ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ತಥಾಪಿ ಖಲು ದಾತವ್ಯಾ ತ್ವಯಾ ಮೇ ಯಜ್ಞದಕ್ಷಿಣಾ । ವಿಶೇಷತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಂ ಹನ್ತ್ಯದತ್ತಂ ಪ್ರತಿಶ್ರುತಮ್॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಆದರೂ ನೀನು ನನಗೆ ಯಜ್ಞದSouth ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೊಡಲೇಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಡದೆ ಹೋದರೆ ಅವರಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೀನೇ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.

ಯಾವತ್ ತೋಷೋ ರಾಜಸೂಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ತಭವೇನ್ನೃಪ । ತಾವದೇವ ತು ದಾತವ್ಯಾ ದಕ್ಷಿಣಾ ರಾಜಸೂಯಿಕೀ॥೭.

ರಾಜಸೂಯಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ರಾಜನಾದ ನೀನು ಯಜ್ಞದ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೊಡಲೇಬೇಕು.

ಪ್ರತಿಶ್ರುತ್ಯ ಚ ದಾತವ್ಯಂ ಯೋದ್ಧವ್ಯಂ ಚಾತತಾಯಿಭಿಃ । ರಕ್ಷಿತವ್ಯಾಸ್ತಥಾ ಚಾರ್ತಾಸ್ತ್ವಯೈವ ಪ್ರಾಕ್ ಪ್ರತಿಶ್ರುತಮ್॥೭.

ಮಾತು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ನೀನು ಕೊಡಲೇಬೇಕು, ಶತ್ರುಗಳೊಡನೆ ಹೋರಾಡಲೇಬೇಕು, ಮತ್ತು ಬಾಧೆಪಡುವವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲೇಬೇಕು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನೇ ಮೊದಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.

; ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರ ಉವಾಚ ಭಗವನ್ ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ನಾಸ್ತಿ ದಾಸ್ಯೇ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ತೇ । ಪ್ರಸಾದಂ ಕುರು ವಿಪ್ರರ್ಷೇ ಸದ್ಭಾವಮನುಚಿನ್ತ್ಯ ಚ॥೭.

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತ, ಈಗ ನನಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಯಮಾಡಿ ಕ್ಷಮಿಸು.

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ಕಿಮ್ಪ್ರಮಾಣೋ ಮಯಾ ಕಾಲಃ ಪ್ರತೀಕ್ಷ್ಯಸ್ತೇ ಜನಾಧಿಪ । ಶೀಘ್ರಮಾಚಕ್ಷ್ವ ಶಾಪಾಗ್ನಿರನ್ಯಥಾ ತ್ವಾಂ ಪ್ರಧಕ್ಷ್ಯತಿ॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಾಯಬೇಕು ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳು. ಬೇಗ ಉತ್ತರಿಸು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನನ್ನ ಶಾಪದ ಬೆಂಕಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ.

; ಹರಿಚನ್ದ್ರ ಉವಾಚ ಮಾಸೇನ ತವ ವಿಪ್ರರ್ಷೇ ಪ್ರದಾಸ್ಯೇ ದಕ್ಷಿಣಾಧನಮ್ । ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ವಿತ್ತಮನುಜ್ಞಾಂ ದಾತುಮರ್ಹಸಿ॥೭.

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹರ್ಷೇ, ನಾನು ಒಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ನಿನಗೆ ಯಜ್ಞದ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ನನಗೆ ಧನವಿಲ್ಲ, ನೀನು ನನಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು.

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ಗಚ್ಛ ಗಚ್ಛ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವಧರ್ಮಮನುಪಾಲಯ । ಶಿವಶ್ಚ ತೇಽಧ್ವಾ ಭವತು ಮಾ ಸನ್ತು ಪರಿಪನ್ಥಿನಃ॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಹೋಗು ಹೋಗು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸು. ನಿನ್ನ ದಾರಿ ಶುಭವಾಗಲಿ, ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಬರುವದಿಲ್ಲ.

; ಪಕ್ಷಿಣ ಊಚುಃ ಅನುಜ್ಞಾತಶ್ಚ ಗಚ್ಛೇತಿ ಜಗಾಮ ವಸುಧಾಧಿಪಃ । ಪದ್ಭ್ಯಾಮನುಚಿತಾ ಗನ್ತುಮನ್ವಗಚ್ಛತ ತಂ ಪ್ರಿಯಾ॥೭.

ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಅನುಮತಿ ದೊರೆತ ರಾಜನು ಹೊರಟನು; ಅವನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯೂ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದಳು.

ತಂ ಸಭಾರ್ಯಂ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠಂ ನಿರ್ಯಾನ್ತಂ ಸಸುತಂ ಪುರಾತ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪ್ರಚುಕ್ರುಶುಃ ಪೌರಾ ರಾಜ್ಞಶ್ಚೈವಾನುಯಾಯಿನಃ॥೭.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗನೊಂದಿಗೆ ರಾಜನು ನಗರವನ್ನು ತೊರೆದಾಗ, ಪೌರರು ಹಾಗೂ ರಾಜನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ದುಃಖದಿಂದ ಅಳಿದರು.

ಹಾನಾಥ ಕಿಂ ಜಹಾಸ್ಯಸ್ಮಾನ್ ನಿತ್ಯಾರ್ತಿಪರಿಪೀಡಿತಾನ್ । ತ್ವಂ ಧರ್ಮತತ್ಪರೋ ರಾಜನ್ ಪೌರಾನುಗ್ರಹಕೃತ್ ತಥಾ॥೭.

ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಾಮಿ, ಸದಾ ದುಃಖಪಡುವ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ನೀನು ಧರ್ಮಪರನು, ಪೌರರಿಗೆ ಸದಾ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೇ ತೋರಿಸಿದ್ದೆ.

ನಯಾಸ್ಮಾನಪಿ ರಾಜರ್ಷೇ ಯದಿ ಧರ್ಮಮವೇಕ್ಷಸೇ । ಮುಹೂರ್ತಂ ತಿಷ್ಠ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಭವತೋ ಮುಖಪಙ್ಕಜಮ್॥೭.

ರಾಜಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕರೆದೊಯ್ಯು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನಿಲ್ಲು, ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಕಮಲವನ್ನು ನೋಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡು.

ಪಿಬಾಮೋ ನೇತ್ರಭ್ರಮರೈಃ ಕದಾ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಹೇ ಪುನಃ । ಯಸ್ಯ ಪ್ರಯಾತಸ್ಯ ಪುರೋ ಯಾನ್ತಿ ಪೃಷ್ಠೇ ಚ ಪಾರ್ಥಿವಾಃ॥೭.

ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಿಡಿತದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಬಹುದು? ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ತಸ್ಯಾನುಯಾತಿ ಭಾರ್ಯೇಯಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಬಾಲಕಂ ಸುತಮ್ । ಯಸ್ಯ ಭೃತ್ಯಾಃ ಪ್ರಯಾತಸ್ಯ ಯಾನ್ತಯಗ್ರೇ ಕುಞ್ಜಚರಸ್ಥಿತಾಃ॥೭.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಗನನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ; ಅವನ ಸೇವಕರು, ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ, ಆನೆಗಳಂತೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸ ಏಷ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ರಾಜೇನ್ದ್ರೋ ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರೋಽದ್ಯ ಗಚ್ಛತಿ । ಹಾ ರಾಜನ್ ಸುಕುಮಾರಂ ತೇ ಸುಭ್ರು ಸುತ್ವಚಮುನ್ನಸಮ್॥೭.

ಈ ರಾಜ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಈಗ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅಯ್ಯೋ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ কোমಲ ಚರ್ಮದ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳ ಮಗನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಪಥಿ ಪಾಂಶುಪರಿಕ್ಲಿಷ್ಟಂ ಮುಖಂ ಕೀದೃಗ್ಭವಿಷ್ಯತಿ । ತಿಷ್ಠ ತಿಷ್ಠ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವಧರ್ಮಮನುಪಾಲಯ॥೭.

