ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ತಸ್ಮಿಂಸ್ತೃಪ್ತೇ ನೃಯಜ್ಞೋತ್ಥಾದೃಣಾನ್ಮುಚ್ಯೇದ್ಗೃಹಾಶ್ರಮೀ । ತಸ್ಮಾದದತ್ತ್ವಾ ಯೋ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಸ್ವಯಂ ಕಿಲ್ವಿಷಭುಙ್ನರಃ ॥ ೨೯.

ಅವನ ಹಸಿವು ತೀರಿಸಿದಾಗ, ಮನೆತನದವರು ಮಾನವ ಯಜ್ಞದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಋಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಕೊಡುವದಿಲ್ಲದೆ ತಾನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಪಾಪವನ್ನು ತಿನ್ನುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸ ಪಾಪಂ ಕೇವಲಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಪುರೀಷಞ್ಚಾನ್ಯಜನ್ಮನಿ । ಅತಿಥಿರ್ಯಸ್ಯ ಭಗ್ನಾಶೋ ಗೃಹಾತ್ಪ್ರತಿನಿವರ್ತತೇ ॥ ೨೯.

ಅತಿಥಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಪೂರೈಸದೆ ಅವನು ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೆ, ಆ ಮನೆಯವನು ಪಾಪವನ್ನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ; ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಶುಚಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಸ ದತ್ತ್ವಾ ದುಷ್ಕೃತಂ ತಸ್ಮೈ ಪುಣ್ಯಮಾದಾಯ ಗಚ್ಛತಿ । ಅಪ್ಯಮ್ಬುಶಾಕದಾನೇನ ಯದ್ವಾಪ್ಯಶ್ನಾತಿ ಸ ಸ್ವಯಮ್ ॥ ೨೯.

ನೀರು ಅಥವಾ ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅದರಿಂದ ದೊರಕುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಅತಿಥಿಯೇ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಪಾಪವು ಮನೆತನದವರ ಬಳಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಪೂಜಯೇತ್ತು ನರಃ ಶಕ್ತ್ಯಾ ತೇನೈವಾತಿಥಿಮಾದರಾತ್ । ಕುರ್ಯಾಚ್ಚಾಹರಹಃ ಶ್ರಾದ್ಧಮನ್ನಾದ್ಯೇನೋದಕೇನ ಚ ॥ ೨೯.

ಆದರಿಂದ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು; ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಪಿತೄನುದ್ದಿಶ್ಯ ವಿಪ್ರಾಂಶ್ಚ ಭೋಜಯೇದ್ವಿಪ್ರಮೇವ ವಾ । ಅನ್ನಸ್ಯಾಗ್ರಂ ತದುದ್ಧೃತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಯೋಪಪಾದಯೇತ್ ॥ ೨೯.

ಪಿತೃಗಳ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕನಿಷ್ಠ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಅನ್ನದ ಉತ್ತಮ ಭಾಗವನ್ನು ತೆಗೆದು ಮೊದಲು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು.

ಭಿಕ್ಷಾಞ್ಚ ಯಾಚತಾಂ ದದ್ಯಾತ್ಪರಿವ್ರಾಡ್ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಾಮ್ । ಗ್ರಾಸಪ್ರಮಾಣಾ ಭಿಕ್ಷಾ ಸ್ಯಾದಗ್ರಂ ಗ್ರಾಸಚತುಷ್ಟಯಮ್ ॥ ೨೯.

ಭಿಕ್ಷೆ ಕೇಳುವ ಪರಿವ್ರಾಜಕರಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಿಗೂ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು; ಭಿಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ನಾಲ್ಕು ಉಂಡಿಗಳಷ್ಟು, ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

ಅಗ್ರಂ ಚತುರ್ಗುಣಂ ಪ್ರಾಹುರ್ಹನ್ತಕಾರಂ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ । ಭೋಜನಂ ಹನ್ತಕಾರಂ ವಾ ಅಗ್ರಂ ಭಿಕ್ಷಾಮಥಾಪಿ ವಾ ॥ ೨೯.

ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಮೊದಲ ಭಾಗವು ಇತರ ಭಾಗಕ್ಕಿಂತ ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಊಟವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಭಿಕ್ಷೆಯಾಗಿರಲಿ, ಮೊದಲ ಭಾಗವೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ.

