മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രനോട് വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ദേവരാജാ, ഞാൻ നിങ്ങളെ വന്ദിക്കുന്നു. ദയവായി എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ; അവ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൃപയിൽ ദീപ്തമായ മുഖത്തോടെ, വിനയത്തോടെ പറയുന്നു. കോശല നഗരത്തിലെ ജനങ്ങൾ എന്റെ കാരണത്തിൽ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു; ഇന്ന് ഞാൻ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? ബ്രാഹ്മണനെയോ, ഗുരുവിനെയോ, പശുവിനെയോ, സ്ത്രീയെയോ കൊല്ലുന്നത് പോലെ, ഭക്തനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും വലിയ പാപമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആകയാൽ, ഒരു നിർദോഷ ഭക്തനെ, ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്നവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് എങ്കിൽ എളുപ്പമായിരിക്കും; പക്ഷേ, ഞാൻ ഈ ലോകത്തും അപ്രപഞ്ചത്തും അതിൽ നല്ലത് ഒന്നും കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, ദേവരാജാ, നിങ്ങൾ എന്റെ കൂടാതെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകൂ. എങ്കിൽ, അവർ എന്റെ കൂടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ദേവരാജാ, ഞാൻ കൂടി വരും; അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ അവരുടെ കൂടെ നരകത്തിലേക്കും പോകാൻ തയ്യാറാണ്.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “അവരുടെ പുണ്യവും പാപവും ഓരോരുത്തരുടെയുംതാണ്; നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് സ്വർഗം നേടാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?” ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ മറുപടി നൽകി: “ശക്രാ, ഒരു രാജാവ് തന്റെ رعാജ്യം ജനങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ ആസ്വദിക്കുന്നു, മഹാ യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്നു, ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഞാൻ ചെയ്ത എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവരുടെ സഹായത്താൽ ആണ്; സ്വർഗത്തിലെ ആഗ്രഹത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ ഉപകാരികളെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട്, ദേവരാജാ, ഞാൻ ചെയ്ത എല്ലാ സത്കർമ്മങ്ങളും—ദാനം, യാഗം, ജപം, മറ്റ് സാധാരണ പ്രവർത്തികൾ—അവയുടെ ഫലങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പമാകട്ടെ. എന്റെ കര്‍മഫലങ്ങൾ, അനേകം കാലങ്ങളിലായി ആസ്വദിക്കേണ്ടത്, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ ഒരു ദിവസം തന്നെ ഞങ്ങൾക്കായി ലഭിക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ, “അങ്ങനെയാകും” എന്ന് പറഞ്ഞ്, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ ഇന്ദ്രൻ, ധർമ്മനും ഗാധിയുടെ പുത്രനായ വിശ്വാമിത്രനും ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. അവർ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആകാശയാനങ്ങളിൽ കയറി, അയോധ്യയിലെ ജനങ്ങളോട് പറഞ്ഞു: “സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയരൂ.” ഇന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രൻ, മഹാതപസ്വി, സന്തോഷത്തോടെ രോഹിതാശ്വനെ രാജാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അയോധ്യ എന്ന മനോഹര നഗരത്തിൽ, ദേവന്മാരും, സപ്തർഷിമാരും, സിദ്ധന്മാരും ചേർന്ന്, രോഹിതാശ്വനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു, മനുഷ്യരുടെ അധിപനായി സ്ഥാപിച്ചു. അതിനുശേഷം, രാജാവിനൊപ്പം, എല്ലാ ജനങ്ങളും—സന്തോഷത്തോടെ, സമൃതിയോടെ, തങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളും, മക്കളും, സേവകരും, ഭാര്യമാരും കൂടെ—സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. ഓരോ ആകാശയാനത്തിലും, ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, അവർ ഉയർന്നു; അതിനുശേഷം വലിയ സന്തോഷം ഉണ്ടായി, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ രാജാവും കൂടെ. ആ ആകാശയാനങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ, അതുല്യമായ ഐശ്വര്യം നേടുകയും, ആ രാജാവ് നഗരത്തിൽ മതിലുകളും കെട്ടിടങ്ങളും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ ഐശ്വര്യം കണ്ടു, ദൈത്യരുടെ ഗുരുവായ ഉശനസ് (ശുക്രൻ), എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സത്യം