ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ಕೋಷ್ಠಾಗಾರಂ ಚ ಕೋಷಂ ಚ ಯಚ್ಚಾನ್ಯದ್ವಿದ್ಯತೇ ತವ । ವಿನಾ ಭಾರ್ಯಾಂ ಚ ಪುತ್ರಂ ಚ ಶರೀರಂ ಚ ತವಾನಘ॥೭.

ನಿನ್ನ ಭಂಡಾರ, ಧನಸಂಪತ್ತು, ಇನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಇರುವ ಎಲ್ಲವೂ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಗ, ದೇಹವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಪಾಪರಹಿತನೇ.

ಧರ್ಮಂ ಚ ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞ ಯೋ ಯಾನ್ತಮನುಗಚ್ಛತಿ । ಬಹುನಾ ವಾ ಕಿಮುಕ್ತೇನ ಸರ್ವಮೇತತ್ ಪ್ರದೀಯತಾಮ್॥೭.

ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಹ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನೇ, ಯಾವುದು ಹೊರಡುವವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳುವುದೇಕೆ? ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಕೊಡು.

; ಪಕ್ಷಿಣ ಊಚುಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟೇನೈವ ಮನಸಾ ಸೋಽವಿಕಾರಮುಖೋ ನೃಪಃ । ತಸ್ಯರ್ಷೇರ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಥೇತ್ಯಾಹ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಃ॥೭.

ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿದ ರಾಜನು, ಋಷಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ 'ಹೌದು' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ಸರ್ವಸ್ವಂ ಯದಿ ಮೇ ದತ್ತಂ ರಾಜ್ಯಮುರ್ವೋ ಬಲಂ ಧನಮ್ । ಪ್ರಭುತ್ವಂ ಕಸ್ಯ ರಾಜರ್ಷೇ ರಾಜ್ಯಸ್ಥೇ ತಾಪಸೇ ಮಯಿ॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ನೀನು ನನಗೆ ರಾಜ್ಯ, ಭೂಮಿ, ಶಕ್ತಿ, ಧನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ರಾಜಋಷಿಯೇ, ನಾನು ಈ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಇರುತ್ತದೆ?

; ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರ ಉವಾಚ ಯಸ್ಮಿನ್ನಪಿ ಮಯಾ ಕಾಲೇ ಬ್ರಾಹ್ಮನ್ ದತ್ತಾ ವಸುನ್ಧರಾ । ತಸ್ಮಿನ್ನಪಿ ಭವಾನ್ ಸ್ವಾಮೀ ಕಿಮುತಾದ್ಯ ಮಹೀಪತಿಃ॥೭.

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗಲೂ ನೀನೇ ಅದರ ಸ್ವಾಮಿ ಆಗಿದ್ದೆ. ಈಗಂತೂ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನೀನೇ ಸ್ವಾಮಿ.

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ಯದಿ ರಾಜಂಸ್ತ್ವಯಾ ದತ್ತಾ ಮಮ ಸರ್ವಾ ವಸುನ್ಧರಾ । ಯತ್ರ ಮೇ ವಿಷಯೇ ಸ್ವಾಮ್ಯಂ ತಸ್ಮಾನ್ನಿಷ್ಕ್ರಾನ್ತುಮರ್ಹಸಿ॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಅಧಿಕಾರ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ನೀನು ಹೊರಡುವುದು ಯೋಗ್ಯ.

ಶ್ರೋಣೀಸೂತ್ರಾದಿಸಕಲಂ ಮುಕ್ತ್ವಾ ಭೂಷಣಸಂಗ್ರಹಮ್ । ತರುವಲ್ಕಲಮಾಬಧ್ಯ ಸಹ ಪತ್ನ್ಯಾ ಸುತೇನ ಚ॥೭.

ಕತ್ತಿಬೆಲ್ಟ್, ಹಾರ, ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹತ್ತಿಯ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೊಟ್ಟು, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು.

