ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ತಮುತ್ಥಾಪ್ಯ ಬಲಾದ್ಗಾಢಂ ನಾಗೇನ್ದ್ರಃ ಪರಿಷಸ್ವಜೇ । ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಚೈನಮುಪಾಘ್ರಾಯ ಚಿರಂ ಜೀವೇತ್ಯುವಾಚ ಸಃ ॥ ೨೩.

ನಾಗರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಬಲವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಮುಗಿದು, 'ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಾಗಿರು' ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದನು.

ನಿಹತಾಮಿತ್ರವರ್ಗಶ್ಚ ಪಿತ್ರೋಃ ಸುಶ್ರೂಷಣಂ ಕುರು । ವತ್ಸ ! ಧನ್ಯಸ್ಯ ಕಥ್ಯನ್ತೇ ಪರೋಕ್ಷಸ್ಯಾಪಿ ತೇ ಗುಣಾಃ ॥ ೨೩.

ನೀನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡು ಮಗನೇ! ಧನ್ಯರು ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಅವರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ.

ಭವತೋ ಮಮ ಪುತ್ರಾಭ್ಯಾಮಸಾಮಾನ್ಯಾ ನಿವೇದಿತಾಃ । ತ್ವಮೇವಾನೇನ ವರ್ಧೇಥಾ ಮನೋವಾಕ್ಕಾಯಚೇಷ್ಟಿತೈಃ ॥ ೨೩.

ನಿನ್ನಿಂದ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಅಪರೂಪದ ಗುಣಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿವೆ. ನೀನು ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆಸಲಿ.

ಜೀವಿತಂ ಗುಣಿನಃ ಶ್ಲಾಘ್ಯಂ ಜೀವನ್ನೇವ ಮೃತೋಽಗುಣಃ । ಗುಣವಾನ್ನಿರ್ವೃತಿಂ ಪಿತ್ರೋಃ ಶತ್ರುಣಾಂ ಹೃದಯಜ್ವರಮ್ ॥ ೨೩.

ಗುಣವಂತನ ಜೀವನ ಪ್ರಶಂಸನೀಯ; ಗುಣವಿಲ್ಲದವನು ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಮೃತನಂತೆಯೇ. ಗುಣವಂತನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು, ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಕರೋತ್ಯಾತ್ಮಹಿತಂ ಕುರ್ವನ್ ವಿಶ್ವಾಸಞ್ಚ ಮಹಾಜನೇ । ದೇವತಾಃ ಪಿತರೋ ವಿಪ್ರಾ ಮಿತ್ರಾರ್ಥಿವಿಕಲಾದಯಃ ॥ ೨೩.

ತಾನೇನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಳಿಸಿದವನು ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹಾಯವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಮತ್ತು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

ಬಾನ್ಧವಾಶ್ಚ ತಥೇಚ್ಛನ್ತಿ ಜೀವಿತಂ ಗುಣಿನಶ್ಚಿರಮ್ । ಪರಿವಾದನಿವೃತ್ತಾನಾಂ ದುರ್ಗತೇಷು ದಯಾವತಾಮ್ । ಗುಣಿನಾಂ ಸಫಲಂ ಜನ್ಮ ಸಂಶ್ರಿತಾನಾಂ ವಿಪದ್ಗತೈಃ ॥ ೨೩.

ಗುಣವಂತನು ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಂಧುಗಳೂ ಹಾರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಅಪವಾದದಿಂದ ದೂರವಿರುವವರು, ದುಃಖಿತರಿಗೆ ದಯೆಯುಳ್ಳವರು—ಅಂತಹ ಗುಣವಂತನ ಜನ್ಮವು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರಿಗೂ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ.

ಜಡ ಉವಾಚ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ ತಂ ವೀರಂ ಪುತ್ರಾವಿದಮಥಾಬ್ರವೀತ್ । ಪೂಜಾಂ ಕುವಲಯಾಶ್ವಸ್ಯ ಕರ್ತುಕಾಮೋ ಭುಜಙ್ಗಮಃ ॥ ೨೩.

ಜಡನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಮಗನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆ ಸರ್ಪನು ಕುವಲಯಾಶ್ವನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು.

