മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ കടം ബാധിതനായി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരിന്നു, ആ ദുഃഖം ദിവസേന വലുതായി. തണുത്ത വെള്ളം കൊണ്ട് ഉണർന്നു, വിശ്വാമിത്രൻ അദ്ദേഹത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ബോധം വീണ്ടെടുത്ത രാജാവ് വിശ്വാമിത്രനെ നോക്കി, പക്ഷേ വീണ്ടും അവൻ അശക്തനായി വീണു; അപ്പോൾ മഹർഷി കുപിതനായി. രാജാവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “നീ ധർമ്മത്തെ ആദരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എനിക്ക് യഥാസമയം പ്രതിഫലം നൽകുക.” അദ്ദേഹം സത്യംയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു: “സത്യമാണു സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത്; സത്യമാണു ഭൂമി നിലകൊള്ളുന്നത്; സത്യമാണു പരമധർമ്മം; സ്വർഗ്ഗം സത്യത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണ്. ആയിരം അശ്വമേധയാഗവും സത്യം തുലയിലിടുമ്പോൾ, സത്യം അതിനേക്കാൾ ഉയർന്നതാണ്.” വിശ്വാമിത്രൻ പിന്നെ പറഞ്ഞു: “നീ ദാരിദ്ര്യവാനായ, ദുഷ്ടവാസനയുള്ള, ക്രൂരനായ, അസത്യവാദിയായ ഒരാളെ ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്? രാജാവേ, നീ അധികാരമുള്ളവനാണ്; കേൾക്കുക: ഇന്നേ ദിവസം നീ എനിക്ക് പ്രതിഫലം നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, സൂര്യൻ പാശ്ചാത്യപർവ്വതത്തിനു പിന്നിൽ അസ്തമിക്കുന്നപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കും; തീർച്ചയായും അങ്ങനെ സംഭവിക്കും.” ഇതു പറഞ്ഞ് ബ്രാഹ്മണൻ പോയി; രാജാവ് ഭയത്താൽ വിറുങ്ങി. ദാരിദ്ര്യത്തിൽ, അപമാനത്തിൽ, സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ട്, ബ്രാഹ്മണന്റെ കഠിനവാക്കുകളിൽ പീഡിതനായി, രാജാവിന്റെ ഭാര്യ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “എന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിക്കൂ. ശാപത്തിന്റെ തീയിൽ വലിഞ്ഞ് നശിക്കരുത്.” ഭാര്യ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രേരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് പറഞ്ഞു: “സൗമ്യയേ, ഞാൻ നിന്നെ വിൽക്കുകയാണ്, അതും ക്രൂരമായാണ്; ക്രൂരഹൃദയന്മാർ പോലും ചെയ്യാത്തത് ഞാൻ ചെയ്യുന്നു.” “ഇവിടെ ഞാൻ ഇങ്ങനെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ…” എന്ന് പറഞ്ഞു, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ രാജാവ് കണ്ണുനീരും ഗർഭവേദനയും കൊണ്ട് ഭാര്യയെ കൂട്ടി നഗരത്തിലേക്ക് പോയി. അവൻ ജനങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: “സർവജനങ്ങൾ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ. നിങ്ങൾ ‘നീ ആരാണ്?’ എന്ന് ചോദിക്കേണ്ട; ഞാൻ ക്രൂരനും അന്ധഹൃദയനും ആണ്. ഞാൻ ദാനവനുപോലെയും അതിൽക്കൂടി പാപിയുമാണ്; എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയെ വിൽക്കാൻ വന്നിട്ടും ഞാൻ എന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.” “നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും ഒരു ദാസിയെ ആവശ്യമാണെങ്കിൽ, എന്റെ ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, വേഗത്തിൽ പറയൂ; ഞാൻ ഇതു സഹിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള സമയത്താണ്.” അപ്പോൾ ഒരു വൃദ്ധ ബ്രാഹ്മണൻ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് വന്നു: “നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെ ദാസിയായി എനിക്ക് നൽകൂ; ഞാൻ വാങ്ങുന്നു, വില നൽകും.” “എനിക്ക് ചെറിയ സമ്പത്താണ്; എന്റെ ഭാര്യ ദുർബലയാണ്; അവൾ വീട്ടുപണികൾ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട് അവളെ എനിക്ക് നൽകൂ.” “നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയുടെ കഴിവ്, പ്രായം, സൗന്ദര്യം, സ്വഭാവം എന്നിവ അനുസരിച്ച് ഈ സമ്പത്ത് യോജിച്ചതാണ്; സ്വീകരിച്ച് അവളെ എനിക്ക് നൽകൂ.” ബ്രാഹ്മണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ മനസ്സ് ദുഃഖത്തിൽ ചിതറിപ്പോയി; പ്രതികരിക്കാൻ അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല. അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ പണം വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റത്തിൽ മുറുക്കി, രാജ്ഞിയെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ടു പോയി. രോഹിതാശ്വൻ, അമ്മയെ അങ്ങനെ വലിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്നത് കണ്ടു, കാക്കയുടെ ചിറകുപോലുള്ള കറുത്ത മുടിയുള്ള ബാലൻ അമ്മയുടെ വസ്ത്രം പിടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. രാജ്ഞി ബ്രാഹ്മണനോടു പറഞ്ഞു: “ക്ഷമിക്കൂ, ഒരു നിമിഷം വിട്ടു നിൽക്കൂ; ഞാൻ എന്റെ മകനെ കാണട്ടെ; പ്രിയവനേ, വീണ്ടും കാണാൻ എനിക്ക് പ്രയാസമാകും.” “മകനേ, ഞാൻ ഇനി ദാസിയായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു; എന്നെ സ്പർശിക്കരുത്, രാജകുമാരനേ, ഇനി നിന്നെ സ്പർശിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല.” അമ്മയെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ട ബാലൻ “അമ്മേ!” എന്ന് വിളിച്ച് ഓടി, കണ്ണിൽ കണ്ണുനീരോടെ അമ്മയെ പിന്തുടർന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ കുപിതനായി, ബാലനെ കാൽകൊണ്ട് തട്ടി, പക്ഷേ ബാലൻ “അമ്മേ!” എന്ന് കരയാൻ തുടർന്നു, അമ്മയെ വിട്ടില്ല. രാജ്ഞി പറഞ്ഞു: “ദയവായി, കേട്ടോ; ഈ ബാലനെയും വാങ്ങൂ. ഞാൻ ദാസിയായി വാങ്ങപ്പെട്ടാലും, അവനെ കൂടാതെ എന്റെ കടമകൾ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.” “എനിക്ക് ദയവായി, ദുഃഖിതയായ എനിക്ക്, ഈ ബാലനെ കൂടെ ചേർക്കൂ; പശുവിനെ കன்றുമായി ചേർക്കുന്നതുപോലെ.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “ഈ സമ്പത്ത് എടുത്തു, ഈ ബാലനെ എനിക്ക് നൽകൂ. പുരുഷസ്ത്രീകളുടെ ധർമ്മശാസ്ത്രം അനുസരിച്ച് വില നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു — നൂറോ, ആയിരമോ, ലക്ഷമോ, കോടിയോ.” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “പണം വസ്ത്രത്തിൽ കെട്ടി, അമ്മയും മകനെയും ഒന്നായി കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.” ഭാര്യയും മകനും അങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത് കണ്ട രാജാവ് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ചൂടുള്ള ഉച്ചവാസങ്ങൾ ഉരുട്ടി, വലിയ ദുഃഖത്തിൽ വിലപിച്ചു. “വായുവോ, സൂര്യനോ, മറ്റുള്ള പുരുഷന്മാരോ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ ഭാര്യ, ഇന്ന് ദാസിയായിരിക്കുന്നു. ഈ സോളർ വംശത്തിൽ ജനിച്ച ബാലൻ, കോമളമായ കൈകളുള്ളവൻ, വിൽക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു — എനിക്ക് ലജ്ജയും ദുഃഖവും!” “അയ്യോ പ്രിയേ! അയ്യോ മകനേ! എന്റെ അധർമ്മം കാരണം, നീകളും ഈ അവസ്ഥയിലായിരിക്കുന്നു; ഭാഗ്യത്തിന്റെ കീഴിൽ, ഞാൻ മരിക്കാതെ തുടരുന്നു — എനിക്കു ലജ്ജ!” പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: “രാജാവ് ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ വേഗത്തിൽ മരുവിച്ച്, അവരെ ഉയർന്ന മരങ്ങളും വീടുകളും വഴി കൊണ്ടുപോയി.” അതിനുശേഷം വിശ്വാമിത്രൻ എത്തി, രാജാവിനോട് പണം ചോദിച്ചു; ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ ആ പണം അദ്ദേഹത്തിന് നൽകി. ഭാര്യയും മകനും വിൽക്കപ്പെട്ട് കിട്ടിയ ചെറിയ സമ്പത്ത് കണ്ട കൌസികമുനി, ദുഃഖഭാരിതനായ രാജാവിനോട് കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ദുഷ്ടചാരനായ ക്ഷത്രിയൻ! ഇതാണ് യാഗഫലമായി യോജിച്ചവെന്ന് നീ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ മഹാ ശക്തി ഉടൻ കാണുക.” “ഇതാണ് എന്റെ കഠിനതപസ്സിന്റെ, ശുദ്ധ ബ്രാഹ്മണത്വത്തിന്റെ, ഭയങ്കര ശക്തിയുടെ, പൂർണ്ണമായ അധ്യയനത്തിന്റെ ശക്തി.” ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “ആരാധ്യനായവനെ, ഞാൻ മറ്റൊന്ന് നൽകാം; ദയവായി കുറേ സമയം കാത്തിരിക്കുക. ഇപ്പോൾ എന്റെ ഭാര്യ വിൽക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മകൻ ബാലനാണ്.” വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ഇന്നത്തെ നാലാം ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു; അത്രയേ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും. നീ ഇനി ഒന്നും പറയരുത്.