; ಪಕ್ಷಿಣ ಊಚುಃ ತಥೇತಿ ಚೋಕ್ತ್ವಾ ಕೃತ್ವಾ ಚ ರಾಜಾ ಗನ್ತುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ । ಸ್ವಪತ್ನ್ಯಾ ಶೈವ್ಯಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಬಾಲಕೇನಾತ್ಮಜೇನ ಚ॥೭.

ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: 'ಹೌದು' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಶೈವ್ಯೆಯೂ, ಮಗನೂ ಜೊತೆಗೆ ಹೊರಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ವ್ರಜತಃ ಸ ತತೋ ರುದ್ಧ್ವಾ ಪನ್ಥಾನಂ ಪ್ರಾಹ ತಂ ನೃಪಮ್ । ಕ್ವ ಯಾಸ್ಯಸೀತ್ಯದತ್ತ್ವಾ ಮೇ ದಕ್ಷಿಣಾಂ ರಾಜಸೂಯಿಕೀಮ್॥೭.

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯಾರೋ ಅವನ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆದು, 'ನೀನು ನನಗೆ ರಾಜಸೂಯ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಡುವದಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

; ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರ ಉವಾಚ ಭಗವನ್ ರಾಜ್ಯಮೇತತ್ ತೇ ದತ್ತಂ ನಿಹತಕಣ್ಟಕಮ್ । ಅವಶಿಷ್ಟಮಿದಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನದ್ಯ ದೇಹತ್ರಯಂ ಮಮ॥೭.

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತ, ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಎಲ್ಲ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಉಳಿದಿರುವುದು ಈ ಮೂರು ದೇಹಗಳಷ್ಟೇ.

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ತಥಾಪಿ ಖಲು ದಾತವ್ಯಾ ತ್ವಯಾ ಮೇ ಯಜ್ಞದಕ್ಷಿಣಾ । ವಿಶೇಷತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಂ ಹನ್ತ್ಯದತ್ತಂ ಪ್ರತಿಶ್ರುತಮ್॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಆದರೂ ನೀನು ನನಗೆ ಯಜ್ಞದSouth ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೊಡಲೇಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಡದೆ ಹೋದರೆ ಅವರಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೀನೇ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.

ಯಾವತ್ ತೋಷೋ ರಾಜಸೂಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ತಭವೇನ್ನೃಪ । ತಾವದೇವ ತು ದಾತವ್ಯಾ ದಕ್ಷಿಣಾ ರಾಜಸೂಯಿಕೀ॥೭.

ರಾಜಸೂಯಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ರಾಜನಾದ ನೀನು ಯಜ್ಞದ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೊಡಲೇಬೇಕು.

ಪ್ರತಿಶ್ರುತ್ಯ ಚ ದಾತವ್ಯಂ ಯೋದ್ಧವ್ಯಂ ಚಾತತಾಯಿಭಿಃ । ರಕ್ಷಿತವ್ಯಾಸ್ತಥಾ ಚಾರ್ತಾಸ್ತ್ವಯೈವ ಪ್ರಾಕ್ ಪ್ರತಿಶ್ರುತಮ್॥೭.

ಮಾತು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ನೀನು ಕೊಡಲೇಬೇಕು, ಶತ್ರುಗಳೊಡನೆ ಹೋರಾಡಲೇಬೇಕು, ಮತ್ತು ಬಾಧೆಪಡುವವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲೇಬೇಕು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನೇ ಮೊದಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.

; ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರ ಉವಾಚ ಭಗವನ್ ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ನಾಸ್ತಿ ದಾಸ್ಯೇ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ತೇ । ಪ್ರಸಾದಂ ಕುರು ವಿಪ್ರರ್ಷೇ ಸದ್ಭಾವಮನುಚಿನ್ತ್ಯ ಚ॥೭.

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತ, ಈಗ ನನಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಯಮಾಡಿ ಕ್ಷಮಿಸು.