ಅದತ್ತ್ವಾ ತು ನ ಭೋಕ್ತವ್ಯಂ ಯಥಾವಿಭವಮಾತ್ಮನಃ । ಪೂಜಯಿತ್ವಾತಿಥೀನಿಷ್ಟಾನ್ ಜ್ಞಾತೀನ್ ಬನ್ಧೂಂಸ್ತಥಾರ್ಥಿನಃ ॥ ೨೯.

ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಅತಿಥಿಗಳು, ಮನೆದೇವತೆಗಳು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವನ್ನು ಬೇಡುವವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ತಾನೇ ತಿನ್ನಬೇಕು; ಕೊಡದೆ ತಿನ್ನಬಾರದು.

ವಿಕಲಾನ್ ಬಾಲವೃದ್ಧಾಂಶ್ಚ ಭೋಜಯೇಚ್ಚಾತುರಾಂಸ್ತಥಾ । ವಾಞ್ಛತೇ ಕ್ಷುತ್ಪರೀತಾತ್ಮಾ ಯಚ್ಚಾನ್ಯೋಽನ್ನಮಕಿಞ್ಚನಃ ॥ ೨೯.

ಅಂಗವಿಕಲರು, ಮಕ್ಕಳು, ವೃದ್ಧರು, ಬುದ್ಧಿವಂತರನ್ನು ಹಾಗೂ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ, ಏನೂ ಇಲ್ಲದವರನ್ನು ಕೂಡ ಅನ್ನದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

ಕುಟುಮ್ಬಿನಾ ಭೋಜನೀಯಃ ಸಮರ್ಥೇ ವಿಭವೇ ಸತಿ । ಶ್ರೀಮನ್ತಂ ಜ್ಞಾತಿಮಾಸಾದ್ಯ ಯೋ ಜ್ಞಾತಿರವಸೀದತಿ ॥ ೨೯.

ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಾಗ, ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಮನೆಯವನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಆಹಾರದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು; ಶ್ರೀಮಂತ ಬಂಧುವು ಬಡತನದಲ್ಲಿರುವ ಬಂಧುವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸೀದತಾ ಯದ್ಕೃತಂ ತೇನ ತತ್ಪಾಪಂ ಸ ಸಮಶ್ನುತೇ । ಸಾಯಂ ಚೈವ ವಿಧಿಃ ಕಾರ್ಯಃ ಸೂರ್ಯೋಢಂ ತತ್ರ ಚಾತಿಥಿಮ್ ॥ ೨೯.

ಬಡತನದಲ್ಲಿರುವವನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪವನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತ ಬಂಧುವು ಸಹ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಗೌರವಿಸಬೇಕು.

ಪೂಜಯೀತ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಶಯನಾಸನಭೋಜನೈಃ । ಏವಮುದ್ದವಹತಸ್ತಾತ ! ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯಂ ಭಾರಮಾಹಿತಮ್ ॥ ೨೯.

ಯಾವುದಾದರೂ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ ಮತ್ತು ಊಟದಿಂದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದ ಹೊರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊರುವದಾಗುತ್ತದೆ.

ಸ್ಕನ್ಧೇ ವಿಧಾತಾ ದೇವಾಶ್ಚ ಪಿತರಶ್ಚ ಮಹರ್ಷಯಃ । ಶ್ರೇಯೋಽಭಿವರ್ಷಿಣಃ ಸರ್ವೇ ತಥೈವಾತಿಥಿಬಾನ್ಧವಾಃ ॥ ೨೯.

ಅವನ ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುವ ಎಲ್ಲರೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅತಿಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಪಶುಪಕ್ಷಿಗಣಾಸ್ತೃಪ್ತಾ ಯೇ ಚಾನ್ಯೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಕೀಟಕಾಃ । ಗಾಥಾಶ್ಚಾತ್ರ ಮಹಾಭಾಗ ! ಸ್ವಯಮತ್ರಿರಗಾಯತ ॥ ೨೯.

ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಣ್ಣ ಕೀಟಗಳೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮಹಾಭಾಗನೆ, ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ರಿಯು ಸ್ವತಃ ಗಾಥೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ತಾ ಶೃಣುಷ್ವ ಮಹಾಭಾಗ ! ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಸಂಸ್ಥಿತಾಃ । ದೇವಾನ್ ಪಿತೄಂಶ್ಚಾತಿಥೀಂಶ್ಚ ತದ್ವತ್ಸಮ್ಪೂಜ್ಯ ಬಾನ್ಧವಾನ್ ॥ ೨೯.

ಮಹಾಭಾಗನೆ, ಆ ಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳು; ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವವರು ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಅತಿಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಅತ್ರಿಯು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ.

ಜಾಮಯಶ್ಚ ಗುರುಞ್ಚೈವ ಗೃಹಸ್ಥೋ ವಿಭವೇ ಸತಿ । ಶ್ವಭ್ಯಶ್ಚ ಶ್ವಪಚೇಭ್ಯಶ್ಚ ವಯೋಭ್ಯಶ್ಚಾವಪೇದ್ಭುವಿ ॥ ೨೯.

ಒಬ್ಬ ಗೃಹಸ್ಥನು, ಅವನಿಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದ್ದರೆ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಗುರು, ನಾಯಿಗಳು, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ವೈಶ್ವದೇವಂ ಹಿ ನಾಮೈತತ್ಕುರ್ಯಾತ್ಸಾಯಂ ತಥಾ ದಿನೇ । ಮಾಂಸಮನ್ನಂ ತಥಾ ಶಾಕಂ ಗೃಹೇ ಯಚ್ಚೋಪಸಾಧಿತಮ್ । ನ ಚ ತತ್ಸ್ವಯಮಶ್ನೀಯಾದ್ವಿಧಿವದ್ಯನ್ನ ನಿರ್ವಪೇತ್ ॥ ೨೯.

ಪ್ರತಿ ದಿನ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ಅವನು ವೈಶ್ವದೇವ ಎಂಬ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಮನೆದಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ಮಾಂಸ, ಅನ್ನ, ತರಕಾರಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಹಾರವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಅವನು ತಾನೂ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕು.

; ಕ್ರೌಷ್ಟುಕಿರುವಾಚ ಅರ್ವಾಕ್ಸ್ತ್ರೋತಸ್ತು ಕಥಿತೋ ಭವತಾ ಯಸ್ತು ಮಾನುಷಃ । ಬ್ರಹ್ಮನ್ ! ವಿಸ್ತರತೋ ಬ್ರೂಹಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸಮಸೃಜದ್ಯಥಾ॥೪೯.

ಕ್ರೌಷ್ಟುಕಿಯು ಹೀಗೆಂದನು: ನೀನು ನದಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಜೀವಿಗಳ ನಂತರ ಮಾನವನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದನು, ವಿವಿಧ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

ಯಥಾ ಚ ವರ್ಣಾನಸೃಜದ್ಯದ್ ಗುಣಾಶ್ಚ ಮಹಾಮತೇ । ಯಚ್ಚ ಯೇಷಾಂ ಸ್ಮೃತಂ ಕರ್ಮ ವಿಪ್ರಾದೀನಾಂ ವದಸ್ವ ತತ್॥೪೯.

ಅವನು ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಅವುಗಳ ಗುಣಗಳು ಯಾವುವು, ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮುಂತಾದವರಿಗೆ ಯಾವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು ವಿಧಿಸಲಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಸು.

; ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯ ಉವಾಚ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸೃಜತಃ ಪೂರ್ವಂ ಸತ್ಯಾಭಿಧ್ಯಾಯಿನಸ್ತಥಾ । ಮಿಥುನಾನಾಂ ಸಹಸ್ರನ್ತು ಮುಖಾತ್ ಸೋಽಥಾಸೃಜನ್ಮುನೇ॥೪೯.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೀಗೆಂದನು: ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಸಾವಿರ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು, ಮಹರ್ಷೇ.

ಜಾತಾಸ್ತೇ ಹ್ಯು ಪಪದ್ಯನ್ತೇ ಸತ್ತ್ವೋದ್ರಿಕ್ತಾಃ ಸ್ವತೇಜಸಃ । ಸಹಸ್ರಮನ್ಯದ್ವಕ್ಷಸ್ತೋ ಮಿಥುನಾನಾಂ ಸಸರ್ಜ ಹ॥೪೯.

ಹೀಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸತ್ವಗುಣ ಮತ್ತು ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತೇ ಸರ್ವೇ ರಜಸೋದ್ರಿಕ್ತಾಃ ಶುಷ್ಮಿಣಶ್ಚಾಪ್ಯಮರ್ಷಿಣಃ । ಸಸರ್ಜಾನ್ಯತೇ ಸಹಸ್ರನ್ತು ದ್ವನ್ದ್ವಾನಾಮೂರುತಃ ಪುನಃ॥೪೯.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ರಾಜಸ ಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳೂ, ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳದವರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ತೊಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಾವಿರ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ರಜಸ್ತಮೋಭ್ಯಾಮುದ್ರಿಕ್ತಾ ಈಹಾಶೀಲಾಸ್ತು ತೇ ಸ್ಮೃತಾಃ । ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಸಹಸ್ರಮನ್ಯಚ್ಚ ಮಿಥುನಾನಾಂ ಸಸರ್ಜ ಹ॥೪೯.

ಅವರು ರಾಜಸ ಮತ್ತು ತಮಸ ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು, ಇಚ್ಛೆಯ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಇದ್ದರು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾವಿರ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಉದ್ರಿಕ್ತಾಸ್ತಮಸಾ ಸರ್ವೇ ನಿಃ ಶ್ರೀಕಾ ಹ್ಯಲ್ಪಚೇತಸಃ । ತತಃ ಸಂಹರ್ಷಮಾಣಾಸ್ತೇ ದ್ವನ್ದ್ವೋತ್ಪನ್ನಾಸ್ತು ಪ್ರಾಣಿನಃ॥೪೯.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಮಸದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು, ಐಶ್ವರ್ಯವಿಲ್ಲದವರೂ, ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವರು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಅನ್ಯೋನ್ಯಹೃರ್ಚ್ಛ್ಯಾವಿಷ್ಟಾ ಮೈಥುನಾಯೋಪಚಕ್ರಮುಃ । ತತಃ ಪ್ರಭೃತಿ ಕಲ್ಪೇಽಸ್ಮಿನ್ ಮಿಥುನಾನಾಂ ಹಿ ಸಮ್ಭವಃ॥೪೯.

ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರಿಗೆ ಆಸೆ ಉಂಟಾಗಿ, ಅವರು ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.

ಮಾಸಿ ಮಾಸ್ಯಾರ್ತವಂ ಯತ್ ತು ನ ತದಾಸೀತ್ತು ಯೋಷಿತಾಮ್ । ತಸ್ಮಾತ್ತದಾ ನ ಸುಷುವುಃ ಸೇವಿತೈರಪಿ ಮೈಥುನೈಃ॥೪೯.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಮಾಸಿಕ ರಜಸ್ಸು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಸಂಯೋಗ ಮಾಡಿದರೂ ಗರ್ಭಧಾರಣೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಯುಷೋಽನ್ತೇ ಪ್ರಸೂಯನ್ತೇ ಮಿಥುನಾನ್ಯೇವ ತಾಃ ಸಕೃತ್ । ತತಃ ಪ್ರಭೃತಿ ಕಲ್ಪೇಽಸ್ಮಿನ್ ಮಿಥುನಾನಾಂ ಹಿ ಸಮ್ಭವಃ॥೪೯.

ಅವರ ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರು ಸಂತಾನವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯೇ ಹೆತ್ತರು. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಜೀವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ರೂಢಿಯಾಯಿತು.

ಧ್ಯಾನೇನ ಮನಸಾ ತಾಸಾಂ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಜಾಯತೇ ಸಕೃತ್ । ಶಬ್ದಾದಿರ್ವಿಷಯಃ ಶುದ್ಧಃ ಪ್ರತ್ಯೇಕಂ ಪಞ್ಚಲಕ್ಷಣಃ॥೪೯.

ಅವರು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಸಂತಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಶುದ್ಧವಾದ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇದ್ದವು.

ಇತ್ಯೇಷಾ ಮಾನುಷೀ ಸೃಷ್ಟಿರ್ಯಾ ಪೂರ್ವಂ ವೈ ಪ್ರಜಾಪತೇಃ । ತಸ್ಯಾನ್ವವಾಯಸಮ್ಭೂತಾ ಯೈರಿದಂ ಪೂರಿತಂ ಜಗತ್॥೪೯.

ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯಿತು. ಅವರ ಸಂತತಿಯರಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿತು.