മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അശുഭാത്മക ആത്മാവുകളുടെ ഭയങ്കരമായ വിളികളാൽ മുഴങ്ങുന്ന, നായ്ക്കളുടെ ഹാവലുകളാൽ നിറഞ്ഞു, ഭയാനകമായ വിലാപങ്ങളാൽ കംപനം ചെയ്യുന്ന ശ്മശാനഭൂമി, ഭയത്തിനും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വിധത്തിൽ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരുടെ കരച്ചിലുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഭീതിജനകമായ സ്ഥലം ആയിരുന്നു. അവിടെ രാജാവ് ദുഃഖത്താൽ തളർന്നു, മനസ്സിൽ ആഴമുള്ള വേദനയോടെ എത്തി. “അയ്യോ, എന്റെ ദാസന്മാരേ, മന്ത്രിമാരേ, പുരോഹിതന്മാരേ—എന്റെ രാജ്യം നശിച്ചുപോയി,” എന്നു അദ്ദേഹം വിലപിച്ചു. “അയ്യോ, ശൈവ്യേ! അയ്യോ, എന്റെ മകനേ! അയ്യോ, എന്റെ കുഞ്ഞേ! നീ എന്നെ ദാരിദ്ര്യത്തിലാക്കി വിട്ടുപോയി. വിശ്വാമിത്രന്റെ ശാപം മൂലം നീ എനിക്ക് അകത്തായിടങ്ങളിൽ പോയിരിക്കുന്നു,” എന്നും അദ്ദേഹം വീണ്ടും വീണ്ടും വിചാരിച്ചു. ചണ്ഡൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, രാജാവ് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിൽ, അവന്റെ ശരീരം മലിനവും കരടിയുമാകുകയും, ജടാമുടിയും ദുർഗന്ധവും കൈവഹിക്കുകയും, ഒരു ദണ്ഡം കൈവശമുണ്ടാക്കി, ഭീകരമായ രൂപത്തിൽ മാറുകയും ചെയ്തു. ദണ്ഡം പിടിച്ച്, മരണം തന്നെയായി, അവൻ ഇവിടെ അങ്ങോട്ട് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഈ ശവത്തിന് ഞാൻ ഈ വില വാങ്ങി, ഇനി കൂടുതൽ വാങ്ങും,” എന്നു അവൻ വിളിച്ചു. “ഇത് എന്റെതാണ്, ഇത് രാജാവിന്റെതാണ്, ഇത് ചണ്ഡാലകന്റെതാണ്,” എന്നു പറഞ്ഞ്, എല്ലാ ദിശകളിലും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ രാജാവ് മറ്റൊരു യോനിയിൽ പ്രവേശിച്ചുപോയി. പല കുത്തുകൾ കെട്ടിയ പാളികുടി ധരിച്ച്, മുഖം, കൈകൾ, വയറ്, തൊണ്ട, കാലുകൾ എന്നിവ ചിതാഭസ്മത്തിൽ മലിനമായിരുന്നു. കൈകളും വിരലുകളും വിവിധ വസാ, മജ്ജ, കൊഴുപ്പ് എന്നിവയിൽ മാഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ ഭാരംകൂടിയ ശ്വാസം വിട്ടു, പല ശവങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ഭക്ഷണത്തിൽ തൃപ്തനായി ജീവിച്ചു. മരിച്ചവരിൽ നിന്നുള്ള പുഷ്പമാലകൾ തലയിൽ അണിയിച്ചിരുന്നതും, രാത്രി-പകൽ ഉറങ്ങാതെയും, നിരന്തരം ദുഃഖത്തിൽ വിളിച്ചു കരയുന്നതുമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. അങ്ങനെ, ആ മഹാരാജാവിന് ഇരുപത് മാസങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുപോലെയാണ് കഴിഞ്ഞത്—ആത്മീയ ബന്ധുക്കളില്ലാതെ തളർന്നിരുന്നതുകൊണ്ട്. ഒരു ദിവസം, ഉറക്കം അവനെ കീഴടക്കി, ശരീരം കരടിയായി, ചലനമില്ലാതെ, മരിച്ചവനെപ്പോലെ കിടന്നു. അപ്പോൾ, തന്റെ കിടക്കയിൽ, അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദർശനം അവൻ കണ്ടു. വിധിയുടെ ശക്തിയാൽ, ശ്മശാനഭൂമിയുമായി നിരന്തരം ബന്ധം പുലർത്തിയതിന്റെ ഫലമായി, മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ, ഗുരുവിന് അർഹമായ ദക്ഷിണ അർപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, പന്ത്രണ്ട് വർഷം കഷ്ടം അനുഭവിച്ച ശേഷം, അവൻ മോചനം ലഭിച്ചു; ഒരു ചണ്ഡാലസ്ത്രിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചിരിക്കുന്നതായും കണ്ടു. അവിടെ, ആ രാജാവ് അന്നത്തെ സമയത്ത് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു: “ഇവിടെ നിന്നു മോചിതനാകുന്നയുടൻ തന്നെ ധർമ്മകർമ്മങ്ങളും ദാനവും ഞാൻ നിർവഹിക്കും.” ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ, ആ ചണ്ഡാലകുമാരൻ ശ്മശാനത്തിൽ ശവസംസ്കാര പ്രവർത്തികളിൽ എപ്പോഴും ഇടപെടുന്നവനായി മാറി. അവന്റെ ഏഴാം വയസ്സിൽ, ഒരു ദ്വിജൻ ശ്മശാനത്തിൽ മരിച്ചു; ബന്ധുക്കൾ അവനെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. ആ ദരിദ്രനും ധർമ്മനിഷ്ഠനുമായ ബാലൻ അവനെ കണ്ടു. അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു പണം ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവരെ അവഹേളിച്ചു; അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിശ്വാമിത്രന്റെ പ്രവൃത്തികളെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു. “നീ അശുഭവും പാപകരവുമായ ഈ പ്രവർത്തി ചെയ്യൂ, ദുഷ്പ്രവർത്തകനേ! മുമ്പ് രാജാവ് ഹരിശ്ചന്ദ്രനെ വിശ്വാമിത്രൻ ചണ്ഡാലനാക്കിയിരുന്നു.” “ബ്രാഹ്മണസ്വത്ത് കൈവശം വെച്ച്, പുണ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് അവൻ അങ്ങനെ ആയത്; അവൻ അവരുടെ വാക്കുകൾ സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ, അവർ കോപത്തിൽ അവനെ ശപിച്ചു.” “നീ ഇപ്പോൾ ഭയാനകമായ നരകത്തിലേക്ക് പോ, മഹാപാപിയേ!” അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞ ഉടൻ, രാജാവ് സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവൻ യമദൂതന്മാരെ ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ, പാശങ്ങൾ പിടിച്ച് കാണുകയും, അവർ അവനെ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതും കണ്ടു. അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി, “അയ്യോ, അമ്മേ, അപ്പാ, ഇന്ന്!” എന്നിങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ നരകത്തിലേക്കു തള്ളപ്പെട്ടു, തിളച്ച എണ്ണയിൽ കുതിച്ചുകളയപ്പെട്ടു. അവനെ അരിപ്പകളാൽ, കുത്തിയുറുക്കിയ കത്തികളാൽ, കനൽക്കരിയിലാക്കി വെട്ടുകയും, ഇരുണ്ട അന്ധകാരത്തിൽ പുഴയും രക്തവും ഭക്ഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഏഴു വർഷം അവൻ ചണ്ഡാലനായി മരിച്ച നിലയിൽ, ഓരോ ദിവസവും നരകത്തിൽ ചുട്ടുപൊള്ളുകയും, മറ്റിടങ്ങളിൽ വേറേയും കഷ്‌ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. മറ്റിടങ്ങളിൽ അവൻ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടും, ഉത്കണ്ഠയിലായും, കൊല്ലപ്പെട്ടും, വെട്ടിക്കളയപ്പെട്ടും, മറ്റിടങ്ങളിൽ ചുരണ്ടപ്പെട്ടും, ചുട്ടുപൊള്ളിയുമായിരുന്നു അവന്റെ അവസ്ഥ; ചിലപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റിൽ തളർന്നും. അങ്ങനെ, നൂറ് വർഷം അവൻ നരകത്തിൽ ദിവസേന പീഡനം അനുഭവിച്ചു. അവനെ ഭൂമിയിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു, അവൻ മലഭക്ഷിക്കുന്ന നായയായി ജനിച്ചു; ഛർദ്ദിയും ഭക്ഷിക്കുകയും, തണുപ്പിൽ ചുട്ടുപൊള്ളുകയും, ഒരു മാസം കൊണ്ട് മരിച്ചു. പിന്നീട്, അവൻ താനൊരു കഴുത, ആന, കുരങ്ങ്, മൃഗം, ആട്, പൂച്ച, കോക്, പശു, പക്ഷി, പുഴു എന്നിങ്ങനെ പല ജീവികളായും കാണപ്പെട്ടു. മത്സ്യം, ആമ, പന്നി, വേട്ടനായ്, കോഴി, പരാവ, ശാരിക, ജഡജന്തു, പാമ്പ്, മറ്റു ജീവികളും. ഓരോ ദിവസവും, പല ജീവികളായും ജനിച്ചു, ദുരിതം അനുഭവിച്ചു, നൂറ് വർഷം അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. അങ്ങനെ, നൂറ് വർഷം അവൻ താഴ്ന്ന ജന്മങ്ങളിൽ കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു; ഒരു ദിവസം, അവിടെ തന്റെ വംശത്തിൽ നിന്നുള്ള മറ്റൊരാളെ കണ്ടു. അവിടെ തന്നെ, അവന്റെ രാജ്യം ചതിയിലൂടെ നഷ്ടമായി; ഭാര്യയും മകനും പിടിക്കപ്പെട്ടു, അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായി കാട്ടിലേക്കു പോയി. അവിടെ, വായ് വിരിച്ചു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സിംഹത്തെയും, അതോടൊപ്പം ഒരു കാട്ടുപോത്തിനെയും കണ്ടു; അവൻ വീണ്ടും ആ മൃഗങ്ങൾക്കു ഇരയായി. ഭാര്യയെ ഓർത്ത് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, “ശൈവ്യേ, നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ വിട്ടുപോയി, എവിടെയാണ് നീ?” എന്നു വിലപിച്ചു. പിന്നീട്, ഭാര്യയും മകനും അവൻ വീണ്ടും കണ്ടു; അവൾ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഹരിശ്ചന്ദ്രാ! ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ! ഈ ചതിയാട്ടം നിന്നെ എന്താക്കിയിരിക്കുന്നു, പ്രഭോ?” “നിന്റെ മകനും ഭാര്യ ശൈവ്യയും ദയനീയാവസ്ഥയിൽ എത്തി,” എന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓടിയെങ്കിലും, അവരെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നീട്, സ്വർഗ്ഗത്തിൽപോലും, തന്റെ ഭാര്യയെ കേശം അശുദ്ധമായി, വേദനയോടെ, അർദ്ധവസ്ത്രധാരിണിയായ്, ബലമായി വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നവളായി കണ്ടു. അവൾ നിരന്തരം “രക്ഷിക്കൂ!” എന്ന് നിലവിളിച്ചു. പിന്നെ ധർമ്മപതിയുടെ ആജ്ഞയാൽ, മറ്റൊരു ദൃശ്യം അവൻ കണ്ടു. ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം: “രാജാവേ, ഇങ്ങോട്ട് വാ! വിശ്വാമിത്രൻ യമനെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്, നിന്റെ കാര്യമാണിത്.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാബലൻ പാമ്പിന്റെ പാശങ്ങളിൽ കെട്ടി വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി; ഇത് ശ്രാദ്ധദേവൻ പറഞ്ഞതും, വിശ്വാമിത്രന്റെ പ്രവർത്തിയും ആയിരുന്നു.