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ಕಿಮ್ಪ್ರಮಾಣೋ ಮಯಾ ಕಾಲಃ ಪ್ರತೀಕ್ಷ್ಯಸ್ತೇ ಜನಾಧಿಪ । ಶೀಘ್ರಮಾಚಕ್ಷ್ವ ಶಾಪಾಗ್ನಿರನ್ಯಥಾ ತ್ವಾಂ ಪ್ರಧಕ್ಷ್ಯತಿ॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಾಯಬೇಕು ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳು. ಬೇಗ ಉತ್ತರಿಸು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನನ್ನ ಶಾಪದ ಬೆಂಕಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ.

; ಹರಿಚನ್ದ್ರ ಉವಾಚ ಮಾಸೇನ ತವ ವಿಪ್ರರ್ಷೇ ಪ್ರದಾಸ್ಯೇ ದಕ್ಷಿಣಾಧನಮ್ । ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ವಿತ್ತಮನುಜ್ಞಾಂ ದಾತುಮರ್ಹಸಿ॥೭.

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹರ್ಷೇ, ನಾನು ಒಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ನಿನಗೆ ಯಜ್ಞದ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ನನಗೆ ಧನವಿಲ್ಲ, ನೀನು ನನಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು.

; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಉವಾಚ ಗಚ್ಛ ಗಚ್ಛ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವಧರ್ಮಮನುಪಾಲಯ । ಶಿವಶ್ಚ ತೇಽಧ್ವಾ ಭವತು ಮಾ ಸನ್ತು ಪರಿಪನ್ಥಿನಃ॥೭.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಹೋಗು ಹೋಗು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸು. ನಿನ್ನ ದಾರಿ ಶುಭವಾಗಲಿ, ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಬರುವದಿಲ್ಲ.

; ಪಕ್ಷಿಣ ಊಚುಃ ಅನುಜ್ಞಾತಶ್ಚ ಗಚ್ಛೇತಿ ಜಗಾಮ ವಸುಧಾಧಿಪಃ । ಪದ್ಭ್ಯಾಮನುಚಿತಾ ಗನ್ತುಮನ್ವಗಚ್ಛತ ತಂ ಪ್ರಿಯಾ॥೭.

ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಅನುಮತಿ ದೊರೆತ ರಾಜನು ಹೊರಟನು; ಅವನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯೂ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದಳು.

ತಂ ಸಭಾರ್ಯಂ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠಂ ನಿರ್ಯಾನ್ತಂ ಸಸುತಂ ಪುರಾತ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪ್ರಚುಕ್ರುಶುಃ ಪೌರಾ ರಾಜ್ಞಶ್ಚೈವಾನುಯಾಯಿನಃ॥೭.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗನೊಂದಿಗೆ ರಾಜನು ನಗರವನ್ನು ತೊರೆದಾಗ, ಪೌರರು ಹಾಗೂ ರಾಜನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ದುಃಖದಿಂದ ಅಳಿದರು.

ಹಾನಾಥ ಕಿಂ ಜಹಾಸ್ಯಸ್ಮಾನ್ ನಿತ್ಯಾರ್ತಿಪರಿಪೀಡಿತಾನ್ । ತ್ವಂ ಧರ್ಮತತ್ಪರೋ ರಾಜನ್ ಪೌರಾನುಗ್ರಹಕೃತ್ ತಥಾ॥೭.

ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಾಮಿ, ಸದಾ ದುಃಖಪಡುವ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ನೀನು ಧರ್ಮಪರನು, ಪೌರರಿಗೆ ಸದಾ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೇ ತೋರಿಸಿದ್ದೆ.

ನಯಾಸ್ಮಾನಪಿ ರಾಜರ್ಷೇ ಯದಿ ಧರ್ಮಮವೇಕ್ಷಸೇ । ಮುಹೂರ್ತಂ ತಿಷ್ಠ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಭವತೋ ಮುಖಪಙ್ಕಜಮ್॥೭.

ರಾಜಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕರೆದೊಯ್ಯು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನಿಲ್ಲು, ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಕಮಲವನ್ನು ನೋಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡು.

ಪಿಬಾಮೋ ನೇತ್ರಭ್ರಮರೈಃ ಕದಾ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಹೇ ಪುನಃ । ಯಸ್ಯ ಪ್ರಯಾತಸ್ಯ ಪುರೋ ಯಾನ್ತಿ ಪೃಷ್ಠೇ ಚ ಪಾರ್ಥಿವಾಃ॥೭.

ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಿಡಿತದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಬಹುದು? ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ತಸ್ಯಾನುಯಾತಿ ಭಾರ್ಯೇಯಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಬಾಲಕಂ ಸುತಮ್ । ಯಸ್ಯ ಭೃತ್ಯಾಃ ಪ್ರಯಾತಸ್ಯ ಯಾನ್ತಯಗ್ರೇ ಕುಞ್ಜಚರಸ್ಥಿತಾಃ॥೭.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಗನನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ; ಅವನ ಸೇವಕರು, ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ, ಆನೆಗಳಂತೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸ ಏಷ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ರಾಜೇನ್ದ್ರೋ ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರೋಽದ್ಯ ಗಚ್ಛತಿ । ಹಾ ರಾಜನ್ ಸುಕುಮಾರಂ ತೇ ಸುಭ್ರು ಸುತ್ವಚಮುನ್ನಸಮ್॥೭.

ಈ ರಾಜ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನು ಈಗ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅಯ್ಯೋ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ কোমಲ ಚರ್ಮದ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳ ಮಗನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಪಥಿ ಪಾಂಶುಪರಿಕ್ಲಿಷ್ಟಂ ಮುಖಂ ಕೀದೃಗ್ಭವಿಷ್ಯತಿ । ತಿಷ್ಠ ತಿಷ್ಠ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವಧರ್ಮಮನುಪಾಲಯ॥೭.

ದಾರಿಯ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಅವನ ಮುಖ ಹೇಗಾಗಿಬಿಡಬಹುದು? ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸು.

ಆನೃಶಂಸ್ಯಂ ಪರೋ ಧರ್ಮಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಣಾಂ ವಿಶೇಷತಃ । ಕಿಂ ದಾರೈಃ ಕಿಂ ಸುತೈರ್ನಾಥ ಧನೈರ್ಧಾನ್ಯೈರಥಾಪಿ ವಾ॥೭.

ದಯೆ ಎಂಬುದು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಧರ್ಮ. ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಧನ, ಧಾನ್ಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಏನು ಬೇಕು ಸ್ವಾಮಿ?

ಸರ್ವಮೇತತ್ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಛಾಯಾಭೂತಾ ವಯಂ ತವ । ಹಾನಾಥ ಹಾ ಮಹಾರಾಜ ಹಾ ಸ್ವಾಮಿನ್ ಕಿಂ ಜಹಾಸಿ ನಃ॥೭.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ನಾವು ನಿನ್ನ ನೆರಳಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಯ್ಯೋ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ಯಾಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ?

ಯತ್ರ ತ್ವಂ ತತ್ರ ಹಿ ವಯಂ ತತ್ ಸುಖಂ ಯತ್ರ ವೈ ಭವಾನ್ । ನಗರಂ ತದ್ಭವಾನ್ ಯತ್ರ ಸ ಸ್ವರ್ಗೋ ಯತ್ರ ನೋ ನೃಪಃ॥೭.

ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯೋ ಅಲ್ಲೇ ನಾವು ಇದ್ದೇವೆ; ನಿನ್ನಿರುವ ಜಾಗವೇ ನಮಗೆ ಸಂತೋಷ. ನೀನು ಇರುವ ಊರೇ ನಮ್ಮ ಊರು, ನಮ್ಮ ರಾಜನಿರುವ ಜಾಗವೇ ಸ್ವರ್ಗ.

ಇತಿ ಪೌರವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ರಾಜಾ ಶೋಕಪರಿಪ್ಲುತಃ । ಅತಿಷ್ಠತ್ ಸ ತದಾ ಮಾರ್ಗೇ ತೇಷಾಮೇವಾನುಕಮ್ಪಯಾ॥೭.

ಹೀಗೆ ಪೌರರು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ದಯೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂಡನು.