മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അത് ഒരു ഭയാനകവും ദുരിതവും നിറഞ്ഞ ശ്മശാനഭൂമിയായിരുന്നു. പിശാചുകളും ഭൂതങ്ങളും പ്രേതങ്ങളും ഡാകിനികളും യക്ഷന്മാരും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ സ്ഥലം. കഴുകൻപക്ഷികളും നായ്ക്കളും ചുഴലിക്കൊണ്ടു വരികയും, ചുറ്റും കാട്ടുനായ്ക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ അലയടിക്കുകയും ചെയ്തു. എല്ലുകൾക്കുള്ള കൂമ്പാരങ്ങൾക്കിടയിൽ ദാരുണമായ ദുർഗന്ധം പരന്നിരുന്നു. മരണത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ വിവിധമായ നിലവിളികൾ ആകാശം കീറിപ്പറന്നു; ഭയാനകമായ ശബ്ദങ്ങൾ എല്ലാടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “അയ്യോ, എന്റെ മകനേ! സുഹൃത്തേ! ബന്ധുവേ! സഹോദരാ! പ്രിയനേ! അയ്യോ, എന്റെ നാഥാ! സഹോദരിയെ! അമ്മേ! അമ്മാവാ! അപ്പൂപ്പാ!” എന്നിങ്ങനെ പലരുടെയും ദാരുണവിലാപങ്ങൾ അവിടെ മുഴങ്ങുന്നു. “അപ്പൂപ്പാ! അച്ഛാ! എവിടേക്കാണ് പോയത്? ബന്ധുക്കളേ, വരൂ!” എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിലാപങ്ങൾ അവിടെയുള്ളവരുടെ വായിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നു. അവിടെയൊക്കെയും കത്തുന്ന മാംസം, കൊഴുപ്പ്, മജ്ജ, പകുതിയായി കത്തിയ ചർമ്മത്തിന്റെ കൂമ്പാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പകുതിയായി കത്തിയ, ഇരുണ്ട നിറത്തിലുള്ള, പല്ലുകൾ പുറത്തു കാണിക്കുന്ന ശവങ്ങൾ തീക്കിടയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ചിരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്—ഇതാണ് ശരീരത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം. പക്ഷികളുടെ എല്ലുകളുടെ നിരയിൽ നിന്നുള്ള തീയുടെ ചിറകെട്ട ശബ്ദവും, ബന്ധുക്കളുടെ നിലവിളികളും, ചണ്ഡാലന്മാരുടെ ആനന്ദഘോഷവും ചേർന്നുകൂടി അവിടം മുഴുവനും മുഴങ്ങുന്നു. പിശാചുകളും ഭൂതങ്ങളും ദാനവരും കൂട്ടമായി ആഹ്ലാദഗാനങ്ങൾ പാടുന്ന ഭയാനകമായ ഗർജ്ജനങ്ങൾ, ലോകാന്ത്യത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെ, കേൾക്കാം. കാളകളുടെയും പശുക്കളുടെയും ചാണകക്കൂമ്പാരങ്ങൾ അവിടെയൊക്കെയും നിറഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു; ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ ഉയർന്നിരുന്നു; എല്ലുകൾ പുറത്ത് കാണപ്പെടുന്നു. വിവിധ ഭോജനസമർപ്പണങ്ങളും ചിതയിൽ കത്തിയിരിക്കുന്ന വിളക്കുകളും ചിതഭസ്മത്തിൽ കിടക്കുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് കോഴികൾ തിന്നുന്നതും കാണാം. പലവിധ ശബ്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ ശ്മശാനം നരകത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ദുർദൈവാത്മക പ്രേതങ്ങൾ പിടിച്ചവരുടെ ഭയാനകമായ നിലവിളികൾ, കാട്ടുനരികളുടെ കുരച്ചുകൾ, ഭയാനകമായ നിലവിളികൾ എല്ലാടും മുഴങ്ങിയ ആ ശ്മശാനഭൂമി ഭയത്തിനും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു; ബന്ധുക്കളുടെ ദു:ഖവിലാപങ്ങൾ കനത്തിരിക്കുന്നു. അവിടത്താണ് രാജാവ്, ദു:ഖവും വിഷാദവും നിറഞ്ഞ്, “അയ്യോ, എന്റെ ദാസന്മാരേ, മന്ത്രിമാരേ, പുരോഹിതന്മാരേ—എന്റെ രാജ്യം നശിച്ചുപോയി,” എന്ന് വിലപിച്ചു എത്തിയത്. “അയ്യോ, ശൈവ്യാ! അയ്യോ, മകനേ! അയ്യോ, കുഞ്ഞേ! നീ എന്നെ ദുർദൈവിയാക്കിയാണ് വിട്ടുപോയത്. വിശ്വാമിത്രന്റെ ശാപം കൊണ്ടാണ് നീ എവിടെയോ എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നു പോയത്,” എന്നും രാജാവ് കരഞ്ഞു. ഇങ്ങനെയെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, ചണ്ഡന്റെ പറഞ്ഞതുപോലെ, രാജാവ് അശുദ്ധനും കഠിനമായ അവസ്ഥയിലുമായിരുന്നു; അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ കഠിനവും അഴുക്കും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; ജടയും ദുർഗന്ധവും കൈയിൽ ദണ്ഡവുമായിരുന്നു. ദണ്ഡം പിടിച്ച്, യമനെപ്പോലെ ഭയാനകനായി, “ഈ ശവത്തിന് ഈ വില ഞാൻ വാങ്ങി; ഇനി കൂടുതൽ വാങ്ങും,” എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവൻ ഇവിടെയും അവിടെയും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഇത് എന്റെതാണ്, ഇത് രാജാവിന്റേതാണ്, ഇത് മുഖ്യചണ്ഡാലന്റെതാണു,” എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവ് മറ്റൊരു ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവനായി ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പലയിടത്തും കെട്ടിയ പല കുത്തുകൾ അടങ്ങിയ കീറിപ്പണിത വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മുഖം, കൈ, വയറ്, തൊണ്ട, കാലുകൾ എല്ലാം ചിതാഭസ്മത്തിലും പൊടിയിലും മൂടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. കൈകളും വിരലുകളും വിവിധ കൊഴുപ്പിലും മജ്ജയിലും മയിരിലും മങ്ങിയതായിരുന്നു; പല ശവങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ഭക്ഷണത്തിൽ തൃപ്തനായവനായി, അവൻ കനത്ത ശ്വാസം വിട്ടു. മരിച്ചവരിൽ നിന്നെടുത്ത പുഷ്പമാലകൾ തലയിൽ അലങ്കരിച്ച്, രാവിലെയും രാത്രിയിലും ഉറങ്ങാതെ ദു:ഖത്തിൽ നിലവിളിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ബന്ധുക്കളെ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ആ മഹാരാജാവിന്, പന്ത്രണ്ട് മാസം ഒരു നൂറ്റാണ്ടുപോലെ നീണ്ടു. ഒടുവിൽ, ഉറക്കം അവനെ കീഴടക്കി; ശരീരം കഠിനവും അനങ്ങാതെയും കിടന്നു. അപ്പോൾ, തന്റെ കിടക്കയിൽ അവൻ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദർശനം കണ്ടു. വിധിയുടെ ശക്തിയും ശ്മശാനത്തിൽ സ്ഥിരമായി കഴിയുന്നതിന്റെ ഫലമായും, മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ അവൻ ഗുരുവിന് യഥാക്രമം ദക്ഷിണ നൽകുന്നവനായി മാറി. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ ഈ ദുരിതാനുഭവങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അവൻ മോചനം നേടി; ഒരു ചണ്ഡാല സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചിരിക്കുന്നതായാണ് അവൻ കണ്ടത്. അവിടെ, രാജാവ് അപ്പോൾ തന്നെ ചിന്തിച്ചു: “ഇവിടെ നിന്ന് മോചിതനായ ഉടനെ, ഞാൻ ധർമ്മവും ദാനവും നിർവഹിക്കും.” ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ ആ ചണ്ഡാലകുമാരൻ ശ്മശാനത്തിൽ ശവസംസ്കാരങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നതിൽ എപ്പോഴും തിരക്കിലായിരുന്നു. അവന്റെ ഏഴാം വയസ്സിൽ, ഒരു ദ്വിജൻ ശ്മശാനത്തിൽ മരിച്ചു; ബന്ധുക്കൾ അവനെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. ദരിദ്രനും ധർമ്മനിഷ്ഠനുമായ ആ ബാലൻ അവനെ കണ്ടു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അവൻ പണം ആവശ്യപ്പെട്ട് അപമാനിച്ചു. അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിശ്വാമിത്രന്റെ പ്രവർത്തികളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. “പാപിയേ, ഈ ഏറ്റവും ദുഷ്ടവും അശുഭവുമായ കർമ്മം ചെയ്യുക! പുരാതനത്തിൽ രാജാവ് ഹരിശ്ചന്ദ്രനെ വിശ്വാമിത്രൻ ചണ്ഡാലനാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.” “ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്വത്തുവേട്ടകൊണ്ടും, പുണ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ടുമാണ് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്; അവരുടെ വചനങ്ങൾ സഹിക്കാനാവാതെ, ശാപം ലഭിച്ചു.” “നീ ഇപ്പോൾ ഭയാനകമായ നരകത്തിലേക്ക് പോവുക, ഏറ്റവും ദുഷ്ടനായവനേ!” എന്ന് ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞയുടൻ, രാജാവ് സ്വപ്നംപോലെയുള്ള അവസ്ഥയിൽ അകപ്പെട്ടു. അവൻ യമദൂതന്മാരെ, കയറുകളുമായി ഭയാനകമായവരെ കണ്ടു; അവർ അവനെ പിടിച്ച് ബലമായി വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയത് അവൻ അനുഭവിച്ചു. അത്യന്തം ദു:ഖിതനായി, “അയ്യോ, അമ്മേ! അച്ഛാ! ഇന്നാണ്!” എന്ന് വിലപിച്ചു, അവൻ നരകത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടു; തിളച്ച എണ്ണയുള്ള വലിയ പാത്രത്തിൽ അകത്താക്കി. അവനെ അരിയുകയും, മൂർച്ചയേറിയ കത്തി കൊണ്ടും കഷ്ണങ്ങൾ മുറിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു; കനത്ത ഇരുട്ടിൽ വേദനിപ്പിക്കപ്പെട്ട അവൻ, പുഴുവും രക്തവും ഭക്ഷിക്കാൻ നിർബന്ധിതനായി. ഏഴുവർഷം അവൻ ചണ്ഡാലനായി മരിച്ചവനായി, ദിവസേന നരകത്തിൽ കത്തിക്കൊണ്ടു, മറ്റിടങ്ങളിൽ വേവിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. മറ്റിടങ്ങളിൽ അവൻ വേദനിക്കപ്പെടുകയും, അലറിപ്പിടിക്കപ്പെടുകയും, കൊല്ലപ്പെടുകയും, മുറിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു; ചിലിടങ്ങളിൽ ചുരണ്ടപ്പെടുകയും, കത്തിപ്പിടിക്കപ്പെടുകയും, കഠിനമായ കാറ്റിൽ തണരുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, അവൻ നൂറുവർഷം നരകത്തിൽ ദിവസേന വേദന അനുഭവിച്ചു. പിന്നീട്, ഭൂമിയിൽ തള്ളിവിട്ടു, മലഭക്ഷിക്കുന്ന നായയായി ജനിച്ചു; ഛർദ്ദി ഭക്ഷിച്ച്, കഠിനമായ തണുപ്പിൽ കത്തിപ്പിടിച്ച്, ഒരുമാസംകൊണ്ട് മരിച്ചുപോയി. പിന്നെ അവൻ താനൊരു കഴുത, ആന, കുരങ്ങ്, മൃഗം, ആട്, പൂച്ച, കാക്ക, പശു, പക്ഷി, പുഴു എന്നിങ്ങനെയുള്ള ജീവികളായും കണ്ടു. മത്സ്യം, ആമ, പന്നി, വേട്ടനായ്, കോഴി, തത്ത, മൈന, ജഡജന്തു, പാമ്പ്, മറ്റും മറ്റും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ജീവികളായും അവൻ കണ്ടു. ഇങ്ങനെ, ദിവസേന അവൻ വിവിധ ജീവികളായി ജനിച്ചു; കഠിനമായ വേദനകൾ അനുഭവിച്ചു, നൂറുവർഷം ദിവസേന ഈ ദുരിതം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.