അറിയുന്ന മഹാനായ, അനുഗ്രഹീതനായ പണ്ഡിതൻ, ഒരു ശ്ലോകം പ്രസ്താവിച്ചു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രനോട് തുല്യമായ രാജാവ് ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഇനി ഉണ്ടാകുകയുമില്ല. ഈ കഥ ദുഃഖത്തിൽ കിടക്കുന്നവൻ കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ വലിയ സന്തോഷം നേടും. സ്വർഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻക്ക് സ്വർഗം ലഭിക്കും; മകൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻക്ക് മകൻ ലഭിക്കും; ഭാര്യ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻക്ക് ഭാര്യ ലഭിക്കും; രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻക്ക് രാജ്യം ലഭിക്കും. സഹിഷ്ണുതയുടെ മഹത്വം! ദാനത്തിന്റെ വലിയ ഫലം! ഇതാണ് ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ഇവിടെ എത്തി, ഇന്ദ്രപുരിയിലെ രാജത്വം നേടിയതിന്റെ വഴി.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ ഈ പ്രവർത്തികൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ, ഈ കഥയുടെ ശേഷമുള്ള ഭാഗം കേൾക്കൂ. രാജസൂയ യാഗത്തിന്റെ ഫലവും, ഭൂമിയുടെ നാശത്തിന്റെ കാരണവും, ആഡിബക യുദ്ധം എന്ന മഹായുദ്ധവും—ഇവയുടെ ഫലങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടതുണ്ട്.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ രാജത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദേവലോകത്തിൽ പോയപ്പോൾ, പ്രശസ്തമായ പുരോഹിതൻ ജലത്തിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്നു. വശിഷ്ഠ മഹർഷി, ഗംഗയുടെ തീരത്ത് പന്ത്രണ്ടു വർഷം താമസിച്ച ശേഷം, വിശ്വാമിത്രൻ ചെയ്തതെല്ലാം കേട്ടു. ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ നാശവും, സദാചാരനായ രാജാവിന്റെ ചണ്ഡാലരുമായി ചേർന്നതും, ഭാര്യയും മകനും വിറ്റതും, അവൻ കേട്ടു. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, ഭാഗ്യശാലിയായ രാജാവ് സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു; പക്ഷേ, തേജസ്സുള്ള വശിഷ്ഠൻ വിശ്വാമിത്രനോട് കോപം നിറഞ്ഞു. വശിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: “വിശ്വാമിത്രൻ എന്റെ നൂറു മക്കളെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി; എങ്കിലും, അപ്പോൾ എന്റെ കോപം ഇത്ര ശക്തമായിരുന്നില്ല. ഈ മഹത്വമുള്ള, ദൈവങ്ങൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഭക്തനായ, മഹാത്മാവായ രാജാവ് രാജത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ സത്യം പാലിക്കുന്നവനും, സമാധാനപരവനും, ശത്രുക്കളോടു പോലും അസൂയ ഇല്ലാത്തവനും, പാപമില്ലാത്തവനും, ധർമ്മനിഷ്ഠനുമായവനും, ജാഗ്രതയുള്ളവനും, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും ആയിരുന്നതിനാൽ, രാജാവ് ഭാര്യയും, സേവകന്മാരും, മക്കളും കൂടെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയിൽ എത്തി; അവൻ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തി, ആ വ്യക്തി ആവർത്തിച്ച് അപമാനിച്ചു. അതിനാൽ, ആ ദുഷ്ടൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ശത്രുവായ, ബുദ്ധിമാന്മാർ tarafından താഴ്ത്തപ്പെട്ട, എന്റെ ശാപം കൊണ്ടു, ക്രെയ്ന് (ബക) ആയി മാറും.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “ശാപം കേട്ടപ്പോൾ, കുശ വംശത്തിൽ പിറന്ന വിശ്വാമിത്രൻ, ശക്തനായ, നിങ്ങളെയും ശപിച്ചു: ‘നീയും heron (വയൽക്കാക്ക) ആയി മാറും.’ ഇങ്ങനെ, പരസ്പരം ശപിച്ചു, വലിയ തേജസ്സുള്ള വശിഷ്ഠനും, കുശവംശജനായ വിശ്വാമിത്രനും, മൃഗാവസ്ഥയിൽ എത്തി. അവർ മറ്റുമൂർത്തികളിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും, അതിയായ കോപത്തിൽ, വലിയ ശക്തിയും വീരവും കാണിച്ച്, കനത്ത യുദ്ധം നടത്തി. വയൽക്കാക്കയുടെ ഉയരം രണ്ട് ആയിരം യോജനവും, ക്രെയ്നിന്റെ ഉയരം മൂവായിരത്തി തൊണ്ണൂറ് യോജനവും ആയിരുന്നു. അവരുടെ ചിറകുകൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം അടിച്ചു, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഭയമുണ്ടാക്കി. ക്രെയ്ന് ചിറകുകൾ കുലുക്കി, കണ്ണുകൾ രക്തം നിറഞ്ഞു, വയൽക്കാക്ക കയറ്റം ഉയർത്തി, കാൽകൊണ്ട് ക്രെയ്നിനെ അടിച്ചു. അവരുടെ ചിറകുകളുടെ കാറ്റിൽ, പർവതങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ വീണു; പർവതങ്ങൾ വീണതോടെ ഭൂമി നടുങ്ങി. ഭൂമിയുടെ നടുക്കത്തിൽ, സമുദ്രങ്ങൾ ഉയർന്ന വെള്ളത്തിൽ നിറഞ്ഞു; ഭൂമി ഒറ്റ വശത്തേക്ക് ചായ്ത്തു, പാതാളത്തിലേക്ക് വീഴാൻ തയ്യാറായി.