മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അവൻ ഭയാനകമായ യമദൂതന്മാരെ കണ്ടു—കൈയിൽ പാശങ്ങൾ പിടിച്ച്, അവനെ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ. അതിനാൽ അത്യന്തം ഭയഭീതനായ അവൻ, “അമ്മേ! അപ്പാ! ഇന്നെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്!” എന്ന് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവനെ നരകത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു, തിളച്ച എണ്ണയിലിട്ട കുഴിയിലേക്കു തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അവിടെ അവനെ അഗ്നികഠിനമായ കഷാരങ്ങൾകൊണ്ടും, ഉഗ്രമായ വെട്ടുകത്തികളാലും മുറിച്ചു തകർത്ത്, കനൽകത്തിയ ഇരുണ്ട ഇടങ്ങളിൽ വേദനിപ്പിച്ചു, പൂയം, രക്തം എന്നിവ ഭക്ഷിപ്പിച്ചു. ഏഴുവർഷം അവൻ താൻ മരിച്ചവനായി, ചീത്തജാതിയിലുള്ളവനായി, നരകത്തിൽ ദിവസേന കത്തിക്കളയപ്പെട്ടും, മറ്റിടങ്ങളിൽ വേറെയും വേദനിപ്പിച്ചും ജീവിച്ചു. മറ്റിടങ്ങളിൽ അവനെ പീഡിപ്പിച്ചു, ആവേശിപ്പിച്ചു, കൊല്ലുകയും മുറിച്ചുമാറ്റുകയും ചെയ്തു; മറ്റിടങ്ങളിൽ അവനെ അകലിച്ചു, കത്തിച്ചു, തണുത്ത കാറ്റിനാൽ അടിച്ചുമാറ്റി. ഇങ്ങനെ, ഒരു നൂറുവർഷം അവൻ നരകത്തിൽ ദിവസേന വേദന അനുഭവിച്ചു; നരകദൂതന്മാർ അവനെ നൂറുവർഷം പീഡിപ്പിച്ചു. പിന്നെ അവനെ ഭൂമിയിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു—അവൻ മലഭക്ഷിക്കുന്ന നായയായി ജനിച്ചു; ഛർദ്ദി ഭക്ഷിച്ചു, തണുപ്പിൽ കത്തിക്കളയപ്പെട്ടു, ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ മരിച്ചുപോയി. അതിനുശേഷം, അവൻ താനെക്കണ്ടു—കഴുത, ആന, കുരങ്ങ്, മൃഗം, ആട്, പൂച്ച, കൊക്ക, പശു, പക്ഷി, കീടം എന്നിങ്ങനെയുള്ള രൂപങ്ങളിൽ. മീൻ, ആമ, പന്നി, വേട്ട നായ, കോഴി, തത്ത, മൈന, ജഡജന്തു, പാമ്പ്, മറ്റു ജന്തുക്കളായും അവൻ ജനിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദിവസേന പുതിയ ജീവികളായി പിറന്നു, വേദന അനുഭവിച്ചു, നൂറുവർഷം ഇങ്ങനെ ദു:ഖം സഹിച്ചു. ഇങ്ങനെ നൂറുവർഷം നിന്ദ്യജന്മങ്ങളിൽ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു ദിവസം ആ രാജാവിന് തന്റെ വംശത്തിൽപ്പെട്ട ഒരാളെ അവിടെ കാണാനായി. അതേസമയം, രാജാവ് അവിടെ കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ, ചതിയിൽ രാജ്യം നഷ്ടമായി; ഭാര്യയും മകനും പിടിക്കപ്പെട്ടു, രാജാവ് ഒറ്റയ്ക്കായി കാടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, വായ് തുറന്നുകൊണ്ടുള്ള ഭയാനകമായ ഒരു സിംഹത്തെ, കൂടെ കാട്ടുപോത്തുമായി, അവനെ തിന്നുവാൻ വരുന്നതായി കണ്ടു. പിന്നെയും, അവൻ ആ സിംഹത്തിന്റെയും കാട്ടുപോത്തിന്റെയും ഇരയായി, ഭാര്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, “ശൈവ്യേ, എവിടെയാണ് നീ? എന്നെ ഇങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയി?” എന്ന് വിലപിച്ചു. പിന്നീട്, ഭാര്യയെയും മകനെയും വീണ്ടും കണ്ടു; അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: “രാജാ ഹരിശ്ചന്ദ്രാ, ഞങ്ങളെയും രക്ഷിക്കൂ! കളിയിൽ നിന്നെന്താണ് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു?” അവളുടെ ദു:ഖം കേട്ടപ്പോൾ, “നിന്റെ മകനും ഭാര്യ ശൈവ്യയും ദയനീയാവസ്ഥയിലായി,” എന്നതും അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓടി അവരെ തേടിയെങ്കിലും, കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നീട്, സ്വർഗ്ഗത്തിൽപോലും, അവൻ തന്റെ ഭാര്യയെ, വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്ന, മുടി ചിതറി, വസ്ത്രം അർദ്ധം ധരിച്ച, ദു:ഖിതയായി കണ്ടു. അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും “രക്ഷിക്കൂ!” എന്ന് നിലവിളിച്ചു. അതിനുശേഷം, ധർമ്മാധിപതിയുടെ ആജ്ഞയാൽ, മറ്റൊരു ദൃശ്യം അവൻ കണ്ടു. ആകാശത്തിൽ നിന്നു ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു: “രാജാവേ, ഇവിടെ വാ! വിശ്വാമിത്രൻ യമനെ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു, നിന്റെ കാരണമാണ്.