മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

റോഹിതാശ്വൻ തന്റെ അമ്മയെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, കാക്കയുടെ ചിറകുപോലെയുള്ള മുടിയുള്ള ആ ബാലൻ, അമ്മയുടെ വസ്ത്രം പിടിച്ചുകൊണ്ട് കരയാൻ തുടങ്ങി. രാജ്ഞി, അതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണനോട് അപേക്ഷിച്ചു: "ഒരു നിമിഷം എന്നെ വിട്ടു നിൽക്കൂ, എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ അനുവദിക്കൂ; പ്രിയമേ, വീണ്ടും കാണാൻ എനിക്ക് കഴിവുണ്ടാവില്ല." അമ്മ തന്റെ കുഞ്ഞിന് പറഞ്ഞു: "കുഞ്ഞേ, ഞാൻ ഇനി ദാസിയായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു, എന്നെ നോക്കൂ; ഇനി മുതൽ നീ എന്നെ സ്പർശിക്കാൻ കഴിയില്ല, രാജകുമാരനേ." അമ്മയെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതു കണ്ട ആ ബാലൻ, "അമ്മേ!" എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട്, കണ്ണിൽ കണ്ണീർ നിറച്ച് ഓടിപ്പോയി. ബ്രാഹ്മണൻ, കോപത്തിൽ, അടുത്ത് വന്ന ബാലനെ കാലുകൊണ്ട് തട്ടി; എങ്കിലും, ആ കുഞ്ഞ് "അമ്മേ!" എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട്, അമ്മയെ വിട്ടുവിടാൻ തയ്യാറായില്ല. രാജ്ഞി വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു: "പ്രഭുവേ, ദയവായി ഈ ബാലനെയും വാങ്ങിക്കോളൂ; ഞാൻ ദാസിയായി വാങ്ങപ്പെട്ടാലും, അവനില്ലാതെ എന്റെ കടമകൾ നിറവേറ്റാൻ കഴിയില്ല." "എനിക്ക് ദയവായി, ദുഃഖിതയായ എന്നെ, എന്റെ കുഞ്ഞിനൊപ്പം ചേർക്കൂ; പശുവിനെ കன்றിയുമായി ചേർത്തതുപോലെ." ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "ഈ സമ്പത്ത് എടുത്തു, ബാലനെ എനിക്ക് നൽകൂ. പുരുഷസ്ത്രീധർമ്മങ്ങളെ അനുസരിച്ച് വില നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു—നൂറായാലും, ആയിരമായാലും, ലക്ഷമായാലും, കോടിയായാലും." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "സമ്പത്ത് മേലുടുപ്പിൽ കെട്ടി, അമ്മയെയും ബാലനെയും ഒരുമിച്ച് കൂട്ടി, അവരെ ബന്ധിച്ചു." തന്റെ ഭാര്യയും മകനും കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത് കണ്ട രാജാവ്, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ആവേശത്തോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചസ്വരം വിസമിച്ചു. "വായുവും സൂര്യനും മറ്റു പുരുഷന്മാരും കാണാത്ത എന്റെ ഭാര്യ, ഇപ്പോൾ ദാസിയായിരിക്കുന്നു." "സൂര്യവംശത്തിൽ ജനിച്ച ഈ ബാലൻ, কোমലമായ കൈകളും വിരലുകളും ഉള്ളവൻ, ഇപ്പോൾ വിറ്റുപോയിരിക്കുന്നു—എനിക്ക് ലജ്ജയും ദുഃഖവും." "പ്രിയമേ! കുഞ്ഞേ! എന്റെ അധർമം മൂലം, നിങ്ങൾ ഈ നിലയിലായിരിക്കുന്നു, വിധിയുടെ അടിമയായിരിക്കുന്നു, എങ്കിലും ഞാൻ മരിക്കുന്നില്ല—എനിക്ക് ലജ്ജ!" പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "രാജാവ് ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടെ, ബ്രാഹ്മണൻ, അവരെ ഉയർന്ന മരങ്ങളും വീടുകളും വഴിയായി വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി." അതിനുശേഷം വിശ്വാമിത്രൻ എത്തി, രാജാവിനോട് സമ്പത്ത് ആവശ്യപ്പെട്ടു; ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ആ പണം അദ്ദേഹത്തിന് നൽകി. താൻ ഭാര്യയെയും മകനെയും വിറ്റു ലഭിച്ച കുറച്ച് പണം കണ്ട കൌശികമുനി, ദുഃഖിതനായ രാജാവിനോട് കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: "കുലഹീനനായ ക്ഷത്രിയാ! ഇത് യജ്ഞഫലമായി എനിക്ക് യോജിച്ചുവെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ പരമശക്തി കാണൂ." "ഇതാ, എന്റെ കഠിനതപസ്സിന്റെ, ശുദ്ധ ബ്രാഹ്മണത്വത്തിന്റെ, ഭയാനക ശക്തിയുടെ, ദോഷരഹിതമായ പഠനത്തിന്റെ ശക്തി." "മഹാനുഭാവാ, ഞാൻ മറ്റൊന്ന് നൽകാം; കുറേ കാലം കാത്തിരിക്കുക. ഇപ്പോൾ എന്റെ ഭാര്യ വിറ്റുപോയിരിക്കുന്നു, എന്റെ മകൻ ബാലനാണ്." വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ഇന്നത്തെ നാലാം ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു; അത്രയും സമയം ഞാൻ കാത്തിരിക്കും. ഇനി ഒന്നും പറയരുത്." