മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ആ ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ അംശങ്ങളായി കുരുവംശത്തിലെ വീട്ടിലേക്ക് അവതരിച്ച്, ദ്രൗപദിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പാണ്ഡുവിൻ്റെ അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ്, മഹർഷിയുടെ ശാപം കാരണം, ആ ശക്തശാലികളായ പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ വിവാഹം കഴിക്കാതിരുന്നത്. ഇങ്ങനെ, പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടെ കഥയുടെ അടിസ്ഥാനവും, നാലു ചോദ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തരം ഞാൻ മുഴുവൻ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി എന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് കൂടി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹം? ഇത് കേട്ട ജൈമിനി പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ഞാൻ ചോദിച്ചതനുസരിച്ച് നിങ്ങൾ എല്ലാം ക്രമമായി വിവരിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ കഥയോടാണ് എനിക്ക് വലിയ ആസക്തി. ആ മഹാത്മാവായ രാജാവ് അത്യന്തം ദുഃഖം സഹിച്ചു. ഒടുവിൽ അയാൾക്ക് സുഖം ലഭിച്ചോ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ? വിശ്വാമിത്രൻ്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് പതിയെ യാത്രതിരിച്ചു; ദുഃഖഭാരിതയായ ഭാര്യ ശൈവ്യയും പുത്രൻ രോഹിതനും അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചു. ഭൂമിയുടെ അധിപൻ ദൈവികമായ കാശി നഗരത്തിലേക്ക് പോയി; മനുഷ്യർക്കു ആനന്ദിക്കാനാകാത്ത, ത്രിശൂലധാരിയുടെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ള നഗരം അതാണ്. ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ രാജാവ് തന്റെ ഭക്തിയായ ഭാര്യയോടൊപ്പം കാൽനടയായി അവിടെ എത്തി. നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അവിടെ വിശ്വാമിത്രനെ കാണാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു. അവനെ എത്തുന്നത് കണ്ട വിശ്വാമിത്രൻ വിനയത്തോടെയും ആദരത്തോടെയും നിറഞ്ഞു. ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ കയ്യുകൂടി മഹർഷിയോട് പറഞ്ഞു: "മഹർഷേ, ഇതാ എന്റെ ജീവനും, എന്റെ പുത്രനും, എന്റെ ഭാര്യയും; നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെന്തും, അതിവേഗം ഏറ്റുവാങ്ങുക, അതാണ് പരമോന്നത ദാനം. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനുള്ള അനുമതി ദയവായി നൽകുക." വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "രാജർഷേ, ഈ മാസം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു; രാജസൂയയാഗത്തിനായി നീ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദക്ഷിണ എനിക്ക് നൽകണം, നീ വാക്ക് മറന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ." ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണേ, ഇന്ന് മാസം തീർന്നിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ തപസ്സിന് തുല്യമായ ദയയോടെ, ശേഷിച്ച അർദ്ധം നൽകാൻ കുറച്ചു സമയം കാത്തിരിക്കുക." വിശ്വാമിത്രൻ സമ്മതിച്ച് പറഞ്ഞു: "ശരി മഹാരാജാവേ, ഞാൻ പിന്നെയും വരാം. എന്നാൽ ഇന്ന് തന്നെ ദാനം നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹർഷി യാത്രയായി. രാജാവ് ചിന്തയിൽ മുങ്ങി: "എങ്ങാണ് ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദാനം നൽകാൻ പോകുന്നത്? എവിടെയാണ് എന്റെ സമ്പന്നരായ സുഹൃത്തുക്കളും, എവിടെയാണ് എന്റെ സമ്പത്തും? ഞാൻ ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ യോജ്യനല്ല; അങ്ങനെ ഞാൻ നശിച്ചുപോകുമോ? ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കണോ? ദരിദ്രനായ ഞാൻ ഏത് ദിശയിലേക്ക് പോകണം? ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദാനം നൽകാതെ മരിച്ചാൽ ഞാൻ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന പാപിയായ്, ബ്രഹ്മാവിൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ പുഴുവായിപ്പോകും; അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ തന്നെ ദാസനായി വിറ്റ് രക്ഷപ്പെടാം." രാജാവ് ഇങ്ങനെ വിഷമത്തിലും നിരാശയിലും ചിന്തയിൽ ആഴം കയറിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭാര്യ കണ്ണീരോടെ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, ഉത്കണ്ഠ ഉപേക്ഷിക്കുക; സത്യം പാലിക്കുക. സത്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനെ ശ്മശാനത്തെ പോലെ ഉപേക്ഷിക്കണം എന്ന് പറയുന്നു. മനുഷ്യൻ്റെ പരമധർമ്മം സ്വന്തം സത്യം പാലിക്കലാണ്. അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്താലും, എല്ലാ ദാനങ്ങളും ചെയ്താലും, വാക്ക് പാലിക്കാത്തവർക്കു അതെല്ലാം ഫലഹീനമാണ്. സത്യം തന്നെയാണ് ശാസ്ത്രങ്ങൾ പരമോന്നതമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. സത്യമില്ലാത്തവർക്കു അതു തകർച്ചയിലേക്ക് നയിക്കും. ഏഴു അശ്വമേധയാഗവും ഒരു രാജസൂയയും ചെയ്ത രാജാവും ഒരു കള്ളവാക്ക് കൊണ്ടു സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വീഴും." അവളിതു പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു: "എന്റെ മകനാണ് ജനിച്ചത്." രാജാവ് അവളോട് പറഞ്ഞു: "പ്രിയേ, മനസ്സു ശാന്തമാക്കുക, ദുഃഖിക്കേണ്ട. കുട്ടി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. പറയൂ, എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ." ഭാര്യ പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, എന്റെ മകൻ ജനിച്ചു; ധർമ്മവതികളായ സ്ത്രീകൾക്ക് മക്കൾ തന്നെയാണ് ഫലം. അതുകൊണ്ട്, ദയവായി എന്നെ സ്വർണ്ണംപോലും മറ്റു സമ്പത്തുകളുമൊത്ത് ബ്രാഹ്മണന് ദാനമായി നൽകുക." ഇത് കേട്ട രാജാവ് അതിവേദനയിൽ ഉണരാതെയായി. ബോധം തിരിച്ചപ്പോൾ, അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടു പറഞ്ഞു: "പ്രിയേ, നീ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് എനിക്ക് അത്യന്തം വേദനയാണ്. നീ ഈ പാപിയോടു ചിരിച്ചും സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചും കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറന്നോ? അയ്യോ! നീ എങ്ങനെ ഇത്തരം വാക്കുകൾ പറയാൻ കഴിയും? ഞാനും എങ്ങനെ അത്തരമൊരു വാക്ക് പറയാൻ കഴിയും?" ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹാപുരുഷൻ "അയ്യോ! അയ്യോ!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു നിലത്തു വീണു. രാജാവ് അപ്രകാരം നിലത്തു വീണിരിക്കുന്നതും, രാജ്ഞി അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ മഹാരാജാവേ, എന്തൊരു ദുർഭാഗ്യമാണ്, രാജസിംഹാസനത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന നീ ഇന്ന് നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്നത്? പതിനായിരക്കണക്കിന് പശുക്കൾക്കും മേൽ സമ്പത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന, ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ ദോഷം തൊടാത്ത ഭൂമിപതി, എന്റെ ഭർത്താവ്, ഇന്ന് നിലത്തു കിടക്കുന്നു. ആരെയും തുല്യനായിരുന്ന നീ, ഇന്ദ്രനെയും ഉപേന്ദ്രനെയുംപ്പോലും, ഇങ്ങനെ ദയനീയമായി കിടക്കുന്നത് എന്ത് പാപത്തിന്റെ ഫലമാണോ?" ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ആ സുന്ദരിയായ രാജ്ഞിയും ഭർത്താവിൻ്റെ ദുഃഖഭാരം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ നിലത്തു വീണു. മാതാപിതാക്കളെ അപ്രകാരം നിലത്തു വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട കുട്ടി, വിശപ്പിന്റെ വേദനയിൽ തളർന്ന്, വലിയ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അച്ഛാ, അച്ഛാ! ഭക്ഷണം തരൂ! അമ്മേ, അമ്മേ! എനിക്ക് ഭക്ഷണം തരൂ! വലിയ വിശപ്പാണ്, നാവു ഉണങ്ങുന്നു." അപ്പോൾ തന്നെ മഹർഷിയായ വിശ്വാമിത്രൻ അവിടെ എത്തി. ഹരിശ്ചന്ദ്രനെ നിലത്തു വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു, വെള്ളം തളിച്ച് പറഞ്ഞു: "എഴുന്നേൽക്കു, രാജാധിരാജാവേ! ഇപ്പോൾ തന്നെ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദാനം നൽകുക.