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞവരെ, സർപ്പപാശം കൊണ്ട് ശക്തിയായി വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി; ഇത് ശ്രാദ്ധദേവൻ പറഞ്ഞതും, വിശ്വാമിത്രന്റെ പ്രവർത്തിയുമായിരുന്നു. അവിടെ പോലും, തന്റെ പാപജന്യമായ ദു:ഖാവസ്ഥ മാറിയില്ല; ഈ അവസ്ഥകൾ എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ കാണിച്ചു. പന്ത്രണ്ടുവർഷം അവൻ ഈ ദു:ഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു; പന്ത്രണ്ടാം വർഷം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ വീണ്ടും വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. അവൻ യമനെ കണ്ടു; യമൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഇത് മഹാത്മാവായ വിശ്വാമിത്രന്റെ ക്രോധമാണ്; അതിന് എതിര്‍ക്കാൻ കഴിയില്ല.” “ആ കൗശികൻ നിന്റെ മകനെയും കൊല്ലും. മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് പോയി ശേഷിക്കുന്ന ദു:ഖം അനുഭവിച്ചുറപ്പിക്കൂ; അതിനുശേഷം നിനക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കും.” പന്ത്രണ്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ അവനെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്കു തള്ളിക്കളഞ്ഞു. യമലോകത്തിൽ നിന്ന് വീണു, ഭയത്താൽ ഉണർന്ന രാജാവ്, “അയ്യോ, എന്ത് ദു:ഖം!” എന്ന് വിചാരിച്ചു; തന്റെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളിൽ ക്ഷാരങ്ങൾ പുരട്ടിക്കൊണ്ട്. അവൻ അതീവ ദു:ഖം നിറഞ്ഞ സ്വപ്നം കണ്ടതിന്റെ അന്ത്യം കണ്ടെത്താനാവാതെ, “ഇത് എന്താണ് ഞാൻ കണ്ടത്? പന്ത്രണ്ടുവർഷം യഥാർത്ഥത്തിൽ പിന്നിട്ടോ?” എന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. അപ്പൊഴുള്ള ചണ്ഡാലന്മാരോടു ചോദ്യമാക്കി: “ഇത് കഴിഞ്ഞോ?” ചിലർ “ഇല്ല,” എന്നും, മറ്റുചിലർ “അതെ, കഴിഞ്ഞു,” എന്നും പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട്, രാജാവ് ദു:ഖിതനായി ദേവന്മാരെ അഭയാർത്ഥിച്ചു: “ദേവന്മാരേ, എനിക്ക് ശൈവ്യയുടെ മകനിനും ക്ഷേമം നൽകണമേ.” മഹാധർമ്മനേ, കൃഷ്ണ സ്രഷ്ടാവേ, പരമൻ, അപ്രമേയൻ, ശുദ്ധൻ, പുരാതനൻ, നശിക്കാത്തവൻ, ബ്രഹസ്പതിയെ, വാസവനെയും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു—ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, രാജാവ് ചണ്ഡാലന്റെ ജോലി ചെയ്തു. ശവങ്ങൾക്ക് പണം വാങ്ങാൻ പോയപ്പോൾ, അവന്റെ ഓർമ്മ വീണ്ടും നഷ്ടമായി; മലിനവേഷം, ജടാമുടി, ഇരുണ്ടവണ്ണം, ദണ്ഡം കൈയിൽ, ബുദ്ധിമുട്ടിയ അവസ്ഥയിൽ അവൻ അലഞ്ഞു. മകനെയും ഭാര്യയെയും ഓർമ്മയിൽ വരുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; രാജ്യനഷ്ടത്തിൽ ഉത്സാഹം നഷ്ടമായ അവൻ ശ്മശാനത്തിൽ താമസിച്ചു. അപ്പോഴാണ്, രാജകുമാരിയായ ഭാര്യ, പാമ്പ് കടിച്ച മരിച്ച മകനായ കുഞ്ഞിനെ കരുതിയവണ്ണം, കരയവേ അവിടെ എത്തിയത്. “കുഞ്ഞേ! മകനേ! എന്റെ കുഞ്ഞേ!” എന്ന് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നിലവിളിച്ചു; ക്ഷീണിച്ച, മങ്ങിയ, ദു:ഖിതയായ, മുടി പൊടിയാൽ ചിതറിച്ച അവളായിരുന്നു. രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ഇന്നവിടെ നിന്റെ മകൻ സോമനെ നോക്കൂ; നേരത്തെ കളിച്ചു നടന്നിരുന്നവൻ, ഇപ്പോൾ ദുഷ്ടസർപ്പം കടിച്ചുകൊണ്ട് മരിച്ചിരിക്കുന്നു.” അവളുടെ വിലാപം കേട്ട്, രാജാവ് അവിടെ ഓടി, ശവം മൂടാൻ പോകുന്നവനായി. അവൻ, ദീർഘവിരഹത്തിൽ ചുട്ടുപോന്നും കരയുന്ന ഭാര്യയെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല; അവളും, ജടാമുടിയുമായി, ഉണങ്ങിയ വൃക്ഷംപോലെയുള്ള രാജകുമാരനെ കണ്ടപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. കറുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു, സർപ്പവിഷം ബാധിച്ച, രാജചിഹ്നങ്ങളുള്ള കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ, രാജാവ് ആഴമായ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി.