മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അവിടെയും, അധർമ്മത്തിൽ നിന്നുണ്ടായിരുന്ന തന്റെ വിചിത്രമായ അവസ്ഥയിൽ രാജാവിന് ഒരുതരത്തിലും ശാന്തിയോ മോചിതിയോ ലഭിച്ചില്ല; ഈ എല്ലാ അവസ്ഥകളും അവന് ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ കാണിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ, പതിനൊന്ന് വർഷം മുഴുവൻ അവൻ ആ ദു:ഖത്തെയും ദുരിതത്തെയും അനുഭവിച്ചു; പന്ത്രണ്ടാം വർഷം കഴിയുമ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ അവനെ ബലമായി ഇളക്കി കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ, യമനെ കണ്ടപ്പോഴാണ് യമൻ രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത്: "ഇത് മഹാത്മാവായ വിശ്വാമിത്രന്റെ കോപമാണ്, അതിനെ എതിർക്കാൻ ആരാലും കഴിയില്ല. ആ കൗശികൻ നിന്റെ മകനെയും മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കും. അതിനാൽ നീ മനുഷ്യലോകത്തിലേക്ക് പോയി ശേഷിക്കുന്ന ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുക; അവിടെ പോയാൽ നിന്നെക്കൊണ്ട് നല്ലതാകും." പന്ത്രണ്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ അവസാനം, യമദൂതന്മാർ അവനെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു. യമലോകത്തിൽ നിന്ന് വീണു, ഭയത്താൽ ഉണർന്ന രാജാവ് "അയ്യോ, എത്ര ദുരിതം!" എന്ന ചിന്തയോടെ തന്റെ മുറിവുകളിൽ ക്ഷാരം പുരട്ടാൻ തുടങ്ങി. അവസാനമില്ലാത്ത ദു:ഖം സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടതിന്റെ അമ്പരപ്പിൽ, "എന്താണ് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടത്? എനിക്ക് വാസ്തവത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞോ?" എന്ന് ആലോചിച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചണ്ഡാലന്മാരോട് ആശങ്കയോടെ അവൻ ചോദിച്ചു: "പന്ത്രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞോ?" ചിലർ "ഇല്ല," എന്നുവെച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊരുഭാഗം "അതെ, കഴിഞ്ഞു," എന്നു പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട് രാജാവ് വിഷാദത്തിലായി, ദേവന്മാരിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു: "ദേവന്മാർക്കും ശൈവ്യയുടെ മകനും നല്ലതുണ്ടാകട്ടെ" എന്നിങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. "മഹാധർമ്മനേ, കൃഷ്ണ സ്രഷ്ടാവേ, പരമനും അപ്രധാനനും, വിശുദ്ധനും അനാദി നശ്വരനുമായവനേ, നമസ്കാരം. ബൃഹസ്പതിയേയും വാസവനേയും നമസ്കാരം." എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് വീണ്ടും ചണ്ഡാലന്റെ ജോലി ചെയ്യാൻ തുടർന്നു. ശവങ്ങൾക്ക് ശമ്പളം വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ ഓർമ്മ വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെട്ടു; മലിനവും, ജടാമുടിയും, ഇരുണ്ടതുമായ, ദണ്ഡം പിടിച്ച്, അവൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയിരുന്നു. മകനോ ഭാര്യയോ അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നില്ല; രാജ്യത്തെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ദു:ഖത്തിൽ അവൻ ശ്മശാനത്തിൽ താമസിച്ചു. അപ്പോൾ, ദു:ഖത്തിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, രാജാവിന്റെ ഭാര്യ തന്റെ മകന്റെ ശവം കൈയിൽ പിടിച്ച് അവിടെ എത്തി; രാജകുമാരൻ പാമ്പ് കടിയേറ്റ് മരിച്ചിരുന്നു. "അയ്യോ, മകനേ! അയ്യോ, മകനെ! കുഞ്ഞേ!" എന്നിങ്ങനെ അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു; ക്ഷീണിച്ചും, വാടിച്ചും, ദു:ഖത്തിൽ, പൊടിയാൽ മൂടിയ തലമുടിയോടെ അവൾ നിലവിളിച്ചു. രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: "അയ്യോ രാജാവേ! ഇന്നിതാ, ഒരിക്കൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതായി കണ്ട സോമയെ, നീ നിലത്ത് കിടക്കുന്നതായി കാണൂ; ദുഷ്ടസർപ്പത്തിന്റെ കടിയാൽ മരിച്ചിരിക്കുന്നു." അവളുടെ വിലാപം കേട്ട്, ശവം മൂടാൻ പോകുന്ന രാജാവ് അവിടേക്ക് ഓടി. ദീർഘവിരഹത്തിൽ ചുടപ്പെട്ട് കരയുന്ന ഭാര്യയെ അവൻ തിരിച്ചറിയാനായില്ല; അവളും, മനോഹരമായ തലമുടിയുള്ള രാജാവിനെ ഇപ്പോൾ ജടാമുടിയോടെ ഉണങ്ങിയ മരത്തെപ്പോലെ കണ്ടപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. കറുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ്, പാമ്പ് വിഷത്തിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട്, രാജമുദ്രയുള്ള കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ രാജാവ് ആഴത്തിൽ ആലോചിച്ചു: "അയ്യോ, എത്ര ഭയാനകം! ഏത് കുടുംബത്തിലാണ് ഈ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചത്, ഇപ്പോൾ മരണൻ അവനെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടസ്വഭാവം കൊണ്ട് ഒരാളുടെ പ്രതീക്ഷ നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു." കുഞ്ഞിനെ അമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ തന്നെ മകൻ, കമലനയനനായ രോഹിതാശ്വൻ ഓർമ്മയിൽ വന്നു. "എന്റെ മകനും ഇതേ പ്രായത്തിലും അവസ്ഥയിലുമാണ്; ഭയാനകമായ മരണൻ അവനെ എടുത്തില്ലെങ്കിൽ മാത്രം, അവൻ ഇതേ വിധിക്ക് വിധേയനാകുമല്ലോ." രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, മകനേ! ആരുടെ പാപചിന്തകളാൽ ഈ മഹാദു:ഖം, അവസാനമില്ലാത്തത്, നമ്മുടെ മേൽ വീണു?" "അയ്യോ, പ്രഭുവേ! രാജാവേ! ഞാൻ ദു:ഖത്തിൽ ആകുന്നു, എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കൂ; ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയിൽ ആരെങ്കിലും എവിടെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കഴിയാമോ?" "രാജ്യനഷ്ടം, സുഹൃത്തുക്കളെ വിട്ടു കളയൽ, ഭാര്യയും മകനെയും വിറ്റു കളയൽ—ഹരിശ്ചന്ദ്ര മഹാമുനിക്ക് ഭാഗ്യദേവത എന്താണ് ചെയ്യാത്തത്?" അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, രാജാവ് അവിടെയുള്ള സ്ഥാനം വിട്ടു വീണു; പ്രിയപ്പെട്ടവളെയും മരണപ്പെട്ട മകനെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "അയ്യോ, ഇവൾ ശൈവ്യയാണ്, ഇതാ എന്റെ കുഞ്ഞ്," grief കൊണ്ട് തളർന്ന് അവൻ ഉരുണ്ടു കരഞ്ഞു, പിന്നെ ഭയങ്കരമായ ദു:ഖത്തിൽ അചേതനനായി വീണു. അവളും അവനെ അങ്ങനെയായ നിലയിൽ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ദു:ഖത്തിൽ തളർന്ന് നിലത്ത് അചേതനയായി വീണു. അവബോധം തിരിച്ചുവന്ന രാജാവും രാജ്ഞിയും ഒരുമിച്ച്, ദു:ഖഭാരത്തിൽ ആഴത്തിൽ കരഞ്ഞു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, മകനേ! മനോഹരമായ കണ്ണുകളും, കണികേകുന്ന കനികളും, മൂക്കും കറുത്ത മുടിയും ഉള്ള നിന്റെ കൊമളമായ മുഖം നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം പൊട്ടാതെ ഇരിക്കുന്നു എങ്ങനെ?" "മകനേ! മകനേ! നീ നേരത്തെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ആരെ ഇപ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കും—'മകനേ, മകനേ' എന്ന്?" "നിന്റെ മൺപൊടി പുരണ്ട കാൽമുട്ടുകൾ എന്റെ വസ്ത്രത്തിലും ശരീരത്തിലും പൂശിയിരുന്നില്ലേ, ഇനി ആരാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുക?" "എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, എന്റെ ഹൃദയത്തെയും മനസ്സിനെയും ആനന്ദിപ്പിച്ച മകനേ, ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ സാധാരണവസ്തുവെന്നപോലെ വിറ്റു കളഞ്ഞു!" "എന്റെ മുഴുവൻ രാജ്യവും അതിന്റെ ധനസമ്പത്തും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ എന്റെ മകൻ വിധിയുടെ ക്രൂരസർപ്പം കടിച്ചു കൊല്ലപ്പെട്ടു." "ഇപ്പോൾ, വിധിയുടെ സർപ്പം കടിച്ച എന്റെ മകന്റെ കമലമുഖം ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ വിഷം കൊണ്ട് ഞാൻ കാഴ്ചയില്ലാതാകുന്നു." "തന്റെ ഏകമുത്ത് ആയിരുന്ന മകനെ എടുത്ത്, കണ്ണുനീരിൽ ശബ്ദം നനയിച്ച്, രാജാവ് അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, പിന്നെ അചേതനനായി വീണു." രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: "ഇവൻ തന്നെ മനുഷ്യരിൽ സിംഹം; അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ തന്നെ അറിയാം. ഇദ്ദേഹം ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, ജ്ഞാനികളിൽ ചന്ദ്രൻ; സംശയമില്ല." "ഉയർന്നതും പ്രത്യക്ഷവുമായ മൂക്കും, മുളകളെപ്പോലെയുള്ള പല്ലുകളും—ഇവയൊക്കെ മഹാത്മാവായ ഈ പ്രശസ്തന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്." "ഇന്ന് ഈ പുരുഷോത്തമൻ എങ്ങനെ ശ്മശാനത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു?" മകന്റെ ദു:ഖം ഒരുവിധം മറന്ന്, അവൾ ഭർത്താവിനെ വീണ നിലയിൽ കണ്ടു.