ಸ್ನಾನಾದಿಕಕ್ರಮಂ ಕೃತ್ವಾ ಸರ್ವಮೇವ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ । ಮಧುಪಾನಾದಿಸಮ್ಭೋಗಮಾಹಾರಞ್ಚ ಯಥೇಪ್ಸಿತಮ್ ॥ ೨೩.

ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅವನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಾದು, ಮಧುಪಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ತತಃ ಕುವಲಯಾಶ್ವೇನ ಹೃದಯೋತ್ಸವಭೂತಯಾ । ಕಥಯಾ ಸ್ವಲ್ಪಕಂ ಕಾಲಂ ಸ್ಥಾಸ್ಯಾಮೋ ಹೃಷ್ಟಚೇತಸಃ ॥ ೨೩.

ನಂತರ ಕುವಲಯಾಶ್ವನೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದರು.

ಅನುಮೇನ ಚ ತನ್ಮೌನೋ ವಚಃ ಶತ್ರುಜಿತಃ ಸುತಃ । ತಥಾ ಚಕಾರ ನೃಪತಿಃ ಪನ್ನಗಾನಾಮುದಾರಧೀಃ ॥ ೨೩.

ತಂದೆಯ ಮೌನಾನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಶತ್ರುಜಿತನ ಮಗನು ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಸರ್ಪರಾಜನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದನು.

ಸಮೇತ್ಯ ತೈರಾತ್ಮಜಭೂಪನನ್ದನೈರ್ ಮಹೋರಗಾಣಾಮಧಿಪಃ ಸ ಸತ್ಯವಾಕ್ । ಮುದಾನ್ವಿತೋಽನ್ನಾನಿ ಮಧೂನಿ ಚಾತ್ಮವಾನ್ ಯಥೋಪಯೋಗಂ ಬುಭುಜೇ ಸ ಭೋಗಭುಕ್ ॥ ೨೩.

ಮಕ್ಕಳೂ ರಾಜಕುಮಾರರೂ ಸೇರಿ, ಆ ಸತ್ಯವಂತ ಮಹಾಸರ್ಪರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಆತ್ಮಸಂಯಮದಿಂದ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಮಧುಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿ, ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ಅಲರ್ಕ ಉವಾಚ ಯತ್ಕಾರ್ಯಂ ಪುರುಷಾಣಾಞ್ಚ ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯಮನುವರ್ತತಾಮ್ । ಬನ್ಧಶ್ಚ ಸ್ಯಾದಕರಣೇ ಕ್ರಿಯಾಯಾ ಯಸ್ಯ ಚೋಚ್ಛ್ರಿತಿಃ ॥ ೨೯.

ಅಲರ್ಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರ ಕರ್ತವ್ಯವೇನು? ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಯಾವ ಬಂಧನ ಬರುತ್ತದೆ, ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಉನ್ನತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ?

ಉಪಕಾರಾಯ ಯನ್ನೃಣಾಂ ಯಚ್ಚ ವರ್ಜ್ಯಂ ಗೃಹೇ ಸತಾ । ಯಥಾ ಚ ಕ್ರಿಯತೇ ತನ್ಮೇ ಯಥಾವತ್ಪೃಚ್ಛತೋ ವದ ॥ ೨೯.

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಉಪಕಾರವಾಗುವುದು ಯಾವುದು, ಗೃಹಸ್ಥನು ಯಾವದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು? ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಇವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳು.

ಮದಾಲಸೋವಾಚ ವತ್ಸ ! ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯಮಾದಾಯ ನರಃ ಸರ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್ । ಪುಷ್ಣಾತಿ ತೇನ ಲೋಕಾಂಶ್ಚ ಸ ಜಯತ್ಯಭಿವಾಞ್ಛಿತಾನ್ ॥ ೨೯.

ಮದಾಲಸಾ ಹೇಳಿದಳು: ಮಗನೇ, ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದರಿಂದಲೇ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಪಿತರೋ ಮುನಯೋ ದೇವಾ ಭೂತಾನಿ ಮನುಜಾಸ್ತಥಾ । ಕೃಮಿಕೀಟಪತಙ್ಗಾಶ್ಚ ವಯಾಂಸಿ ಪಶವೋಽಸುರಾಃ ॥ ೨೯.

ಪಿತೃಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಭೂತಗಳು, ಮಾನವರು, ಹಾವು, ಹುಳು, ಕೀಟ, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು—

ಗೃಹಸ್ಥಮುಪಜೀವನ್ತಿ ತತಸ್ತೃಪ್ತಿಂ ಪ್ರಯಾನ್ತಿ ಚ । ಮುಖಂ ಚಾಸ್ಯ ನಿರೀಕ್ಷನ್ತೇ ಅಪಿ ನೋ ದಾಸ್ಯತೀತಿ ವೈ ॥ ೨೯.

ಎಲ್ಲರೂ ಗೃಹಸ್ಥನಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ನಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವಸ್ಯಾಧಾರಭೂತೇಯಂ ವತ್ಸ ! ಧೇನುಸ್ತ್ರಯೀಮಯೀ । ಯಸ್ಯಾಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಂ ವಿಶ್ವಂ ವಿಶ್ವಹೇತುಶ್ಚ ಯಾ ಮತಾ ॥ ೨೯.

ಮಗನೇ, ಈ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆಧಾರವಾದ ಮೂರು ರೂಪಗಳ ಹಸು; ಈ ಹಸುವಿನಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ನೆಲೆಸಿದೆ, ಅವಳನ್ನೇ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಋಕ್ಪೃಷ್ಠಾಸೌ ಯಜುರ್ಮಧ್ಯಾ ಸಾಮವಕ್ತ್ರಶಿರೋಧರಾ । ಇಷ್ಟಾಪೂರ್ತವಿಷಾಣಾ ಚ ಸಾಧುಸೂಕ್ತತನೂರುಹಾ ॥ ೨೯.

ಅವಳ ಬೆನ್ನು ಋಗ್ವೇದ, ಮಧ್ಯ ಭಾಗ ಯಜುರ್ವೇದ, ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ತಲೆ ಸಾಮವೇದ; ಕೊಂಬುಗಳು ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಾನ, ದೇಹ ಸತ್ಪಾತ್ರರ ಸ್ತುತಿ.

ಶಾನ್ತಿಪುಷ್ಟಿಶಕೃನ್ಮೂತ್ರಾ ವರ್ಣಪಾದಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾ । ಆಜೀವ್ಯಮಾನಾ ಜಗತಾಂ ಸಾಕ್ಷಯಾ ನಾಪಚೀಯತೇ ॥ ೨೯.

ಅವಳ ಗೋಮಯ ಮತ್ತು ಮೂತ್ರ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆಯಂತೆ, ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳು; ಅವಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರೆ ಜಗತ್ತು ಕ್ಷಯವಾಗದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಸ್ವಾಹಾಕಾರಸ್ವಧಾಕಾರೌ ವಷಟ್ಕಾರಶ್ಚ ಪುತ್ರಕ ! । ಹನ್ತಕಾರಸ್ತಥಾ ಚಾನ್ಯಸ್ತಸ್ಯಾಃಸ್ತನಚತುಷ್ಟಯಮ್ ॥ ೨೯.

ಮಗನೇ, 'ಸ್ವಾಹಾ', 'ಸ್ವಧಾ', 'ವಷಟ್' ಮತ್ತು 'ಹಂತ' ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಶಬ್ದಗಳು ಆ ದೇವಿಯ ನಾಲ್ಕು ಸ್ತನಗಳಾಗಿ ರೂಪಗೊಂಡಿವೆ.

ಸ್ವಾಹಾಕಾರಂ ಸ್ತನಂ ದೇವಾಃ ಪಿತರಶ್ಚ ಸ್ವಧಾಮಯಮ್ । ಮುನಯಶ್ಚ ವಷಟ್ಕಾರಂ ದೇವಭೂತಸುರೇತರಾಃ ॥ ೨೯.

ದೇವತೆಗಳು 'ಸ್ವಾಹಾ' ಎಂಬ ಸ್ತನವನ್ನು, ಪಿತೃಗಳು 'ಸ್ವಧಾ' ಎಂಬ ಸ್ತನವನ್ನು, ಮುನಿಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳು, ಭೂತಗಳು, ಅಸುರರು 'ವಷಟ್' ಎಂಬ ಸ್ತನವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಹನ್ತಕಾರಂ ಮನುಷ್ಯಾಶ್ಚ ಪಿಬನ್ತಿ ಸತತಂ ಸ್ತನಮ್ । ಏವಮಾಪ್ಯಾಯಯತ್ಯೇಷಾ ವತ್ಸ ! ಧೇನುಸ್ತ್ರಯೀಮಯೀ ॥ ೨೯.

