ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ವಿಹಸ್ಯ ಚಾಬ್ರವೀತ್ಪ್ರೇಮ್ಣಾ ಸಾಧು ಭೋ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮೌ । ಕಥಯಾಮಾಸತುಸ್ತೌ ಚ ಪಿತರಂ ಪನ್ನಗೇಶ್ವರಮ್ ॥ ೨೩.

ಅವನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾ, 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ!' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆ ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ತಂದೆ ನಾಗರಾಜನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಶಾನ್ತಮಶ್ವತರಂ ನಾಮ ಮಾನನೀಯಂ ದಿವೌಕಸಾಮ್ । ರಮಣೀಯಂ ತತೋಽಪಸ್ಯತ್ಪಾತಾಲಂ ಸ ನೃಪಾತ್ಮಜಃ ॥ ೨೩.

ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಗೌರವಪಾತ್ರನಾದ ಆಶ್ವತರಣಾಮಕ ನಾಗನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು. ನಂತರ ರಾಜಕುಮಾರನು ಸುಂದರವಾದ ಪಾತಾಳ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಕುಮಾರೈಸ್ತರುಣೈರ್ವೃದ್ಧೈರುರಗೈರುಪಶೋಭಿತಮ್ । ತಥೈವ ನಾಗಕನ್ಯಾಭಿಃ ಕ್ರೀಡನ್ತೀಭಿರಿತಸ್ತತಃ ॥ ೨೩.

ಅದು ಯುವ ಹಾಗೂ ವೃದ್ಧ ನಾಗಪುತ್ರರಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಗಕನ್ಯಾರೂ ಇದ್ದರು.

ಚಾರುಕುಣ್ಡಲಹಾರಾಭಿಸ್ತಾರಾಭಿರ್ಗಗನಂ ಯಥಾ । ಗೀತಶಬ್ದೈಸ್ತಥಾನ್ಯತ್ರ ವೀಣಾವೇಣುಸ್ವನಾನುಗೈಃ ॥ ೨೩.

ಅವರು ಸುಂದರ ಕುಂಡಲ ಹಾಗೂ ಹಾರಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಗಾನಗಳೂ, ವೀಣೆ ಹಾಗೂ ಬಾಸುರಿಗಳ ಧ್ವನಿಯೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೃದಙ್ಗಪಣವಾತೋದ್ಯಂ ಹಾರಿವೇಶ್ಮಶತಾಕುಲಮ್ । ವೀಕ್ಷಮಾಣಃ ಸ ಪಾತಾಲಂ ಯಯೌ ಶತ್ರುಜಿತಃ ಸುತಃ ॥ ೨೩.

ನಾಗರಹಳ್ಳಿಗಳು ಮೃದಂಗ ಹಾಗೂ ಪಣವಗಳ ಸಂಗೀತದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಪಾತಾಳವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಶತ್ರುಜಿತನ ಮಗನು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು.

ಸಹ ತಾಭ್ಯಾಮಭೀಷ್ಟಾಭ್ಯಾಂ ಪನ್ನಗಾಭ್ಯಾಮರಿನ್ದಮಃ । ತತಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ತೇ ಸರ್ವೇ ನಾಗರಾಜನಿವೇಶನಮ್ ॥ ೨೩.

ಆ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಿಯ ನಾಗರೊಂದಿಗೆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು ಅಲ್ಲಿನ ನಾಗರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದರು.

ದದೃಶುಸ್ತೇ ಮಹಾತ್ಮಾನಮುರಗಾಧಿಪತಿಂ ಸ್ಥಿತಮ್ । ದಿವ್ಯಮಾಲ್ಯಾಮ್ಬರಧರಂ ಮಣಿಕುಣ್ಡಲಭೂಷಣಮ್ ॥ ೨೩.

ಅವರು ಅಲ್ಲೆ ಮಹಾತ್ಮ ನಾಗಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವನು ದಿವ್ಯ ಹಾರ ಹಾಗೂ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮಣಿಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು.

ಸ್ವಚ್ಛಮುಕ್ತಾಫಲಲತಾಹಾರಿಹಾರೋಪಶೋಭಿತಮ್ । ಕೇಯೂರಿಣಂ ಮಹಾಭಾಗಮಾಸನೇ ಸರ್ವಕಾಞ್ಚನೇ ॥ ೨೩.

ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಚ್ಛ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳು, ಕೈಗೆ ಕಂಗಣಗಳು, ಮಹೋನ್ನತ ರೂಪ, ಸರ್ವಸ್ವರ್ಣದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು.

ಮಣಿವಿದ್ರುಮವೈದೂರ್ಯಜಾಲಾನ್ತರಿತರೂಪಕೇ । ಸ ತಾಭ್ಯಾಂ ದರ್ಶಿತಸ್ತಸ್ಯ ತಾತೋಽಸ್ಮಾಕಮಸಾವಿತಿ ॥ ೨೩.

ಅವನ ರೂಪವು ಮಣಿ, ಪಗಡು, ವೈದುರ್ಯಗಳಿಂದ ಜಾಲವನ್ನಂತೆ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಇಬ್ಬರು, 'ಇವನು ನಮ್ಮ ತಂದೆ' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರು.

ವೀರಃ ಕುವಲಯಾಶ್ವೋಽಯಂ ಪಿತ್ರೇ ಚಾಸೌ ನಿವೇದಿತಃ । ತತೋ ನನಾಮ ಚರಣೌ ನಾಗೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಋತಧ್ವಜಃ ॥ ೨೩.

ಈ ವೀರನು ಕುವಲಯಾಶ್ವ. ಅವನನ್ನು ಅವರ ತಂದೆಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಋತಧ್ವಜನು ನಾಗರಾಜನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ತಮುತ್ಥಾಪ್ಯ ಬಲಾದ್ಗಾಢಂ ನಾಗೇನ್ದ್ರಃ ಪರಿಷಸ್ವಜೇ । ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಚೈನಮುಪಾಘ್ರಾಯ ಚಿರಂ ಜೀವೇತ್ಯುವಾಚ ಸಃ ॥ ೨೩.

ನಾಗರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಬಲವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಮುಗಿದು, 'ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಾಗಿರು' ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದನು.

ನಿಹತಾಮಿತ್ರವರ್ಗಶ್ಚ ಪಿತ್ರೋಃ ಸುಶ್ರೂಷಣಂ ಕುರು । ವತ್ಸ ! ಧನ್ಯಸ್ಯ ಕಥ್ಯನ್ತೇ ಪರೋಕ್ಷಸ್ಯಾಪಿ ತೇ ಗುಣಾಃ ॥ ೨೩.

ನೀನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡು ಮಗನೇ! ಧನ್ಯರು ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಅವರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ.

ಭವತೋ ಮಮ ಪುತ್ರಾಭ್ಯಾಮಸಾಮಾನ್ಯಾ ನಿವೇದಿತಾಃ । ತ್ವಮೇವಾನೇನ ವರ್ಧೇಥಾ ಮನೋವಾಕ್ಕಾಯಚೇಷ್ಟಿತೈಃ ॥ ೨೩.

ನಿನ್ನಿಂದ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಅಪರೂಪದ ಗುಣಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿವೆ. ನೀನು ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆಸಲಿ.

ಜೀವಿತಂ ಗುಣಿನಃ ಶ್ಲಾಘ್ಯಂ ಜೀವನ್ನೇವ ಮೃತೋಽಗುಣಃ । ಗುಣವಾನ್ನಿರ್ವೃತಿಂ ಪಿತ್ರೋಃ ಶತ್ರುಣಾಂ ಹೃದಯಜ್ವರಮ್ ॥ ೨೩.

ಗುಣವಂತನ ಜೀವನ ಪ್ರಶಂಸನೀಯ; ಗುಣವಿಲ್ಲದವನು ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಮೃತನಂತೆಯೇ. ಗುಣವಂತನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು, ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಕರೋತ್ಯಾತ್ಮಹಿತಂ ಕುರ್ವನ್ ವಿಶ್ವಾಸಞ್ಚ ಮಹಾಜನೇ । ದೇವತಾಃ ಪಿತರೋ ವಿಪ್ರಾ ಮಿತ್ರಾರ್ಥಿವಿಕಲಾದಯಃ ॥ ೨೩.

ತಾನೇನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಳಿಸಿದವನು ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹಾಯವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಮತ್ತು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

ಬಾನ್ಧವಾಶ್ಚ ತಥೇಚ್ಛನ್ತಿ ಜೀವಿತಂ ಗುಣಿನಶ್ಚಿರಮ್ । ಪರಿವಾದನಿವೃತ್ತಾನಾಂ ದುರ್ಗತೇಷು ದಯಾವತಾಮ್ । ಗುಣಿನಾಂ ಸಫಲಂ ಜನ್ಮ ಸಂಶ್ರಿತಾನಾಂ ವಿಪದ್ಗತೈಃ ॥ ೨೩.

ಗುಣವಂತನು ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಂಧುಗಳೂ ಹಾರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಅಪವಾದದಿಂದ ದೂರವಿರುವವರು, ದುಃಖಿತರಿಗೆ ದಯೆಯುಳ್ಳವರು—ಅಂತಹ ಗುಣವಂತನ ಜನ್ಮವು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರಿಗೂ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ.

ಜಡ ಉವಾಚ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ ತಂ ವೀರಂ ಪುತ್ರಾವಿದಮಥಾಬ್ರವೀತ್ । ಪೂಜಾಂ ಕುವಲಯಾಶ್ವಸ್ಯ ಕರ್ತುಕಾಮೋ ಭುಜಙ್ಗಮಃ ॥ ೨೩.

ಜಡನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಮಗನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆ ಸರ್ಪನು ಕುವಲಯಾಶ್ವನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು.

ಸ್ನಾನಾದಿಕಕ್ರಮಂ ಕೃತ್ವಾ ಸರ್ವಮೇವ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ । ಮಧುಪಾನಾದಿಸಮ್ಭೋಗಮಾಹಾರಞ್ಚ ಯಥೇಪ್ಸಿತಮ್ ॥ ೨೩.

ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅವನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಾದು, ಮಧುಪಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ತತಃ ಕುವಲಯಾಶ್ವೇನ ಹೃದಯೋತ್ಸವಭೂತಯಾ । ಕಥಯಾ ಸ್ವಲ್ಪಕಂ ಕಾಲಂ ಸ್ಥಾಸ್ಯಾಮೋ ಹೃಷ್ಟಚೇತಸಃ ॥ ೨೩.

ನಂತರ ಕುವಲಯಾಶ್ವನೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದರು.

ಅನುಮೇನ ಚ ತನ್ಮೌನೋ ವಚಃ ಶತ್ರುಜಿತಃ ಸುತಃ । ತಥಾ ಚಕಾರ ನೃಪತಿಃ ಪನ್ನಗಾನಾಮುದಾರಧೀಃ ॥ ೨೩.

ತಂದೆಯ ಮೌನಾನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಶತ್ರುಜಿತನ ಮಗನು ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಸರ್ಪರಾಜನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದನು.

ಸಮೇತ್ಯ ತೈರಾತ್ಮಜಭೂಪನನ್ದನೈರ್ ಮಹೋರಗಾಣಾಮಧಿಪಃ ಸ ಸತ್ಯವಾಕ್ । ಮುದಾನ್ವಿತೋಽನ್ನಾನಿ ಮಧೂನಿ ಚಾತ್ಮವಾನ್ ಯಥೋಪಯೋಗಂ ಬುಭುಜೇ ಸ ಭೋಗಭುಕ್ ॥ ೨೩.

ಮಕ್ಕಳೂ ರಾಜಕುಮಾರರೂ ಸೇರಿ, ಆ ಸತ್ಯವಂತ ಮಹಾಸರ್ಪರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಆತ್ಮಸಂಯಮದಿಂದ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಮಧುಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿ, ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ಅಲರ್ಕ ಉವಾಚ ಯತ್ಕಾರ್ಯಂ ಪುರುಷಾಣಾಞ್ಚ ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯಮನುವರ್ತತಾಮ್ । ಬನ್ಧಶ್ಚ ಸ್ಯಾದಕರಣೇ ಕ್ರಿಯಾಯಾ ಯಸ್ಯ ಚೋಚ್ಛ್ರಿತಿಃ ॥ ೨೯.

ಅಲರ್ಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರ ಕರ್ತವ್ಯವೇನು? ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಯಾವ ಬಂಧನ ಬರುತ್ತದೆ, ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಉನ್ನತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ?

ಉಪಕಾರಾಯ ಯನ್ನೃಣಾಂ ಯಚ್ಚ ವರ್ಜ್ಯಂ ಗೃಹೇ ಸತಾ । ಯಥಾ ಚ ಕ್ರಿಯತೇ ತನ್ಮೇ ಯಥಾವತ್ಪೃಚ್ಛತೋ ವದ ॥ ೨೯.

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಉಪಕಾರವಾಗುವುದು ಯಾವುದು, ಗೃಹಸ್ಥನು ಯಾವದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು? ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಇವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳು.

ಮದಾಲಸೋವಾಚ ವತ್ಸ ! ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯಮಾದಾಯ ನರಃ ಸರ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್ । ಪುಷ್ಣಾತಿ ತೇನ ಲೋಕಾಂಶ್ಚ ಸ ಜಯತ್ಯಭಿವಾಞ್ಛಿತಾನ್ ॥ ೨೯.

ಮದಾಲಸಾ ಹೇಳಿದಳು: ಮಗನೇ, ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದರಿಂದಲೇ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಪಿತರೋ ಮುನಯೋ ದೇವಾ ಭೂತಾನಿ ಮನುಜಾಸ್ತಥಾ । ಕೃಮಿಕೀಟಪತಙ್ಗಾಶ್ಚ ವಯಾಂಸಿ ಪಶವೋಽಸುರಾಃ ॥ ೨೯.

ಪಿತೃಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಭೂತಗಳು, ಮಾನವರು, ಹಾವು, ಹುಳು, ಕೀಟ, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು—

ಗೃಹಸ್ಥಮುಪಜೀವನ್ತಿ ತತಸ್ತೃಪ್ತಿಂ ಪ್ರಯಾನ್ತಿ ಚ । ಮುಖಂ ಚಾಸ್ಯ ನಿರೀಕ್ಷನ್ತೇ ಅಪಿ ನೋ ದಾಸ್ಯತೀತಿ ವೈ ॥ ೨೯.

ಎಲ್ಲರೂ ಗೃಹಸ್ಥನಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ನಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವಸ್ಯಾಧಾರಭೂತೇಯಂ ವತ್ಸ ! ಧೇನುಸ್ತ್ರಯೀಮಯೀ । ಯಸ್ಯಾಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಂ ವಿಶ್ವಂ ವಿಶ್ವಹೇತುಶ್ಚ ಯಾ ಮತಾ ॥ ೨೯.

ಮಗನೇ, ಈ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆಧಾರವಾದ ಮೂರು ರೂಪಗಳ ಹಸು; ಈ ಹಸುವಿನಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ನೆಲೆಸಿದೆ, ಅವಳನ್ನೇ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಋಕ್ಪೃಷ್ಠಾಸೌ ಯಜುರ್ಮಧ್ಯಾ ಸಾಮವಕ್ತ್ರಶಿರೋಧರಾ । ಇಷ್ಟಾಪೂರ್ತವಿಷಾಣಾ ಚ ಸಾಧುಸೂಕ್ತತನೂರುಹಾ ॥ ೨೯.

ಅವಳ ಬೆನ್ನು ಋಗ್ವೇದ, ಮಧ್ಯ ಭಾಗ ಯಜುರ್ವೇದ, ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ತಲೆ ಸಾಮವೇದ; ಕೊಂಬುಗಳು ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಾನ, ದೇಹ ಸತ್ಪಾತ್ರರ ಸ್ತುತಿ.

ಶಾನ್ತಿಪುಷ್ಟಿಶಕೃನ್ಮೂತ್ರಾ ವರ್ಣಪಾದಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾ । ಆಜೀವ್ಯಮಾನಾ ಜಗತಾಂ ಸಾಕ್ಷಯಾ ನಾಪಚೀಯತೇ ॥ ೨೯.

ಅವಳ ಗೋಮಯ ಮತ್ತು ಮೂತ್ರ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆಯಂತೆ, ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳು; ಅವಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರೆ ಜಗತ್ತು ಕ್ಷಯವಾಗದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.