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെ കഠിനവും ദയയില്ലാത്തവുമായ വാക്കുകൾ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞ്, കൌശികമുനി പണം എടുത്തു, കോപത്തിൽ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു." വിശ്വാമിത്രൻ പോയശേഷം, രാജാവ് ഭയവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ കടലിൽ മുങ്ങി, എല്ലാ വഴികളും ആലോചിച്ച്, മുഖം താഴ്ത്തി ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു: "സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ഞാൻ പണത്തിന് വാങ്ങിയ ദാസൻ, താൻ വാങ്ങപ്പെട്ട പ്രവൃത്തി പറയട്ടെ." അപ്പോഴാണ്, ധർമ്മൻ, ചണ്ഡാളന്റെ രൂപത്തിൽ വേഗത്തിൽ എത്തിയത്—ദുർഗന്ധമുള്ള, വിചിത്രമായ, കഠിനമായ, ദാഡിയുള്ള, പുറംതന്തിയുള്ള, ഭയാനകമായ രൂപം. അവൻ കറുത്ത, കുടയുള്ള, മങ്ങിയ, ദുഷ്പ്രഭമായ കണ്ണുള്ള, കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയുന്ന, ചിറകുകളുടെ കൂട്ടം കയ്യിൽ പിടിച്ച, ശവമാലകളിൽ അലങ്കരിച്ചവൻ. കയ്യിൽ കുഴി, നീളമുള്ള മുഖം, ഭയാനകമായ, പതിയെ വായ തുറക്കുന്ന, നായ്ക്കളുടെ കൂട്ടം ചുറ്റിയ, staff കയ്യിൽ, ഭയാനകമായ രൂപം. ചണ്ഡാളൻ പറഞ്ഞു: "നീ എന്നെ വാങ്ങിയവൻ; എനിക്ക് പണത്തിന് വില പറഞ്ഞുതരൂ—കുറച്ചാലും കൂടുതലായാലും." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "അവനെ ഇങ്ങനെ, ഭയാനകമായ ദൃഷ്ടിയിൽ, അതികഠിനമായ, ഏറ്റവും ദുഷ്ടമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് കണ്ട രാജാവ്, 'നീ ആരാണ്?' എന്ന് ചോദിച്ചു." ചണ്ഡാളൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഇവിടെ ചണ്ഡാളൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു, ഈ നഗരത്തിൽ പ്രവീരൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു, ശവവസ്ത്രങ്ങൾ നീക്കുന്ന, ശിക്ഷകനായി പ്രശസ്തൻ." ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "ചണ്ഡാളന്റെ ദാസ്യത്വം എനിക്ക് വേണ്ട, അതി നിന്ദിതം; ശാപവും അഗ്നിയും കൊണ്ടു ദഹിക്കപ്പെടുന്നത് അതിൽ നല്ലത്." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, തപസ്സിന്റെ ആഗാരമായ വിശ്വാമിത്രൻ, കോപവും അകാരണവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു." വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "ഈ ചണ്ഡാളൻ നിന്നെ ധാരാളം സമ്പത്ത് നൽകാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് യജ്ഞഫലം മുഴുവൻ നൽകാത്തത് എന്ത്?" ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "മഹാനുഭാവാ, ഞാൻ സൂര്യവംശത്തിൽ ജനിച്ചതാണ്, കൌശികാ; സമ്പത്ത് വേണ്ടി ചണ്ഡാളന്റെ ദാസനാകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?" വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "നീ ചണ്ഡാളനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച സമ്പത്ത് എനിക്ക് സമയത്ത് നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കുമാണ്." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "അപ്പോൾ രാജാവ്, ഭയത്തിൽ വിറയച്ച്, സന്യാസിയുടെ കാലിൽ വീണു അപേക്ഷിച്ചു: 'ദയവായി ദയവുകാട്ടു!'" "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദാസൻ, ദുഃഖിതൻ, ഭയപ്പെടുന്നവൻ, ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, നിങ്ങളുടെ ഭക്തൻ. ദയവുകാട്ടു, മഹാതപസ്വീ; ഈ ചണ്ഡാളനുമായുള്ള സംയോജനം ഭയാനകമാണ്." "ശേഷിക്കുന്ന സമ്പത്തുപയോഗിച്ച്, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും നിർവഹിക്കും, മഹർഷി! ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദാസനാകും, ആജ്ഞാനുസരണയായി." വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "നീ എന്റെ ദാസനാകുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ ചണ്ഡാളനോട് കൈമാറും; അവൻ നൂറു കോടി സമ്പത്ത് നൽകി, നിന്നെ ദാസനാക്കും." പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ചണ്ഡാളൻ സന്തോഷത്തോടെ ആ സമ്പത്ത് വിശ്വാമിത്രനോട് നൽകി, രാജാവിനെ ബന്ധിച്ചു." അവൻ staff കൊണ്ടു അടിച്ചു, മനസ്സ് വിസ്മയത്തിൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അതീവ disturbed, പ്രിയപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ ദുഃഖത്തിൽ, രാജാവിനെ ചണ്ഡാളന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.