മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

രാജാവ് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി തന്റെ മകനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, എന്റെ മകനേ! നിന്റെ ഈ സുന്ദരമായ കണ്ണുകളും ഭ്രൂവുകളും മൂക്കും കറുത്ത മുടിയും ഉള്ള ഈ কোমലമായ മുഖം ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നുപോകുന്നില്ലെന്നു എങ്ങനെയാണ്?" "എന്റെ കുഞ്ഞേ! എന്റെ കുഞ്ഞേ!"—നീ എപ്പോഴായിരിക്കും എന്നെ വിളിച്ച് ഓടി വരിക, ഞാൻ ആരെയാണ് ഇനി ചേർത്ത് പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ 'എന്റെ മകനേ! എന്റെ മകനേ!' എന്ന് വിളിക്കാനാകുക? നിന്റെ കാലുകൾ മണ്ണ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രം മങ്ങിയതുപോലെ, ഇനി ആരാണ് എന്റെ വസ്ത്രവും ശരീരവും അങ്ങനെ മങ്ങിയിടുക? എന്റെ തന്നെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, എന്റെ മനസ്സിന്റെയും ഹൃദയത്തിന്റെയും ആനന്ദമായ മകനേ—കോപത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ ഒരു സാധനമായി വിറ്റുകളഞ്ഞു, അയ്യോ! എന്റെ രാജ്യം മുഴുവൻ, അതിന്റെ സമ്പത്തും ശക്തിയും നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, എന്റെ മകനെയും ക്രൂരമായ വിധിയുടെ പാമ്പ് ദുഃഖത്തിലാക്കി. ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മകന്റെ താമരമുഖം നോക്കുമ്പോൾ, വിധിയുടെ പാമ്പ് കടിച്ച വിഷം എന്റെ കണ്ണുകളെ ഇരുണ്ടതാക്കുന്നു. രാജാവ് തന്റെ ഏകമുത്ത് ആയ ആ ബാലനെ എടുത്തു, കണ്ണീരോടെ ശബ്ദം തടഞ്ഞു പിടിച്ചു, അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, ദുർബലതയിൽ വീണു അനങ്ങാതെ കിടന്നു. അപ്പോൾ രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: "ഇവൻ തന്നെ പുരുഷസിംഹൻ—അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ തന്നെ അറിയാം. ഇദ്ദേഹം ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ തന്നെയാണ്, ജ്ഞാനികളുടെ ഇടയിൽ ചന്ദ്രൻപോലുള്ളവൻ—ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല." "ഉയർന്ന മൂക്കും കിളിവളയമുള്ള പല്ലുകളും—ഇവയൊക്കെയാണ് മഹാത്മാവായ ഈ മഹാപ്രഭാവിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ." "എന്തിനാണ് ഈ പുരുഷാധിപൻ ഇന്ന് ശ്മശാനത്തിലേയ്ക്ക് വന്നിരിക്കുന്നത്?" തന്റെ മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖം താൽക്കാലികമായി മറന്ന് അവൾ ഭർത്താവിനെ വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഭർത്താവിന്റെയും മകന്റെയും ദുഃഖം കണ്ട് അവൾ അതിശയത്തിലും വിഷമത്തിലും ആകുലയായി ഭർത്താവിന്റെ ദണ്ഡം കണ്ടു; അതു അവളിൽ വെറുപ്പുണ്ടാക്കി. അവളുടെ വിശാലമായ കണ്ണുകൾ വിഷാദത്തിൽ മങ്ങിയിരുന്നു; ചിതലായ അവളുടെ മനസ്സിൽ അവൾ പതുക്കെ ബോധം വീണ്ടെടുത്തു; ശബ്ദം തടഞ്ഞു അവൾ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, ക്രൂരനായ വിധിയേ, നിന്റെ ദയയില്ലായ്മക്കും നിയമവിരുദ്ധതക്കും നിനക്ക് ലജ്ജയില്ലേ! ദേവന്മാരോടു തുല്യനായ ഈ രാജാവിനെ നീ ചിതലാക്കിയിരിക്കുന്നു." "രാജ്യം നഷ്ടമാക്കി, സുഹൃത്തുക്കളെ വിട്ടു, ഭാര്യയെയും മകനെയും വിറ്റു, രാജാവിനെ നീ നിന്ദ്യനായ ചിതലാക്കിയിരിക്കുന്നു." "അയ്യോ, രാജാവേ! ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊരു ദുഃഖത്തിൽ ആകുമ്പോൾ, ഇന്നെന്തുകൊണ്ടാണ് ആരും എന്നെ നിലത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് മുമ്പുപോലെ കിടക്കയിൽ ഇരുത്തുന്നില്ല?" "ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ രാജച്ഛത്രവും, ചാമരവും, യക്ഷപുഛവാലയും കാണുന്നില്ല; ഈ വിധി മാറ്റം എന്താണ്?" "നീ നടക്കുമ്പോൾ, മറ്റേതു രാജാക്കന്മാരും പോലും നിന്നെ അനുഗമിച്ച് അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് നിലം തേക്കാറുണ്ടായിരുന്നു." "ഇപ്പോൾ, കഴുത്തിൽ കപ്പാലം, തകര്ന്ന പാത്രങ്ങളുടെ മാല, ചിതാഭസ്മത്തിൽ മൂടിയ മുടി—ഭയാനകമായ ഈ രൂപം!" "ചിതയിൽ നിന്ന് കറങ്ങി വരുന്ന കൊഴുപ്പിൽ ഉണങ്ങിയ മണ്ണ്, അർദ്ധദഹിത അസ്ഥികളും ചിതാഭസ്മവും മജ്ജയും ചേർന്ന ഭീകരമായ ഈ ഭാവം!" "കഴുതകളും കാക്കകളും നിലവിളിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പീഡിതനായും, ചെറുപക്ഷികൾ ഇല്ലാതാവുകയും, ചിതയുടെ പുക ആകാശം ഇരുണ്ടതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു." "രാത്രിയിൽ ചിതയിൽ ശവങ്ങൾ ചവിട്ടുന്ന പ്രേതങ്ങൾക്കു ആനന്ദം നൽകുന്നവനായി, രാജാവ് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി ശ്മശാനത്തിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, രാജ്ഞിയുടെ പുത്രി രാജാവിന്റെ കഴുത്തിൽ ചേർന്നു പിടിച്ചു, നൂറു ദുഃഖസ്രോതസ്സുകളിൽ മുങ്ങി വേദനയോടെ കരഞ്ഞു. അപ്പോൾ രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: "രാജാവേ! ഇതെല്ലാം സ്വപ്നമാണോ, യാഥാർത്ഥ്യമാണോ? ദയവായി പറയൂ, ഭഗവനെ, എന്റെ മനസ്സ് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ്." "ഇതെല്ലാം സത്യമാണെങ്കിൽ, ധർമ്മജ്ഞനേ, അതോരുത്തനിൽ ധർമ്മത്തിലും, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടുള്ള ആരാധനയിലോ സംരക്ഷണത്തിലോ, ദേവന്മാരിലും ഭൂമിയിലും ആശ്രയമില്ല." "ഇവിടെ ധർമ്മവുമില്ല, സത്യവുമില്ല, നീതി, ദയ എന്നിവയുമില്ല, നീ ധർമ്മനിഷ്ഠനായിട്ടും നിന്റെ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു താഴ്ത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു." അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജാവ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു, ശബ്ദം അലയുന്നു, സുന്ദരിയായ ഭാര്യയോട് തന്റെ ചിതലനായ അവസ്ഥ വിശദമായി പറഞ്ഞു. അവളും ദീർഘനേരം കരഞ്ഞ്, ദുഃഖത്തിൽ നിശ്വാസം വിട്ട്, ഭയത്തോടെ മകന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് സംഭവിച്ചതു