മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ, മൂന്നുലകങ്ങളുടെയും അധിപതി, ധർമ്മനും ഗാധിപ്പുത്രനായ വിശ്വാമിത്രനും ചേർന്ന്, “അങ്ങനെ തന്നെ ഉണ്ടാവട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞശേഷം ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, അവർ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗലോകത്തേക്ക്, ആകാശരഥങ്ങളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, അയോധ്യയുടെ ജനങ്ങളോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയരൂ.” ഇന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു സന്തോഷത്തോടെ മഹാതപസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ രോഹിതാശ്വനെ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു. മനോഹരമായ അയോധ്യ നഗരത്തിൽ, ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും സിദ്ധന്മാരും ഒക്കെയും ചേർന്ന്, രാജകുമാരനെ മനുഷ്യരുടെ അധിപതിയായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, രാജാവിനൊപ്പം എല്ലാ ജനങ്ങളും—സന്തോഷത്തോടും സമൃദ്ധിയോടും കൂടെ, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളും പുത്രന്മാരും ദാസന്മാരും ഭാര്യമാരും സഹിതം—സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. ഓരോ പടിയിലും, ഒരു ആകാശരഥത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് അവർ ഉയർന്നു; അതിനൊപ്പം വലിയ സന്തോഷവും ഉണർന്നു, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ രാജാവും കൂടെ. ആ ആകാശരഥങ്ങളിലൂടെ അപൂർവമായ ഐശ്വര്യം നേടിയ ശേഷം, ആ രാജാവ് അതിൽ ഒരു നഗരം ചുറ്റും മതിലും മതിലുകളും ഉള്ളവയായി നിർമ്മിച്ചു. അവന്റെ ഐശ്വര്യം കണ്ടപ്പോൾ, ദൈത്യന്മാരുടെ മഹാനായ ഗുരുവും ശാസ്ത്രങ്ങളിലെ സത്യാർത്ഥങ്ങൾ അറിയുന്നവനുമായ ഉശനസ് എന്ന ശുക്രാചാര്യൻ ഒരു ശ്ലോകം പ്രസ്താവിച്ചു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രനെപ്പോലൊരു രാജാവ് മുമ്പും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, വരുംകാലത്തും ഉണ്ടാവില്ല. ആരെങ്കിലും ഈ കഥ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലരായിരിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ, വലിയ സന്തോഷം ലഭിക്കും. സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സ്വർഗ്ഗം നേടും; പുത്രനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് പുത്രൻ ലഭിക്കും; ഭാര്യയേ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ഭാര്യയും, രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് രാജ്യവും ലഭിക്കും. സഹനത്തിന്റെ മഹത്വം, ദാനത്തിന്റെ ഫലമെന്നതിന്റെ മഹത്വം—അവയാൽ ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ഇവിടെ എത്തി, ഇന്ദ്രനഗരത്തിലെ രാജത്വം നേടി.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ ഈ കർമ്മങ്ങൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മഹാമുനീ, ഇനി ബാക്കിയുള്ള കഥ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊൾവിൻ. രാജസൂയയാഗത്തിന്റെ ഫലം, ഭൂമിയുടെ നാശത്തിന്റെ കാരണം, ആഡിബക യുദ്ധം എന്ന മഹായുദ്ധം—ഇവയുടെ ഫലങ്ങൾ ഇനി നിങ്ങള്ക്ക് പറയാം.” പക്ഷികൾ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ തന്റെ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു ദേവലോകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ, പ്രശസ്തനായ പുരോഹിതൻ ജലത്തിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്നു. വസിഷ്ഠമഹർഷി, ഗംഗയുടെ തീരത്ത് പന്ത്രണ്ടുവർഷം വസിച്ചശേഷം, വിശ്വാമിത്രൻ ചെയ്ത എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കേട്ടു. ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ നാശം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചണ്ഡാലരോടുള്ള ബന്ധം, ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും വിറ്റത്—ഇവയെല്ലാം വസിഷ്ഠൻ അറിഞ്ഞു.” ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അത്യന്തം ഭാഗ്യവാൻ ആയിരുന്ന രാജാവിന് സന്തോഷം തോന്നിയെങ്കിലും, പ്രകാശം നിറഞ്ഞ വസിഷ്ഠമഹർഷിക്ക് വിശ്വാമിത്രനോടു വലിയ കോപമുണ്ടായി. വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: “വിശ്വാമിത്രൻ എന്റെ നൂറു പുത്രന്മാരെ കൊന്നപ്പോഴും എനിക്കു ഇത്രയും കടുത്ത കോപം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ദൈവഭക്തിയിലും ബ്രാഹ്മണഭക്തിയിലും അർപ്പിതനായ മഹാത്മാവായ ഈ രാജാവിനെ രാജത്വത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, അവനെ ഭാര്യയോടും ദാസന്മാരോടും പുത്രന്മാരോടും ചേർത്ത് ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു, വീണ്ടും വീണ്ടും അവമാനിച്ചു. അവൻ സത്യമനുഷ്യൻ, സമാധാനപ്രിയൻ, ശത്രുക്കളോടു പോലും അസൂയയില്ലാത്തവൻ, പാപരഹിതൻ, ധാർമ്മികൻ, ജാഗ്രതയുള്ളവൻ, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവൻ ആയിരുന്നു.” “അതിനാൽ, ആ ദുഷ്ടാത്മാവായ ബ്രാഹ്മണവൈരിയായ വിശ്വാമിത്രൻ, ജ്ഞാനികൾ കൊണ്ട് തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടവൻ, എന്റെ ശാപം കൊണ്ട് ഒരു വവ്വാലായി ജനിക്കും.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “ശാപം കേട്ട വിശ്വാമിത്രൻ, കുശവംശജനായ മഹാബലശാലി, തിരിച്ചും ശപിച്ചു: ‘നീയും ഒരു കൊക്കയാവുക.’” ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ശപിച്ച്, അതിയായ തേജസ്സുള്ള വസിഷ്ഠനും വിശ്വാമിത്രനും മൃഗാവസ്ഥയിലേക്കെത്തി. അവർ മറ്റൊരു രൂപത്തിലേക്ക് പോയിട്ടും, അതിയായ ശക്തിയും കോപവും കൊണ്ട്, പരസ്പരം ഭയാനകമായി യുദ്ധം ചെയ്തു. കൊക്ക് രണ്ടായിരം യോജന ഉയരവും, വവ്വാലിന് മൂവായിരത്തൊൻപതു യോജന ഉയരവുമായിരുന്നു. അവരുടെ പക്കങ്ങൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം അടിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും അതിയായ ഭയം ഉണ്ടായി. വവ്വാൽ തന്റെ ചിറകുകൾ കുലുക്കി, ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ ആക്രമിച്ചു; കൊക്ക് കഴുത്ത് ഉയർത്തി, വവ്വാലിനെ കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചു. അവരുടെ ചിറകുകളിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റ് കൊണ്ടു പർവതങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു; ആ പർവതങ്ങൾ വീണതിൽ ഭൂമി നടുങ്ങി. ഭൂമി നടുങ്ങിയതോടെ സമുദ്രങ്ങൾ പൊങ്ങി ഒഴുകി; ഭൂമി ഒരുവശത്തേക്ക് ചായ്ച്ചു, പാതാളത്തിലേക്ക് താഴാൻ തയ്യാറായി. ചിലർ പർവതങ്ങൾ വീണു ചവിട്ടി മരിച്ചു, ചിലർ സമുദ്രജലത്തിൽ മുങ്ങി മരിച്ചു, ചിലർ ഭൂമി നടുങ്ങിയതിൽ മരിച്ചു. ഇങ്ങനെ എല്ലാം ഭയത്തിലും അജഡതയിലുമായി, ലോകം വലിയ കലഹത്തിലായി, ഭൂമിയുടെ ഗോളം മറിഞ്ഞുപോയി. “അയ്യോ, മകനേ! അയ്യോ, പ്രിയമേ! കുഞ്ഞേ, ഓടിപ്പോ, ഞാൻ മരിക്കാനിരിക്കുകയാണ്! പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, ഈ പർവതം വീഴുന്നു—വേഗത്തിൽ ഓടിപ്പോ!” എന്നിങ്ങനെ എല്ലാവരും ഭയത്തിൽ കുരവു വിളിച്ചു. ലോകം ഇങ്ങനെ കലഹത്തിലും ഭയത്തിലും ആകുമ്പോൾ, ദേവന്മാരെല്ലാം ചുറ്റിപ്പറ്റിയപ്പോൾ, പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാ അവിടെ എത്തി. ലോകങ്ങളുടെ അധിപതി, അത്യന്തം കോപിച്ചിരുന്ന വസിഷ്ഠനോടും വിശ്വാമിത്രനോടും പറഞ്ഞു: “ഈ യുദ്ധം നിർത്തൂ, ലോകങ്ങൾ വീണ്ടും സമാധാനത്തിലേക്ക് വരട്ടെ.” ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും, അവരിരുവരും കോപത്തിലും ക്രോധത്തിലും പിടപെട്ട് യുദ്ധം തുടരുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവു, ലോകങ്ങളുടെ നാശം കണ്ടു, അവയുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചു, അവരിലുണ്ടായിരുന്ന വൈരാവസ്ഥ നീക്കി. പ്രജാപതി ദേവൻ, അവരെ അവരുടെ പഴയ ശരീരങ്ങളിൽ കണ്ടു, പറഞ്ഞു: “വസിഷ്ഠനും കൗശികനും, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഈ അന്ധകാരാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിതരായി. വസിഷ്ഠാ, നീയും, മഹാനായ കൗശികാ, നീയും, ഈ യുദ്ധം നിർത്തൂ; അന്ധകാരത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ യുദ്ധം ചെയ്തു. ഈ കലഹം ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ നടത്തിയ രാജസൂയയാഗത്തിന്റെ ഫലമാണ്; നിങ്ങളുടെ വൈരം ഭൂമിയുടെ നാശത്തിനു കാരണമാകുന്നു.