ದಾರಿಯ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಅವನ ಮುಖ ಹೇಗಾಗಿಬಿಡಬಹುದು? ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸು.

ಆನೃಶಂಸ್ಯಂ ಪರೋ ಧರ್ಮಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಣಾಂ ವಿಶೇಷತಃ । ಕಿಂ ದಾರೈಃ ಕಿಂ ಸುತೈರ್ನಾಥ ಧನೈರ್ಧಾನ್ಯೈರಥಾಪಿ ವಾ॥೭.

ದಯೆ ಎಂಬುದು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಧರ್ಮ. ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಧನ, ಧಾನ್ಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಏನು ಬೇಕು ಸ್ವಾಮಿ?

ಸರ್ವಮೇತತ್ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಛಾಯಾಭೂತಾ ವಯಂ ತವ । ಹಾನಾಥ ಹಾ ಮಹಾರಾಜ ಹಾ ಸ್ವಾಮಿನ್ ಕಿಂ ಜಹಾಸಿ ನಃ॥೭.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ನಾವು ನಿನ್ನ ನೆರಳಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಯ್ಯೋ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ಯಾಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ?

ಯತ್ರ ತ್ವಂ ತತ್ರ ಹಿ ವಯಂ ತತ್ ಸುಖಂ ಯತ್ರ ವೈ ಭವಾನ್ । ನಗರಂ ತದ್ಭವಾನ್ ಯತ್ರ ಸ ಸ್ವರ್ಗೋ ಯತ್ರ ನೋ ನೃಪಃ॥೭.

ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯೋ ಅಲ್ಲೇ ನಾವು ಇದ್ದೇವೆ; ನಿನ್ನಿರುವ ಜಾಗವೇ ನಮಗೆ ಸಂತೋಷ. ನೀನು ಇರುವ ಊರೇ ನಮ್ಮ ಊರು, ನಮ್ಮ ರಾಜನಿರುವ ಜಾಗವೇ ಸ್ವರ್ಗ.

ಇತಿ ಪೌರವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ರಾಜಾ ಶೋಕಪರಿಪ್ಲುತಃ । ಅತಿಷ್ಠತ್ ಸ ತದಾ ಮಾರ್ಗೇ ತೇಷಾಮೇವಾನುಕಮ್ಪಯಾ॥೭.

ಹೀಗೆ ಪೌರರು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ದಯೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂಡನು.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರೋಽಪಿ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪೌರವಾಕ್ಯಾಕುಲೀಕೃತಮ್ । ರೋಷಮರ್ಷವಿವೃತ್ತಾಕ್ಷಃ ಸಮಾಗಮ್ಯ ವಚೋಽಬ್ರವೀತ್॥೭.

ಪೌರರ ಮಾತಿನಿಂದ ರಾಜನು ಕಳವಳಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಧಿಕ್ ತ್ವಾಂ ದುಷ್ಟಸಮಾಚಾರಮನೃತಂ ಜಿಹ್ಮಭಾಷಣಮ್ । ಮಮ ರಾಜ್ಯಂ ಚ ದತ್ವಾ ಯಃ ಪುನಃ ಪ್ರಾಕ್ರಷ್ಟುಮಿಚ್ಛಸಿ॥೭.

ನಿನ್ನಂತಹ ದುಷ್ಟನು, ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ವಕ್ರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವನಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಬೇಕು! ನನ್ನಿಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾಕೆ ಯತ್ನಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಪರುಷಂ ತೇನ ಗಚ್ಛಾಮೀತಿ ಸವೇಪಥುಃ । ಬ್ರುವನ್ನೇವಂ ಯಯೌ ಶೀಘ್ರಮಾಕರ್ಷನ್ ದಯಿತಾಂ ಕರೇ॥೭.

ಹೀಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಾಗ, ಅವನು ಹೆದರಿ, 'ಹೋಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಬೇಗನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

ಕರ್ಷತಸ್ತಾಂ ತತೋ ಭಾರ್ಯಾಂ ಸುಕುಮಾರೀಂ ಶ್ರಮಾತುರಾಮ್ । ಸಹಸಾ ದಣ್ಡಕಾಷ್ಠೇನ ತಾಡಯಾಮಾಸ ಕೌಶಿಕಃ॥೭.

ಅವನು ತನ್ನ ಸೊಗಸುಮಗಳು, ದುರ್ಬಲವಾದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೌಶಿಕನು ಆಕೆಯನ್ನು ಹಠಾತ್ ಒಂದು ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

ತಾಂ ತಥಾ ತಾಡಿತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರೋ ಮಹೀಪತಿಃ । ಗಚ್ಛಾಮೀತ್ಯಾಹ ದುಃ ಖಾರ್ತೋ ನಾನ್ಯತ್ ಕಿಞ್ಚಿದುದಾಹರತ್॥೭.

ಹೀಗೆ ಅವಳನ್ನು ಹೊಡೆದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹಾರಾಜ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ದುಃಖದಿಂದ 'ಹೋಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದನು, ಬೇರೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಅಥ ವಿಶ್ವೇ ತದಾ ದೇವಾಃ ಪಞ್ಚ ಪ್ರಾಹುಃ ಕೃಪಾಲವಃ । ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರಃ ಸುಪಾಪೋಽಯಂ ಲೋಕಾನ್ ಕಾನ್ ಸಮವಾಪ್ಸ್ಯತಿ॥೭.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಐದು ದಯಾಳು ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಇಷ್ಟು ಪಾಪ ಮಾಡಿದ ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನು ಯಾವ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ?'

ಯೇನಾಯಾಂ ಯಜ್ವನಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಸ್ವರಾಜ್ಯಾದವರೋಪಿತಃ । ಕಸ್ಯ ವಾ ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಪೂತಂ ಸುತಂ ಸೋಮಂ ಮಹಾಧ್ವರೇ । ಪೀತ್ವಾ ವಯಂ ಪ್ರಯಾಸ್ಯಾಮೋ ಮುದಂ ಮನ್ತ್ರಪುರಃ ಸರಮ್॥೭.

ಯಾರಿಂದ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಬೇಕಾಯಿತು? ಯಾರ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ನಾವು ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಸೋಮವನ್ನು ಕುಡಿಯಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೋಗಬಹುದು?

; ಪಕ್ಷಿಣ ಊಚುಃ ಇತಿ ತೇಷಾಂ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಕೌಶಿಕೋಽತಿರುಷಾನ್ವಿತಃ । ಶಶಾಪ ತಾನ್ ಮನುಷ್ಯತ್ವಂ ಸರ್ವೇ ಯೂಯಮವಾಪ್ಸ್ಯಥ॥೭.

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೌಶಿಕನು ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು, 'ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು' ಎಂದು ಶಪಿಸಿದನು.

ಪ್ರಸಾದಿತಶ್ಚ ತೈಃ ಪ್ರಾಹ ಪುನರೇವ ಮಹಾಮುನಿಃ. ಮಾನುಷತ್ವೇಽಪಿ ಭವತಾಂ ಭವಿತ್ರೀ ನೈವ ಸನ್ತತಿಃ॥೭.

ಅವರು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಮಹಾಮುನಿಯು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನೀವು ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ, ನಿಮಗೆ ಸಂತಾನವಾಗದು.'

ನ ದಾರಸಂಗ್ರಹಶ್ಚೈವ ಭವಿತಾ ನ ಚ ಮತ್ಸರಃ । ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಾ ಭವಿಷ್ಯಥ ಸುರಾಃ ಪುನಃ॥೭.

ನೀವು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ, ಹಸಿವೂ ಇರದು; ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕೋಪದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ದೇವರಾಗುತ್ತೀರಿ.