പോലെ വിവരിച്ചു. പിന്നീട് രാജാവ് പറഞ്ഞു: "പ്രിയേ, ദീർഘകാലം ഈ ദുഃഖം സഹിക്കാനെന്നെ ആഗ്രഹമില്ല; എന്റെ വിധി എന്റെ കൈകളിൽ അല്ല, സുശീലേ—നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ദൗർഭാഗ്യം നോക്കു." "ഞാൻ ചിതയിൽ ചാടുകയാണെങ്കിൽ പോലും, ചിതലനായയാളുടെ അനുമതിയില്ലാതെ ചെയ്താൽ, വീണ്ടും അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ചിതലനായവന്റെ അടിമയാവും." "നരകത്തിൽ ഞാൻ കീടങ്ങൾ തിന്നുന്നവനായി, പുഴ, രക്തം, കൊഴുപ്പ് നിറഞ്ഞ, സ്നായുവിൽ നനഞ്ഞ വൈതരണിയിൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടും." "കത്തിയിലയുള്ള കാട്ടിൽ ഞാൻ ഭയാനകമായ ചീന്തലുകൾ അനുഭവിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ രൗരവം, മഹാരൗരവം എന്ന മഹാനരകങ്ങളിൽ പീഡനം അനുഭവിക്കും." "ദുഃഖത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയവനു മരണമെന്നു മാത്രമാണ് തീരം; ഈ ഒരേ മകനും വംശപരമ്പരയും നഷ്ടമായി." "ശക്തനായ എനിക്ക് പോലും, വിധിയുടെ ശക്തിയിൽ ഞാൻ വെള്ളംപോലെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു; എനിക്ക് അശക്തനും ദുഃഖിതനുമാകുമ്പോൾ എങ്ങനെയാണ് ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക?" "അല്ലെങ്കിൽ, ദുഃഖം ബാധിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ പാപം ചെയ്യാൻ വിചാരിക്കും; പക്ഷേ, മൃഗാവസ്ഥയിലും കത്തിയിലക്കാട്ടിലും ഇങ്ങനെ വേദനയില്ല." "വൈതരണിയിലെ കുത്തുകളിലേക്കുള്ള വേദനയും, മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖവും ഒരുപോലെ; അങ്ങനെ ഞാൻ, മകന്റെ ശരീരം ഹോമകുണ്ഡത്തിൽ കത്തുമ്പോൾ." "ഞാൻ വീഴും, സുശീലേ; എന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കണം. അനുമതി ലഭിച്ചാൽ, സുന്ദരിയായ സ്മിതയോടെ നീ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോവാം." "എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, സുന്ദരിയേ, ഭക്തിയോടെ: ഞാൻ ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഹോമം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, മൂപ്പന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ—" "അടുത്ത ലോകത്തിൽ എന്റെ മകനെയും നിന്നെയും വീണ്ടും കൂടിക്കാഴ്ചയുണ്ടാകട്ടെ; ഈ ലോകത്ത് എങ്ങനെയാണ് ഇത്തരമൊരു ആഗ്രഹം സാധ്യമാകുക?" "നീയോടൊപ്പം പോകുന്നതാണ് എനിക്ക് ഉത്തമം, നമ്മുടെ മകനെ അന്വേഷിക്കാം; സുന്ദരിയേ, ഞാൻ ഒരുപോഴും അശുദ്ധമായോ രഹസ്യമായോ എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ—" "അവയെല്ലാം നീ ക്ഷമിക്കണം, ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു. രാജ്ഞിയായി അഭിമാനിച്ച് ആ ബ്രാഹ്മണനെ അവഗണിക്കരുത്; ഭർത്താവിനെയും ദൈവത്തെയും പോലെ അവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നീ മുഴുവൻ ശ്രമിക്കണം, ഭദ്രയേ.