മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോനു, ഒരാളുടെ സത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് അതിൽ ഉയർന്ന ധർമ്മം ഇല്ലെന്നു മഹർഷികൾ പറയുന്നു. അഗ്നിഹോത്രം നിർവ്വഹിച്ചാലോ, എല്ലാ ദാനങ്ങളും നൽകിയാലോ, ഒരവന്റെ വാക്ക് പാലിക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അതെല്ലാം ഫലഹീനമാകും. ജ്ഞാനികൾക്ക് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ സത്യം പരമമായതു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; സത്യം കടന്നുപോകാൻ ഒരു തോടായാലും, അസ്ഥിരരായവർക്ക് അതു നാശത്തേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ഏഴു അശ്വമേധ യാഗങ്ങളും രാജസൂയയാഗവും ചെയ്ത രാജാവു പോലും ഒരു അസത്യവാക്ക് പറഞ്ഞാൽ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് വീഴും. രാജാവേ, "എന്റെ മകനു ജനനം സംഭവിച്ചു" എന്നു പറഞ്ഞ്, അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി; കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. അപ്പോൾ രാജാവ് അവളോടു പറഞ്ഞു: "ധൈര്യമായി ഇരിക്കൂ, നല്ലവളേ, ദുഃഖിക്കണ്ട; കുട്ടി ജീവനോടെയാണ്. ആനയോടമുള്ള നടപ്പുള്ളവളേ, പറയാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ." അവളുടെ വാക്കുകൾ: "രാജാവേ, മകനു ജനനം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; ധർമ്മപത്നിമാർക്കു പുത്രന്മാർ തന്നെയാണ് ഫലം. അതുകൊണ്ടു, എന്നെ സ്വർണ്ണംകൊണ്ടും സമ്പത്തുകൊണ്ടും ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യൂ." ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് ബോധരഹിതനായി വീണു; ബോധം പുനരധിഗരിച്ചപ്പോൾ, അത്യന്തമായ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, കരയുകയായിരുന്നു. "ഇങ്ങനെയൊരു വലിയ ദുഃഖം, പ്രിയേ, നീ എന്നോട് പറയുന്നു. ഒരിക്കൽ നീ ഈ പാപിയായെ ചിരിച്ചും മൃദുവായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു ഓർമ്മയില്ലേ?" "അയ്യോ! ശുദ്ധമായ ചിരിയുള്ളവളേ, ഇങ്ങനെയൊരു വാക്ക് നീ പറയാൻ എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു? ഞാനും എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊരു വാക്ക് പറയും?" അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹാനായ പുരുഷൻ വീണ്ടും "അയ്യോ, അയ്യോ!" എന്നു വിളിച്ചു നിലത്ത് വീണു, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ നിലത്ത് വീണിരിക്കുന്നതും, ഭർത്താവിന്റെ ഈ അവസ്ഥയും കണ്ട രാജ്ഞി അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ മഹാരാജാവേ, നിന്നെന്താണ് സംഭവിച്ചത്? രാജസിംഹാസനത്തിൽ ശയിച്ചിരുന്ന നീ ഇന്ന് നിലത്ത് വീണിരിക്കുന്നു!" "പത്തുലക്ഷം പശുക്കളേക്കാൾ അധികം സമ്പത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നതും, ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ അശുദ്ധമാക്കപ്പെടാത്തതുമായ ഭൂമിയുടെ ഈാധിപതി, എന്റെ ഭർത്താവ്, ഇന്ന് നിലത്തു കിടക്കുന്നു." "ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും തുല്യനായ രാജാവേ, നീ എന്ത് ദോഷം ചെയ്തു, ഇങ്ങനെയുള്ള ദയനീയാവസ്ഥയിൽ കിടക്കേണ്ടിവന്നത്?" അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ സുന്ദരനിതംബിനിയായ രാജ്ഞിയും ഭർത്താവിന്റെ ദു:ഖഭാരത്തിൽ തളർന്ന് ബോധംകെട്ട് വീണു. അമ്മയും അച്ഛനും നിലത്ത് അനാഥരായി കിടക്കുന്നതു കണ്ടു, പട്ടിണിയിൽ പീഡിതനായ കുഞ്ഞ് വേദനയോടെ പറഞ്ഞു: "അച്ഛനേ, അച്ഛനേ, ഭക്ഷണം തരൂ! അമ്മേ, അമ്മേ, എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും തരൂ! വലിയ വിശപ്പാണ്, നാവു ഉണങ്ങുന്നു." അപ്പോൾ മഹർഷിയായ വിശ്വാമിത്രൻ അവിടെ എത്തി. ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ നിലത്ത് ബോധംകെട്ട് കിടക്കുന്നതു കണ്ടു, വെള്ളം തളിച്ച് ഉണർത്തി പറഞ്ഞു: "എഴുന്നേൽക്കൂ, രാജാധിരാജാവേ! ഇപ്പോൾ ആഗ്രഹിച്ച ദാനം കൊടുക്കൂ." കടം ഉള്ളവന്റെ ദുഃഖം ദിനംപ്രതി വർദ്ധിക്കും; അങ്ങനെ തണുത്ത വെള്ളം തളിച്ച് രാജാവിനെ ഉണർത്തി. ബോധം തിരിച്ച രാജാവ് വിശ്വാമിത്രനെ നോക്കി; വീണ്ടും ബോധംകെട്ടു വീണു. ഇതു കണ്ട ഋഷി കോപിച്ചു. രാജാവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: "നീ ധർമ്മത്തെ മാനിക്കുന്നവനാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് എന്റെ പ്രതിഫലം കൊടുക്കൂ." "സത്യത്താൽ സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, സത്യത്തിൽ ഭൂമി നിലകൊള്ളുന്നു; സത്യം പരമധർമ്മമാണ്, സ്വർഗ്ഗവും സത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു." "ആയിരം അശ്വമേധ യാഗവും സത്യവും തൂക്കിൽ വെച്ചാൽ, സത്യം ആയിരം അശ്വമേധത്തേക്കാൾ വലിയതാണ്." "ഇല്ലെങ്കിൽ, ഇങ്ങനെയൊരു സമ്മതവാക്ക് പറയുന്നതിൽ എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം? ദരിദ്രനും ദുഷ്ടഹൃദയനും ക്രൂരനും അസത്യവാദിയുമായവനോട് പറയുന്നതിന് കാര്യമെന്താണ്?" "രാജാവേ, നീ അധികാരമുള്ളവനാണെങ്കിൽ കേൾക്കൂ: ഇന്നുതന്നെ എനിക്ക് എന്റെ പ്രതിഫലം കൊടുക്കാതിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ—" "സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറ് പർവ്വതത്തിന് പിന്നിൽ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കാം—അപ്പോൾ അതു നിർവച്യമായും നടക്കും." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രാഹ്മണൻ പോയി; രാജാവ് ഭയത്തിൽ ആകുലനായി. ദാരിദ്ര്യത്താൽ തളർന്നും, അപമാനിതനായി, സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടും, ബ്രാഹ്മണന്റെ കടുത്ത വാക്കുകളിൽ പീഡിതനായി, ഭാര്യ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "എന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് ചെയ്യൂ." "ശാപത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ചുകൊണ്ടു മരണത്തോട് ചേർന്നുപോകരുത്." ഇങ്ങനെ ഭാര്യ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രേരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് പറഞ്ഞു: "സഹനശക്തിയില്ലെങ്കിലും, ഞാൻ നിന്നെ വിറ്റു വിടാം; അതു ക്രൂരഹൃദയന്മാർ പോലും ചെയ്യാത്ത കാര്യം തന്നെയാണ്." "ഇങ്ങനെയൊരു കഠിനവാക്ക് പറയാൻ എനിക്കാവുമോ..." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദു:ഖഭാരത്തിൽ തളർന്ന രാജാവ്, ഭാര്യയോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് പോയി, കണ്ണുകളും കണ്ഠവും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, അവിടെ这样 പറഞ്ഞു: "ആർക്കും പറയാം—എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കൂ, നഗരവാസികളേ! നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് ചോദിക്കേണ്ട; ഞാൻ ക്രൂരനും മനുഷ്യത്വം ഇല്ലാത്തവനുമാണ്." "രാക്ഷസനോ അതിലുമേറെ പാപിയോ എന്നപോലെ, ഞാൻ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ വിറ്റു വിടാൻ വന്നിരിക്കുന്നു, എന്നിരുന്നാലും എന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല." "നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും ദാസിയ്ക്ക് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, എനിക്ക് ജീവനെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, വേഗം പറയൂ; ഞാൻ ഇതു സഹിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളപ്പോൾ തന്നെ." അപ്പോൾ ഒരു പ്രായമായ ബ്രാഹ്മണൻ അടുത്തു വന്ന് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് അവളെ ദാസിയായി തരിക; ഞാൻ വാങ്ങുന്നവനാണ്, വിലയും നൽകാം." "എനിക്ക് അല്പം സമ്പത്തുമാത്രമേയുള്ളു; എന്റേത് പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്, അവൾക്ക് വീട്ടുപണി ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, എന്നിട്ടും അവളെ എനിക്ക് തരിക." "നിന്റെ ഭാര്യയുടെ ശേഷി, പ്രായം, സൗന്ദര്യം, സ്വഭാവം എന്നിവ അനുസരിച്ച് ഈ സമ്പത്ത് യോജിച്ചതാണ്; അതു സ്വീകരിച്ച് അവളെ എനിക്ക് തരിക." ബ്രാഹ്മണൻ ഇങ്ങനെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ മനസ്സ് ദു:ഖത്തിൽ തകർന്നു; ഒന്നും മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ പണം വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റത്തിൽ കെട്ടി, അവളെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ അകറ്റി.