മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

അങ്ങനെ, പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: വിശ്വാമിത്രൻ, അതിവിശാലമായ തപസ്സിന്റെ ആധാരമായ മഹർഷി, കോപവും ക്രുദ്ധിയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവിടെ എത്തി, രാജാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. വിശ്വാമിത്രൻ ചോദിച്ചു: “ഈ ചണ്ടാലൻ നിന്നെ ധനസമ്പത്ത് നൽകാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. sacrificial fee മുഴുവൻ എനിക്ക് നൽകാത്തതെന്തുകൊണ്ടാണ്?” ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ മറുപടി നൽകി: “ആര്യ, ഞാൻ സൂര്യവംശത്തിൽ ജനിച്ചവനാണ്, കൌശിക. ധനസമ്പത്ത് നേടാൻ ഞാൻ ചണ്ടാലന്റെ ദാസനായി മാറാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?” വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “നീ ചണ്ടാലനെ വിറ്റ് സമ്പാദിച്ച ധനം എനിക്ക് സമയത്ത് നൽകാതെ പോയാൽ, ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കും.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ രാജാവ് ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, ജീവൻ പേടിയിലും ആശങ്കയിലും കുടുങ്ങിയ, വിറയുന്ന കരളോടെ, മഹർഷിയുടെ കാലുകൾ പിടിച്ച് കരയി: “ദയവായി! ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദാസൻ, ഞാൻ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നു, ഞാൻ ഭയപെടുന്നു, അതിലുപരി ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭക്തനാണ്. ഈ ചണ്ടാലനോടുള്ള ഐക്യം ഭയാനകമാണ്; ദയവായി ദയ കാണിക്കൂ.” “നിലവിലുള്ള ധനം ഉപയോഗിച്ച്, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കും, മഹർഷി. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദാസനായി, ആജ്ഞാനുസരണമാകും.” വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്റെ ദാസനാകുമെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ ചണ്ടാലന് നൽകിയിരിക്കുന്നു; അവൻ നിന്നെ ഒരു ദാസനായി വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു, നൂറ് കോടി ധനം നൽകി.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ടപ്പോൾ, ആ ചണ്ടാലൻ സന്തോഷത്തോടെ ആ ധനം വിശ്വാമിത്രന് നൽകി, രാജാവിനെ ബന്ധിച്ചു. തടിയാൽ അടിക്കപ്പെട്ട്, മനസ് അമ്പരപ്പിൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വിറയുന്ന, പ്രിയപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ, രാജാവ് ചണ്ടാലന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, ചണ്ടാലന്റെ നഗരത്തിൽ താമസിച്ചു, പ്രഭാതം, ഉച്ച, സന്ധ്യ—all സമയം ഈ പാട്ട് പാടുകയായിരുന്നു: “ദുഃഖിതമായ മുഖമുള്ള ബാലൻ, എന്റെ മുമ്പിൽ ദുഃഖിതമായ മുഖമുള്ള ബാലിക, അവൾ ദുഃഖത്തിൽ, എന്നെ ഓർക്കുന്നു; രാജാവ് നമ്മെ മോചിപ്പിക്കും.” “ധനം ലഭിച്ച ശേഷം, ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന് കൂടുതൽ നൽകി; എങ്കിലും ആ കൃഷ്ണകാന്തി ഉള്ളവൾ ഞാൻ ചെയ്ത വലിയ പാപം അറിയുന്നില്ല.” “രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടത്, സുഹൃത്തുക്കളെ ഉപേക്ഷിച്ചത്, ഭാര്യയും മകനെയും വിറ്റത്, ഇപ്പോൾ ഈ ചണ്ടാലനായി മാറിയ നില—അയ്യോ, ഇത് ദുഃഖങ്ങളുടെ നിര!” അങ്ങനെ, അവിടെ താമസിച്ചുകൊണ്ട്, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനെയും, ആത്മപുത്രിയായ ഭാര്യയെയും ഓർത്ത്, ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി. കഴിഞ്ഞ കുറേ കാലത്തിന് ശേഷം, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, ചണ്ടാലന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ശ്മശാനത്തിൽ മരിച്ചവരുടെ കഫനങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നവനായി മാറി. ചണ്ടാലൻ, ശ്മശാനത്തിൽ കഫനങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നവൻ, രാജാവിനെ ദിനവും രാത്രിയും അവിടെ corpses വരുന്നത് കാത്ത് ഇരിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. “ഇതും രാജാവിന് നൽകണം—മൃതദേഹത്തിൽ നിന്ന് ആറു പങ്ക്; മൂന്ന് പങ്ക് എന്റെതാണ്, രണ്ട് പങ്ക് നിന്റെ വേതനമാണ്.” അങ്ങനെ, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, offerings നൽകുന്ന ശ്മശാനത്തിൽ, ആ സമയത്ത് വാരാണസിയിൽ, പോയി. ആ ശ്മശാനഭൂമി ഭയാനകമായ ശബ്ദം നിറഞ്ഞു, ശിവന്റെ അനേകം ഗണങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, മൃതദേഹം കൂമ്പാരങ്ങൾ, ദുർഗന്ധം, കനൽ പുക, എല്ലാം നിറഞ്ഞു. പിശാച്, ഭൂത, പ്രേത, ഡാകിനി, യക്ഷൻ, കിഴങ്ങൻ, നായകൾ—എല്ലാം കുഴഞ്ഞു, ശ്മശാനം ചുറ്റി. അവിടെ, അസ്ഥികൂമ്പാരങ്ങൾ, ഭയാനകമായ ദുർഗന്ധം, ദുഃഖിതരുടെ കരയൽ, ഭയാനകമായ ശബ്ദം, എല്ലാം നിറഞ്ഞു. “അയ്യോ, എന്റെ മകൻ! സുഹൃത്ത്! ബന്ധു! സഹോദരൻ! പ്രിയപ്പെട്ടവൻ! അയ്യോ, എന്റെ നാഥൻ! സഹോദരി! അമ്മ! മാമൻ! താത!” “താത! അച്ഛൻ! എവിടെയാണു പോയത്? വരൂ, ബന്ധുക്കൾ!”—ഇങ്ങനെ, അവിടുത്തെ കരയൽ ശബ്ദം കേൾക്കാം. അവിടെ, കത്തുന്ന മാംസം, കൊഴുപ്പ്, മജ്ജ, അർദ്ധകത്തിയ ചർമ്മം, എല്ലാം കൂമ്പാരമായി. അർദ്ധകത്തിയ, കറുത്ത വർണ്ണത്തിലുള്ള, പല്ല് പുറത്തു കാണുന്ന മൃതദേഹം, തീയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ചിരിച്ചുപോലെയും. പക്ഷികളുടെ അസ്ഥികളിൽ തീയുടെ ചിറകൽ, ബന്ധുക്കളുടെ കരയൽ, ചണ്ടാലന്മാരുടെ സന്തോഷകരമായ വിളികൾ—എല്ലാം കേൾക്കാം. ഭൂത, പ്രേത, പിശാച്, ദാനവങ്ങൾ പാടുന്ന ഭയാനകമായ roar, ലോകാന്ത്യത്തിൽപോലെയും. മഹിഷി, പശു, കാള എന്നിവയുടെ ചാണകക്കൂമ്പാരങ്ങൾ, അസ്ഥികൾ പുറത്ത്, ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ, എല്ലാം നിറഞ്ഞു. വിവിധ offerings, ചിതയിലായ വിളക്കുകൾ, കാക്കകൾ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കൊതിക്കുന്ന, ശ്മശാനഭൂമി നരകപോലെയാണ്. ദുഃശകുനം പിടിച്ചവരുടെ ഭയാനകമായ കരയൽ, കിഴങ്ങൻമാരുടെ howl, ഭയാനകമായ വാവുകൾ, ദുഃഖിതരുടെ lamentation—ഭയത്തിനും ഭയമായ സ്ഥലം. അവിടെ, രാജാവ് ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, “അയ്യോ, എന്റെ ദാസന്മാർ, മന്ത്രിമാർ, പുരോഹിതന്മാർ—രാജ്യം നശിച്ചു.” “അയ്യോ, ശൈവ്യ! അയ്യോ, എന്റെ മകനേ! അയ്യോ, എന്റെ കുഞ്ഞേ! നിങ്ങൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ. വിശ്വാമിത്രന്റെ ശാപം കൊണ്ട്, നിങ്ങൾ എവിടെയോ പോയിരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ച്, ചണ്ടാലൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ വൃത്തികേടായ, കഠിനമായ ശരീരഭാഗങ്ങൾ, ജടയുള്ള തല, ദുർഗന്ധം, staff എടുത്ത്, അങ്ങനെ മാറി. staff എടുത്ത്, മരണത്തോടു സമാനമായ രൂപത്തിൽ, ഇവിടെ അകത്തും പുറത്തും ഓടിക്കൊണ്ടു, “ഈ മൃതദേഹത്തിന് ഈ വില കിട്ടി, ഇനി കൂടുതൽ കിട്ടും.” “ഇത് എന്റെതാണ്, ഇത് രാജാവിന്റെതാണ്, ഇത് ചണ്ടാലൻ തലവന്റെതാണ്,” എന്ന് വിളിച്ചു, എല്ലായിടത്തും ഓടിക്കൊണ്ടു, ജീവനോടെ തന്നെ മറ്റൊരു ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവനായി. പല കയ്യിൽ കുത്തിയ പാരികുടുക്കുകളും, മുഖം, കൈ, വയറ്, തൂതു, കാലുകൾ funeral pyre-ന്റെ ചാരത്തിൽ കുത്തി, കുത്തുമാണ്. കൈകളും വിരലുകളും മൃതദേഹത്തിൽ നിന്നുള്ള various fats, grease, marrow എന്നിവയിൽ കുത്തിയ, വലിച്ചുനീട്ടി ശ്വാസം, corpses-ൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഭക്ഷണത്തിൽ സംതൃപ്തനായ. മൃതദേഹത്തിൽ നിന്നുള്ള പൂമാലകൾ തലയിൽ അണിഞ്ഞു, neither day nor night sleep ഇല്ല, ദുഃഖത്തിൽ cry ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, പന്ത്രണ്ടു മാസം, നൂറു വർഷം പോലെ, ആ മഹാരാജാവിന്, weary, ബന്ധുക്കളില്ലാതെ, കടന്നു പോയി.