മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അയ്യോ, എത്ര ഭീകരം! ഈ കുഞ്ഞ് ഏത് കുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്? ഇപ്പോൾ മരണൻ അവനെ എടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു, അവന്റെ ദുഷ്ടസ്വഭാവം ഒരു പ്രതീക്ഷയെ തകർത്തിരിക്കുന്നു. അമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടക്കുന്ന ആ ബാലനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം മകനായ കമലനയനനായ രോഹിതാശ്വനെ ഓർമ്മിച്ചു. അവനും ഇതേ പ്രായത്തിലും അവസ്ഥയിലുമാണ്, ഭയങ്കരമായ മരണൻ അവനെ പിടിച്ചില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ വിധിക്ക് വിധേയനായിട്ടല്ലേ? രാജ്ഞി ദുഃഖത്തോടു പറഞ്ഞു: അയ്യോ, കുഞ്ഞേ! ആരുടെ പാപചിന്തകളാൽ ഈ അതിമഹത്തായ, ഭയങ്കരമായ ദുഃഖം ഞങ്ങളിലേക്ക് വീണു? ഇതിന് അവസാനം കാണാനാവില്ലല്ലോ? അയ്യോ, ഭർത്താവേ! രാജാവേ! ദുഃഖത്തിൽ കിടക്കുന്ന എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കൂ; ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയിൽ ആരെങ്കിലും എവിടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കഴിയാൻ കഴിയുമോ? രാജ്യ നഷ്ടം, സുഹൃത്തുക്കളെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞത്, ഭാര്യയെയും മകനെയും വിൽക്കേണ്ടി വന്നത്—ഹരിശ്ചന്ദ്ര മഹർഷിയെ, ഭാഗ്യദേവതേ, നീ എന്ത് ചെയ്തിട്ടില്ല? രാജ്ഞിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് തന്റെ സ്ഥാനം വിട്ട് വീണു, പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും മകനെയും നഷ്ടപ്പെട്ടതറിഞ്ഞു. “അയ്യോ, ഇതാണ് ശൈവ്യയും, ഇതാണ് എന്റെ ബാലനും,” എന്ന് പറഞ്ഞ്, അതിയായ ദുഃഖത്തിൽ രാജാവ് കരഞ്ഞ്, അവശനായി നിലംപതിച്ചു. അവളും, ഭർത്താവിനെ ആ നിലയിൽ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ദുഃഖം സഹിക്കാതെ അവശനായി നിലത്ത് വീണു. പിന്നീട് ബോധം തിരികെ ലഭിച്ച രാജാവും രാജ്ഞിയും, അതിയായ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ഒരുമിച്ച് കനത്ത ദുഃഖത്തിൽ കരഞ്ഞു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, എന്റെ മകനേ! നിന്റെ സുന്ദരമായ കണ്ണുകളും, കനകവണ്ണമുള്ള മുഖവും, കറുത്ത മുടിയും—ഇവയെല്ലാം നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം എങ്ങനെ പിളരുന്നില്ല?” “കുഞ്ഞേ! കുഞ്ഞേ!”—നീ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു എന്നെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, ഇനി ആരെയാണു ഞാൻ അങ്ങിനെ ചേർന്ന് ‘എന്റെ മകനേ! എന്റെ മകനേ!’ എന്ന് വിളിക്കുക? ഭൂമിയുടെ മഞ്ഞ് പൊടി നിന്റെ മുട്ടുകളിൽ തട്ടി എന്റെ വസ്ത്രത്തെയും ശരീരത്തെയും മലിനമാക്കിയിരുന്നത് ഇനി ആരാണ് ചെയ്യുക? എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, എന്റെ മനസ്സിന്റെയും ഹൃദയത്തിന്റെയും ആനന്ദമായ മകനേ, ഞാൻ കോപത്തിൽ നിന്നു നിന്നെ ഒരു സാധനമായി വിറ്റുകളഞ്ഞു. എന്റെ രാജ്യം മുഴുവനും, അതിന്റെ സമ്പത്തും, പണവും നഷ്ടപ്പെട്ട ശേഷം, എന്റെ മകനെയും ഭയാനകമായ വിധിയുടെ പാമ്പ് കടിച്ചുപോയി. ഇപ്പോൾ, വിധിയുടെ പാമ്പ് കടിച്ച എന്റെ മകന്റെ കമലമുഖം നോക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ വിഷം എന്റെ കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കുന്നു. തന്റെ ഏക മോതിരമായ ബാലനെ എടുത്ത്, രാജാവ് കണ്ണുനീർ ചൊരിഞ്ഞ് അണഞ്ഞ്, അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു, പിന്നെ അവശനായി വീണു. രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: “ഇവൻ തന്നെയാണ് പുരുഷസിംഹൻ—അവന്റെ സ്വരത്തിൽ നിന്നു തന്നെ അറിയാം. ഇദ്ദേഹം ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ തന്നെയാണ്, ജ്ഞാനികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചന്ദ്രൻ പോലുള്ളവൻ—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഉയർന്ന മൂക്കും, കുരുന്നുപോലുള്ള പല്ലുകളും—ഇതാണ് ആ മഹാത്മാവിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ.” “എന്തിനാണ് ഈ മനുഷ്യരാശിയുടെ നാഥൻ ഇന്നിവിടെ ശ്മശാനത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നത്?” മകന്റെ ദുഃഖം താൽക്കാലികമായി മറന്ന രാജ്ഞി ഭർത്താവിനെ നിലത്ത് വീണ നിലയിൽ കണ്ടു. ഭർത്താവിന്റെയും മകന്റെയും ദു:ഖം കണ്ടു അവൾ അതീവ വിഷാദത്തിൽ മുങ്ങി, ഭർത്താവിന്റെ കഷ്ണദണ്ഡം കണ്ടപ്പോൾ അതിൽ വിരക്തി തോന്നി. അവളുടെ വിശാലമായ കണ്ണുകൾ ആശങ്കയാൽ മങ്ങിയിരുന്നു; ചണ്ഡാളഭാഗ്യത്തിന് യോജിച്ച അവസ്ഥയിൽ, അവൾ പതുക്കെ ബോധം തിരികെ പിടിച്ചു, ദു:ഖത്തിൽ ശബ്ദം തളർന്ന് പറഞ്ഞു: “നിന്ദ്യമായ, കരുണയില്ലാത്ത, നിയമം ലംഘിക്കുന്ന വിധേ, നിനക്കു ലജ്ജയില്ലേ? അമരന്മാരോടു തുല്യനായ രാജാവിനെ നീ ചണ്ഡാളനാക്കി മാറ്റി.” “രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തിച്ചു, സുഹൃത്തുക്കളെ വിട്ടു, ഭാര്യയെയും മകനെയും വിറ്റു—ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോഴും നീ രാജാവിനെ ചണ്ഡാളനാക്കി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അയ്യോ, രാജാവേ! ഞാൻ ഇത്രയും ദുരിതത്തിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, ഇന്ന് ആരും എന്നെ നിലത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് മുമ്പുപോലെ കിടക്കയിൽ ഇരുത്തുന്നില്ലല്ലോ?” “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ രാജച്ഛത്രവും, ചാമരവും, യക്ഷപുഛവും ഒന്നും കാണുന്നില്ല. ഇതെന്താണ് വിധിയുടെ പരിവർത്തനം? നീ നടക്കുമ്പോൾ, മറ്റു രാജാക്കന്മാരും പോലും നിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയിലെ പൊടി തട്ടി നീക്കി.” “ഇപ്പോൾ, കഴുത്തിൽ കപ്പലും, തകർന്ന പാത്രങ്ങളുടെ മാലയും, ചിതാഭസ്മം ചേർത്ത് ചുരുണ്ട മുടിയും, ഭയാനകമായ വേഷവും, അർദ്ധം ചുട്ട അസ്ഥികളും, മേദസ്സും ചേർന്ന ചിതാഭസ്മം അലങ്കരിച്ചും, നീ ഭയാനകവേഷത്തിലാണ്.” “കഴുകൻമാരുടെയും നരിമുതലികളുടെയും കൂക്കളാൽ പീഡിക്കപ്പെടുന്നു, ചെറുപക്ഷികൾ ഇല്ലാതായി, ചിതാ പുക ആകാശം മൂടുന്നു. രാത്രിയിൽ ഭയാനകാത്മാക്കൾ ശവങ്ങൾ രുചിച്ചു ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, അശുദ്ധമായ ശ്മശാനത്തിൽ ചുറ്റി നടക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജ്ഞി ഭർത്താവിന്റെ കഴുത്ത് പിടിച്ചു ചേർത്ത്, അനവധി ദു:ഖത്തിൽ, വേദനയോടെ വിലപിച്ചു. അവൾ ചോദിച്ചു: “രാജാവേ, ഇതെന്താണ്, സ്വപ്നമാണോ യാഥാർത്ഥ്യമോ? ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ, എന്റെ മനസ്സ് സ്തംഭിച്ചിരിക്കുന്നു.” “ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമാണെങ്കിൽ, ധർമ്മത്തിലും, ബ്രാഹ്മണരെയും ദേവതകളെയും ഭൂമിയെയും ആരാധിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലുമൊന്നും ആശ്രയം ഇല്ലല്ലോ. നീ ധർമ്മനിഷ്ഠനായിട്ടും, നിന്റെ രാജ്യം വിട്ടു ചാടിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇവിടെ ധർമ്മവുമില്ല, സത്യവുമില്ല, സത്യനിഷ്ഠയുമില്ല, കരുണയുമില്ല.” അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, രാജാവ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു, ദുർബലമായ ശബ്ദത്തിൽ തന്റെ പ്രിയഭാര്യയോട് എങ്ങനെ ഈ ചണ്ഡാളാവസ്ഥയിലേക്കു വന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു. അവളും, ദീർഘനേരം കരഞ്ഞു, ദു:ഖത്തിൽ നിശ്വാസം വിട്ടു, ഭയത്തോടെ തന്റെ മകന്റെ മരണവിവരം വിശദമായി പറഞ്ഞു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: “പ്രിയേ, ദു:ഖം ദീർഘകാലം സഹിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; എന്റെ വിധി എന്റെ കൈകളിൽ ഇല്ല, നീ എന്റെ ദു:ഖം നോക്കൂ. ഞാൻ ഈ ചണ്ഡാളന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ അഗ്നിയിൽ ചാടിയാൽ, അടുത്ത ജന്മത്തിലും ഞാൻ വീണ്ടും ചണ്ഡാളന്റെ ദാസനാകും. ഞാൻ നരകത്തിൽ, വെയ്തരണി നദിയിൽ, പുഴുവുകൾക്ക് ഇരയായി, രക്തവും മേദസ്സും അസ്ഥികളും നിറഞ്ഞ പാപത്തിൽ കിടന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.” ഇങ്ങനെ, ഹരിശ്ചന്ദ്രനും ശൈവ്യയും, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, ജീവിതത്തിന്റെ ദു:ഖങ്ങൾ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചു, വിധിയുടെ ഭയാനകത്വം അനുഭവിച്ചു.