മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

മാർകണ്ഡേയൻ കഥ പറയുന്നു: രാജാവ് തന്റെ സ്വന്തം നഗരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ ഒരു ധാർമികനായ ബ്രാഹ്മണനും അവന്റെ സദ്ഗുണശാലിയായ ഭാര്യയും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നതRajാവ് കണ്ടു. ബ്രാഹ്മണൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നീ ധർമ്മബുദ്ധിയാൽ എന്റെ ഭാര്യയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ സഫലനായി. നീ ധർമ്മം സംരക്ഷിച്ചു.” അതിനെത്തുടർന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നീ നിന്റെ കർത്തവ്യം നിർവഹിച്ച് സഫലനായിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ദുഃഖിതരാണ്, കാരണം ഞങ്ങളുടെ ഭാര്യമാർ വീട്ടിലില്ല.” ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: “രാജാവേ, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ അവളെ തിന്നുകളഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, നീ മറ്റൊരു ഭാര്യയെ സ്വീകരിക്കാമായിരുന്നു. നീ കോപത്തിൽ ധർമ്മം സംരക്ഷിച്ചില്ല.” അതിനു രാജാവ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ തിന്നുകളഞ്ഞിട്ടില്ല. അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു, അവളുടെ ആചാരത്തിൽ ദോഷമൊന്നുമില്ല. ഞാൻ അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?” ബ്രാഹ്മണൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “നിന്റെ ഭാര്യ ജീവനോടും വിശുദ്ധയുമാണെങ്കിൽ, അവളെ ഭാര്യയല്ലാത്തപോലെ മാറ്റിയതിൽ നീ എന്ത് പാപം ചെയ്തു?” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണാ, അവളെ ഞാൻ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടും അവളെനിക്കു എപ്പോഴും അനുകൂലമല്ല. അവൾ സന്തോഷം നൽകുന്നില്ല, ദുഃഖം മാത്രം. എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുമില്ല. അതിനാൽ, അവളെ എന്നോട് സ്നേഹമുള്ളവളാക്കാൻ ദയവായി ശ്രമിക്കണം.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി സ്നേഹമുണ്ടാക്കുന്നവർ നിർവ്വഹിക്കുന്നൊരു ഹിതകരമായ യാഗം ഞാൻ നടത്താം. ഭർത്താവിനും ഭാര്യക്കും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പരമകാരണമവളാണ്. അതിനായി താന്തവേഷ്ടി യാഗം ഞാൻ നിർവഹിക്കും. അവളെ, അവളുടെ മനസ്സിലുള്ള സ്ഥാനത്തുനിന്ന്, നിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരാം; അവൾക്ക് പരമ സ്നേഹം ലഭിക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനെത്തുടർന്ന് രാജാവ് യാഗത്തിനാവശ്യമായ വസ്തുക്കൾ ഒരുക്കി, ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണൻ യാഗം നിർവഹിച്ചു. ഏഴുവട്ടം വീണ്ടും വീണ്ടും യാഗം നടത്തി, രാജാവിനും ഭാര്യയ്ക്കുമിടയിലെ ഐക്യം ഉണ്ടാകാൻ ശ്രമിച്ചു. മഹർഷി അവളുടെ മനസ്സിൽ ഭർത്താവിനോടുള്ള സൗഹൃദം ഉദിച്ചെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “യാഗം ആകർഷിച്ചവളെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക. അവളോടൊപ്പം ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ഭക്തിയോടെ യാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുക.” ഇത് കേട്ട രാജാവ് അതിശയിച്ചു; സത്യം പാലിക്കുന്ന ശക്തനായ രാത്രിവാസിയെ ഓർത്തു. രാജാവ് ഓർത്തതുമാത്രത്തിൽ ആ രാത്രിവാസി അവിടെ വന്നു, മഹർഷിയെ നമസ്കരിച്ചു: “എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്ന് ചോദിച്ചു. രാജാവ് സകലവും വിശദമായി പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ പാതാളത്തിലേക്ക് പോയി, രാജ്ഞിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു, രാജാവിന് സമർപ്പിച്ചു. പെൺകുട്ടി വലിയ സ്നേഹത്തോടെ അവിടെ എത്തി ഭർത്താവിനെ കണ്ടു, സന്തോഷത്തോടെ “ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ” എന്ന് ആവർത്തിച്ചു. രാജാവ് അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: “പ്രിയേ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; വീണ്ടും വീണ്ടും എന്തിനാണ് നീ ഇത് പറയുന്നത്?” ഭാര്യ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ എനിക്കായി ദയയുണ്ടെങ്കിൽ, എനിക്ക് യോജ്യമായ ഒരു അനുഗ്രഹം ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “നീ എന്ത് ആഗ്രഹം വേണമെങ്കിലും ഭയമില്ലാതെ പറയൂ. നിനക്ക് അപ്രാപ്യമാകുന്നത് ഒന്നുമില്ല.” ഭാര്യ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സുഹൃത്ത്, ആ സർപ്പകുമാരിയുടെ ശാപത്താൽ മൂകയായി. നീ എനിക്കായി, അവളെ വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നവളാക്കാൻ കഴിയുമോ?” മാർകണ്ഡേയൻ പറയുന്നു: രാജാവ് ബ്രാഹ്മണനോട് ചോദിച്ചു: “ഇവളുടെ മൂകത അകറ്റാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ഞാൻ സർസ്വതീ ഹോമം നടത്താം. നിന്റെ ഭാര്യയുടെ കർമ്മഫലം അകറ്റപ്പെടുകയും, അവൾക്ക് വാക്ക് വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്യും.” അങ്ങനെ ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണൻ സർസ്വതീ ഹോമം നിർവഹിച്ചു, സർസ്വതീ സ്തുതികൾ മനസ്സോടെ ജപിച്ചു. അപ്പോൾ ഗർഗ എന്ന സുഹൃത്ത് പാതാളത്തിൽ വാക്ക് വീണ്ടെടുത്തു; അവളുടെ സുഹൃത്തിനായി ഭർത്താവ് ചെയ്ത വലിയ ഉപകാരത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംസിച്ചു. വാക്ക് വീണ്ടെടുത്ത്, നന്ദ എന്ന രാജ്ഞിയുടെ സുഹൃത്ത് നഗരത്തിലേക്കു വേഗം മടങ്ങി, അവിടെ രാജ്ഞിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു സന്തോഷിച്ചു. അവൾ രാജാവിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആശംസകളോടെ പുകഴ്ത്തി, സുഖകരമായി നമുക്കു പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നീ ചെയ്ത ഈ ഉപകാരം എന്റെ ഹൃദയം കീഴടക്കി. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കൂ. നിന്റെ മകൻ മഹാബലശാലിയായിരിക്കും; ഭൂമിയിൽ അവന്റെ ചക്രവർത്തിത്വം ജയിക്കപ്പെടില്ല. അവൻ സർവ്വശാസ്ത്രജ്ഞനായി, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരനായിരിക്കും; അവൻ മന്വന്തരാധിപനായ്, മനുവായിരിക്കും.” മാർകണ്ഡേയൻ പറയുന്നു: ഈ അനുഗ്രഹം നൽകി, സർപ്പരാജകുമാരി സുഹൃത്തിനേയും ആലിംഗനം ചെയ്ത് പാതാളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഭൂമിയുടെ അധിപൻ അവളോടൊപ്പം ആനന്ദത്തോടെ ജീവിച്ചു, ദീർഘകാലം رعാജ്യം ഭരിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആ മഹാരാജാവിന് ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു. പൗർണ്ണമിദിനത്തിലെ പൂർത്തിയാകുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ആകൃതിയിലും സൗന്ദര്യത്തിലും സമ്പൂർണ്ണനായവൻ. ആ മഹാനായ പുത്രൻ ജനിച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ സന്തോഷിച്ചു; ദിവ്യമായ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു. അവന്റെ ഭംഗിയും ഭാവിയും ഗുണവും കണ്ട മഹർഷികൾ അവനെ “ഉത്തമൻ” എന്ന് പേരിട്ടു. ആ ഉത്തമ വംശത്തിൽ, ശുഭസമയത്ത്, ഉത്തമ ഗുണങ്ങളോടെ ജനിച്ചവൻ ഉത്തമൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാകും. മാർകണ്ഡേയൻ പറയുന്നു: ഉത്തമന്റെ പുത്രൻ, “ഉത്തമൻ” എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായവൻ, മനുവായി. ഭാഗുരേ, അവന്റെ മഹത്വം ഞാൻ പറയാം.