മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ചായയുടേത് അല്പം വിറയുന്ന അധരങ്ങളുമായും കോപംകൊണ്ട് അസ്ഥിരമായ കൈകളുമായും, യമനെ ശപിച്ചുവെന്ന് മാർകണ്ഡേയൻ പറയുന്നു. “നീ, നിന്റെ പിതാവിന്റെ ഭാര്യയെന്ന എന്നെ, നിന്റെ കാലുകൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, ധർമ്മം അവഗണിച്ചുവല്ലോ. അതിനാൽ, ഇന്ന് നിന്റെ കാൽ ഭൂമിയിൽ വീഴും,” എന്ന് ചായ പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ ഈ ശാപം കേട്ടയുടൻ, ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞ യമൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, നമസ്കരിച്ച്这样 പറഞ്ഞു: “പിതാവേ, ഇതൊരു അത്ഭുതം തന്നെയാണ്—ഒരു അമ്മ തന്റെ മകനെ ശപിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യം ഞാൻ ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല. മനുവും ഞാൻ തന്നെയും പറഞ്ഞതുപോലെ, മക്കൾ കുറ്റം ചെയ്താലും അമ്മയ്ക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ദോഷം ഉണ്ടാകില്ല.” യമന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ആ മഹാത്മാവും അന്ധകാരനാശകനുമായ പിതാവ്, ചായയെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു: “നീ എവിടെയായിരുന്നു പോയത്?” അതിന് അവൾ മറുപടി നൽകി: “ഞാൻ സംജ്ഞയാണു്, ത്വഷ്ടാവിന്റെ മകൾ, വിവസ്വതിന്റെ ഭാര്യ; ഈ മക്കൾക്ക് ഞാൻ തന്നെയാണ് ജന്മം നൽകിയിരിക്കുന്നത്.” വിവസ്വാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചിട്ടും അവൾ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല. അതിനാൽ, കോപംകൊണ്ടു് പ്രകാശവാനായ വിവസ്വാൻ അവളെ ശപിക്കാൻ തയ്യാറായി. അപ്പോൾ സംജ്ഞയാകെ അവൾ എല്ലാം വിശദമായി വിവസ്വാനോട് പറഞ്ഞു. മഹാത്മാവ് സത്യം മനസ്സിലാക്കി, ത്വഷ്ടാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന വിവസ്വാൻ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, ത്വഷ്ടാവ് പരമഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. സംജ്ഞയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ, വിശ്വകർമ്മൻ പറഞ്ഞു: “അവൾ, നീ അയച്ചതുപോലെ, എന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് വന്നത്.” സൂര്യൻ, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായവൻ, അവളെ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ ഉത്തരകുരുക്കളിൽ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അവളുടെ തപസ്സിന്റെ ഉദ്ദേശം സൂര്യൻ മനസ്സിലാക്കി: “എന്റെ ഭർത്താവിന് സൗമ്യമായ രൂപവും മംഗളസ്വരൂപവും ലഭിക്കണമെന്നതാണവളുടെ ആഗ്രഹം.” അപ്പോൾ സൂര്യൻ, സംജ്ഞയുടെ പിതാവായ വിശ്വകർമ്മനോട് പറഞ്ഞു: “എന്റെ തേജസ് ഇന്ന് കുറയട്ടെ.” ദേവന്മാർക്കിടയിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന വിശ്വകർമ്മൻ, ഒരു വർഷം ശ്രമിച്ചശേഷം, സൂര്യന്റെ തേജസ് കുറച്ചു. ഇതിന്റെശേഷം, മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ സൂര്യപുത്രനായ സാവർണിയുടെ ഉത്ഭവം ഞാൻ വിശദമായി പറയാം.” മഹാമായയുടെ ശക്തിയാൽ, മഹാത്മാവായ സാവർണി സൂര്യപുത്രനായാണ് ജനിച്ചു, ഒരു മന്വന്തരാധിപതിയായി. അതിനു മുമ്പുള്ള സ്വാരോചിഷ മന്വന്തരത്തിൽ, ചിത്രവംശത്തിൽ ജനിച്ച സുരഥനെന്ന രാജാവായിരുന്നു ഭൂമിയിൽ ഭരിച്ചിരുന്നത്. തന്റെ പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന രാജാവിന് ശത്രുക്കൾ ഉദയം ചെയ്തു; അവൻ്റെ വംശവും ശക്തിയും നശിപ്പിച്ച രാജാക്കന്മാർ. വലിയ ശക്തിയുള്ള സുരഥനും ആ ശത്രുക്കളുമിടയിൽ യുദ്ധം നടന്നു, എങ്കിലും അവൻ അവരാൽ തോറ്റു. തുടർന്ന്, സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് തിരികെ പോയ രാജാവ്, തന്റെ ദേശാധിപതിയായിരുന്നെങ്കിലും, ശക്തിയുള്ള ശത്രുക്കൾ അവനെ ഉപദ്രവിച്ചു. അവിടെ, തന്റെ നഗരത്തിൽ തന്നെ, ശക്തരായും ദുഷ്ടരായും മനസ്സുള്ള മന്ത്രിമാരും മറ്റും അവന്റെ ധനവും സേനയും കൈവശമാക്കി. അതിനുശേഷം, വേട്ടയാടാൻ പോകുന്നതെന്ന പേരിൽ, ആ രാജാവ് സിംഹാസനം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് കുതിരപ്പുറത്ത് കാടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ അവൻ പ്രശസ്തനായ മഹർഷി മേധസിന്റെ ആശ്രമം കണ്ടു; അതു ശാന്തവും മൃഗരഹിതവുമായിരുന്നു, മഹർഷിയും ശിഷ്യന്മാരും ആ ശാന്തതയെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. കുറേ ദിവസം അവിടെ രാജാവ് താമസിച്ചു, മഹർഷിയുടെ ആദരവും അനുഗ്രഹവും നേടി, ആശ്രമത്തിനകത്ത് സഞ്ചരിച്ചു. അവിടെ, മനസ്സിൽ ആസക്തിയോടെ, രാജാവ് ചിന്തിച്ചു: “ഞാനും എന്റെ പിതാക്കന്മാരും സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന നഗരവും ഇപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു; എന്റെ സേവകരായിരുന്നവർ, ദുഷ്പ്രവർത്തികളോടെ, നഗരത്തെ ധർമ്മപഥത്തിൽ സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.” “എന്റെ പ്രധാനിയായ ധീരനും അഹങ്കാരിയുമായ യാനയോദ്ധാവ്, ഇപ്പോൾ എന്റെ ശത്രുക്കളുടെ അധീനതയിൽ, സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുമറിയില്ല.” “എന്റെ അനുഗ്രഹവും ധനവും ആഹാരവും ലഭിച്ചിരുന്നവർ ഇപ്പോൾ മറ്റാരെയോ രാജാക്കന്മാരെ സേവിക്കുകയാണ്.” “അവർ അനാവശ്യവ്യയവും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളും കൊണ്ടു്, വലിയ പ്രയാസത്തിൽ സമ്പാദിച്ച ധനശേഖരം ഉടൻ തീരും.” ഇങ്ങനെ രാജാവ് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മഹർഷിയുടെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് ഒരു വാണികനെ കണ്ടു. രാജാവ് അവനോട് ചോദിച്ചു: “ആരാണു് നീ? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ ദുഃഖിതനും വിഷാദഭരിതനുമായി കാണുന്നത്?” രാജാവിന്റെ ഈ സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു്, വാണികൻ ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ സമാധി എന്ന വാണികനാണ്, ധനികവംശത്തിൽ ജനിച്ചു; എങ്കിലും, ധനലോലുപത്വംകൊണ്ട് എന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും എന്നെ നിരാകരിച്ചു.” “എന്റെ ധനവും ഭാര്യയും മക്കളും നഷ്ടപ്പെട്ട്, ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ഉപേക്ഷിച്ചവനായി ഞാൻ ദുഃഖത്തോടെ കാട്ടിലേക്ക് വന്നു.” “ഇവിടെ, എന്റെ മക്കൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു, അവർ സുഖമാണോ എന്നുമറിയില്ല; കുടുംബവും ഭാര്യയും എങ്ങനെ ഉണ്ട് എന്നുമറിയില്ല.” “അവരുടെ വീട് സുരക്ഷിതമാണോ, അല്ലയോ? അവരങ്ങനെയാണ്? എന്റെ മക്കൾ നല്ല പെരുമാറ്റമുള്ളവരാണോ, ദുഷ്പ്രവൃത്തിക്കാരാണോ?” അതിനുശേഷം രാജാവ് ചോദിച്ചു: “നിന്റെ മക്കളും ഭാര്യയും മുതലായവർ ധനലോലുപത്വംകൊണ്ട് നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവല്ലോ; പിന്നെന്തിനാണ് നിന്റെ മനസ്സ് അവരോടും അവരുടെ കാര്യങ്ങളോടും ഇനിയും ആസക്തിയോടെ അടുപ്പം കാണിക്കുന്നത്?” അതിന് വാണികൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, മഹാനുഭാവേ. എങ്കിലും എന്ത് ചെയ്യാൻ? എന്റെ മനസ്സ് അവരോടു് കഠിനമാകുന്നില്ല.” “ധനലോലുപത്വംകൊണ്ട് മാതാപിതൃസ്നേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ നിരാകരിച്ചവരോടാണ് എന്റെ ഹൃദയം ഇന്നും ആസക്തിയോടെ ചേർന്നിരിക്കുന്നത്—ഭാര്യയോടും ബന്ധുക്കളോടും എന്റെ ജന്മവംശത്തോടും.” “ഇത് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല, മഹാത്മാവേ—even അറിയുമ്പോഴും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഹൃദയം ഗുണമില്ലാത്തവരോടും ബന്ധുക്കളോടും സ്നേഹത്തോടെ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതിന്റെ കാരണം എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല.