൽകേണ്ടത്. ഭയപ്പെടുന്നവരെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കണം; കള്ളന്മാരോടാണ് യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടത്." വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "നീ രാജധർമ്മം പാലിക്കുന്ന രാജാവാണെങ്കിൽ, ഞാൻ ബ്രാഹ്മണനായി യാഗം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എനിക്കാവശ്യമായ ദക്ഷിണ നൽകണം." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "രാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഹൃദയം സന്തോഷത്തിൽ തുളുമ്പി, പുനർജന്മം ലഭിച്ചതുപോലെ അവൻ വീണ്ടും കൗശികനോട് പറഞ്ഞു: 'ഭഗവൻ, നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ദാനം നിർഭയമായി പറയുക; അതു അത്യന്തം ദുർലഭമായാലും, അതു നൽകിയതായി ഞാൻ അറിയുക. സ്വർണ്ണം, രത്നം, എന്റെ മകൻ, ഭാര്യ, ശരീരം, ജീവൻ, രാജ്യം, നഗരം, ധനം—നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് എല്ലാം.'" വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നിന്റെ യാഗദാനം ഞാൻ സ്വീകരിച്ചു. ആദ്യം, രാജസൂയയാഗത്തിനുള്ള ദക്ഷിണം നൽകി." രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ അതു തീർച്ചയായും നൽകും; ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ള ദാനം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.