ಮಾನವರು ಯಾವಾಗಲೂ 'ಹಂತ' ಎಂಬ ಸ್ತನವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ವತ್ಸಾ, ಈ ಮೂರು ವೇದಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಧೇನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ.

ತೇಷಾಮುಚ್ಛೇದಕರ್ತಾ ಚ ಯೋ ನರೋಽತ್ಯನ್ತಪಾಪಕೃತ್ । ಸ ತಮಸ್ಯಾನ್ಧತಾಮಿಸ್ತ್ರೇ ತಾಮಿಸ್ತ್ರೇ ಚ ನಿಮಜ್ಜತಿ ॥ ೨೯.

ಯಾರು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅತಿ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡುವರು, ಅವರು ಗಾಢವಾದ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ.

ಯಶ್ಚೇಮಾಂ ಮಾನವೋ ಧೇನುಂ ಸ್ವೈರ್ವತ್ಸೈರಮರಾದಿಭಿಃ । ಪಾಯಯತ್ಯುಚಿತೇ ಕಾಲೇ ಸ ಸ್ವರ್ಗಾಯೋಪಪದ್ಯತೇ ॥ ೨೯.

ಆದರೆ, ಯಾರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರೊಡನೆ, ಈ ಧೇನುವಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾನಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ಪುತ್ರ ! ಮನುಷ್ಯೇಣ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃಮಾನವಾಃ । ಭೂತಾನಿ ಚಾನುದಿವಸಂ ಪೋಷ್ಯಾಣಿ ಸ್ವತನುರ್ಯಥಾ ॥ ೨೯.

ಆದುದರಿಂದ ಮಗನೇ, ಮಾನವನೊಬ್ಬನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಭೂತಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವಂತೆ ಪೋಷಿಸಬೇಕು.

ತಸ್ಮಾತ್ಸ್ತ್ರಾತಃ ಶುಚಿರ್ಭೂತ್ವಾ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃತರ್ಪಣಮ್ । ಪ್ರಜಾಪತೇಸ್ತಥೈವಾದಿಭಃ ಕಾಲೇ ಕುರ್ಯಾತ್ಸಮಾಹಿತಃ ॥ ೨೯.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಿತನಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಪ್ರಜಾಪತಿ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸುಮನೋಗನ್ಧಪುಷ್ಪೈಶ್ಚ ದೇವಾನಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ಮಾನವಃ । ತತೋಽಗ್ನೇಸ್ತರ್ಪಣಂ ಕುರ್ಯಾದ್ದೇಯಾಶ್ಚ ಬಲಯಸ್ತಥಾ ॥ ೨೯.

ಸುಗಂಧದ ಹೂಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಮಾನವನು ಅಗ್ನಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಾದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಹಂಚಬೇಕು.

ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಗೃಹಮಧ್ಯೇ ತು ವಿಶ್ವೇದೇವೇಭ್ಯ ಏವ ಚ । ಧನ್ವನ್ತರಿಂ ಸಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಪ್ರಾಗುದೀಚ್ಯಾಂ ಬಲಿಂ ಕ್ಷಿಪೇತ್ ॥ ೨೯.

ಮನೆ ಒಳಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಧನ್ವಂತರಿಗೆ ಉತ್ತರಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬಲಿ ಇಡಬೇಕು.

ಪ್ರಾಚ್ಯಾಂ ಶಕ್ರಾಯ ಯಾಮ್ಯಾಯಾಂ ಯಮಾಯ ಬಲಿಮಾಹರೇತ್ । ಪ್ರತೀಚ್ಯಾಂ ವರುಣಾಯಾಥ ಸೋಮಾಯೋತ್ತರತೋ ಬಲಿಮ್ ॥ ೨೯.

ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನಿಗೆ, ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಯಮನಿಗೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವರುನನಿಗೆ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸೋಮನಿಗೆ ಬಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.