മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

രാജ്ഞി തന്റെ മനസ്സിലെ ദു:ഖഭാരം സഹിക്കാനാകാതെ, രാജാവിനോട്, “രാജശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻയും ഇന്ന് നിന്റെ കൂടെ ഈ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിലേക്ക് പോകും,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “ശവദഹനക്കായി ചിത ഒരുക്കിയ ശേഷം, രാജാവ് തന്റെ മകനെ അതിൽ വച്ചു; ഭാര്യയോടൊപ്പം അവൻ കൈകൾ ചേർത്ത് ഭക്തിയോടെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.” അവൻ ഹൃദയഗുഹയിൽ വസിക്കുന്ന പരമാത്മാവായ നാരായണനെ, ഹരി, വാസുദേവനെ, ദേവതകളുടെ അധിപതിയായ അനാദി അനന്ത ബ്രഹ്മം, കൃഷ്ണനെ—പീതാംബരധാരിയെ, മംഗളസ്വരൂപനെയെ—ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം എല്ലാ ദേവതകളും ധർമ്മനെ മുന്നിൽ വെച്ച് അതിവേഗം അവിടെ എത്തി. അവർ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “രാജാ, കേൾക്കൂ! ഇതാ, ബ്രഹ്മാവും സ്വയം ധർമ്മനും ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.” സത്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, മരുത്‌ഗണങ്ങൾ, ലോകപാലകർ അവരുടെ വാഹനങ്ങളോടുകൂടി, നാഗർ, സിദ്ധർ, ഗന്ധർവർ, രുദ്രർ, അശ്വിനികൾ—ഇവരും ഒക്കെ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. കൂടാതെ, ഒരിക്കൽ ത്രൈലോക്യത്തോടും സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന വിശ്വാമിത്രനും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രൻ രാജാവുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ ധർമ്മ, ഇന്ദ്രൻ, ഗാധിപുത്രൻ വിശ്വാമിത്രൻ ഇവർ അവിടെ എത്തി. ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: “രാജാ, അത്യാവേശത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കരുത്! ഞാൻ ധർമ്മൻ, നിന്റെ ക്ഷമയിലും, ആത്മനിയന്ത്രണത്തിലും, സത്യത്തിലും സന്തുഷ്ടനായി വന്നിരിക്കുന്നു.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രാ, ഭാഗ്യശാലിയായവനേ! ഞാൻ ശക്രൻ, നിന്നെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; ഭാര്യയോടും മകനോടും കൂടെ നീ ശാശ്വതലോകങ്ങൾ ജയിച്ചിട്ടുണ്ട്.” “രാജാവേ, ഭാര്യയും മകനും കൂടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തുക—നിന്റെ സത്യനിഷ്ഠയാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് അത്യന്തം ദുഷ്കരമായത് നീ നേടിക്കഴിഞ്ഞു.” അപ്പോൾ ദേവസഭയിൽ ഇരുന്ന ഇന്ദ്രൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അമൃതവൃഷ്ടി നടത്തി, മരണത്തെ നശിപ്പിച്ചു. ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ വീണു, ദൈവീകമൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ദേവതകൾ ആവേശത്തോടെ ആ സഭയിൽ ഒത്തുചേർന്നു. അപ്പോൾ മഹാത്മാവായ രാജാവിന്റെ പുത്രൻ എഴുന്നേറ്റു—അവന്റെ ശരീരം സുഖപ്രദവും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ശുദ്ധവും സമാധാനവുമായിരുന്നു. രാജാവ് ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ദിവ്യപുഷ്പമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, തന്റെ ഭാര്യയോടും പുത്രനോടും ചേർന്ന് അവരെ അങ്കലാപ്പിച്ചു; അവൻ അതിമഹതായ സന്തോഷത്താൽ മനസ്സു നിറഞ്ഞു, അതു കണ്ട ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും അവനോട് പറഞ്ഞു. “ഭാര്യയോടും മകനോടും കൂടെ നീ പരമശ്രീപദവി പ്രാപിക്കും; മഹാഭാഗ്യശാലിയായവനേ, നിന്റെ സത്കർമ്മഫലത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയരുക.” അതിനുശേഷം ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “ദേവേന്ദ്രാ, നീ അനുവദിച്ചാലും, എന്റെ യജമാനനായ ചണ്ഡാലന്റെ കടമ നിറവേറ്റാതെ ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകില്ല.” അപ്പോൾ ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഭാവി കഷ്ടം ഞാൻ അറിയാമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ ചണ്ഡാലസ്ഥിതിയിലേക്ക് എത്തിച്ചു, ആ അനിശ്ചിതത്വം നിന്നെ കാണിച്ചു.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രാ, ഭൂമിയിലെ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്ന അതി ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തിലേക്ക് നീ ഉയരുക—ധർമ്മജന്മാർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ലോകം അതാണ്.” ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “ദേവരാജാ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു! ദയയോടെ നിന്നെ നോക്കി ഞാൻ വിനയത്തോടെ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ. കോസലനഗരത്തിലെ ജനങ്ങൾ എന്റെ കാരണത്താൽ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്; അവരെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ഇന്ന് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?” “ബ്രാഹ്മണഹത്യ, ഗുരുഹത്യ, പശുഹത്യ, സ്ത്രീഹത്യ—ഭക്തനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ഇവയോടു തുല്യമായ മഹാപാപമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭക്തനായ നിരപരാധിയെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ എളുപ്പം മോചനം കിട്ടാമെങ്കിലും, ഈ ലോകത്തിലും അപ്രപഞ്ചത്തിലും അതിൽ നല്ലതൊന്നും കാണുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രാ, നീ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകൂ, ഞാൻ വന്നു കൂടേണ്ട.” “ദേവരാജാ, അവരും എനിക്ക് കൂടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകാമെങ്കിൽ ഞാൻ വരാം; അല്ലെങ്കിൽ, അവരോടൊപ്പം ഞാൻ നരകത്തിലേക്കും പോകും.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “അവരുടെ പുണ്യവും പാപവും വ്യത്യസ്തമാണ്; എല്ലാവരും കൂട്ടമായി വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?” ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ശക്രാ, ഒരു രാജാവ് തന്റെ ജനങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നു, മഹായാഗങ്ങൾ നടത്തുന്നു, ധാന്യങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഞാൻ ഇവയെല്ലാം അവരുടെ ശക്തിയാൽ പൂർത്തിയാക്കി; സ്വർഗ്ഗലോഭത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ ഉപകാരികളെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.” “അതിനാൽ, ദേവാധിപതേ, ഞാൻ ചെയ്ത എല്ലാ സത്കർമ്മങ്ങളും—ദാനം, യജ്ഞം, ജപം, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും സാധാരണ പ്രവർത്തനം—ഇവയെല്ലാം ഞങ്ങൾക്കൊപ്പമാകട്ടെ. എന്റെ കർമ്മഫലം അനേകം കാലങ്ങളിൽ അനുഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദയവായി അതെല്ലാം ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കു ലഭിക്കട്ടെ.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, “അങ്ങനെയാകട്ടെ” എന്ന് പറഞ്ഞ്, ത്രിലോകനാഥനായ ഇന്ദ്രൻ, ധർമ്മനും ഗാധിപുത്രനായ വിശ്വാമിത്രനും ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആകാശയാനങ്ങളിലേറി, അവർ അയോധ്യയിലെ ജനങ്ങളോട്, “സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയരുക,” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സന്തോഷത്തോടെ മഹാതപസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ രോഹിതാശ്വനെ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുവന്നു. അയോധ്യ എന്ന മനോഹര നഗരത്തിൽ, ദേവതകളും ഋഷികളും സിദ്ധന്മാരും ചേർന്ന് രോഹിതാശ്വനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. പിന്നെ രാജാവിനോടൊപ്പം എല്ലാ ജനങ്ങളും—സന്തോഷത്തോടും ഐശ്വര്യത്തോടും, സുഹൃത്തുക്കളും മക്കളും ദാസന്മാരും ഭാര്യമാരുമൊക്കെയും—സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. ഓരോ ചുവടിലും, ഒരു ആകാശയാനത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കു അവർ ഉയർന്നു; അതിനുശേഷം അത്യന്തം വലിയ സന്തോഷം അവിടെയുണ്ടായി, രാജാവ് ഹരിശ്ചന്ദ്രനും അതിൽ പങ്കാളിയായി. ആകാശയാനങ്ങളാൽ അതുല്യമായ ഐശ്വര്യം നേടി, രാജാവ് ആ നഗരത്തിൽ കോട്ടയും മതിലുകളും ചുറ്റി വാസസ്ഥലങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. അവന്റെ ഐശ്വര്യം കണ്ടു, ദൈത്യാചാര്യനായ മഹാത്മാവും ശ്രേഷ്ഠനും ശാസ്ത്രസാരജ്ഞനുമായ ഉശനസ് (ശുക്രാചാര്യൻ) ഒരു ശ്ലോകം പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രനുമായി തുല്യനായ രാജാവ് മുമ്പും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഭാവിയിലും ഉണ്ടാകില്ല. ഈ കഥ ദു:ഖത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നവർ കേൾക്കുമ്പോൾ, വലിയ സന്തോഷം നേടും.” “സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കും; മകനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മകൻ; ഭാര്യയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഭാര്യ; രാജ്യത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് രാജ്യം ലഭിക്കും.