ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ಪುತ್ರ ಉವಾಚ ತತೋ ವಿಪ್ರಃ ಸಮುತ್ತಸ್ಥೌ ವ್ಯಾಧಿಮುಕ್ತಃ ಪುನರ್ಯುವಾ । ಸ್ವಭಾಭಿರ್ಭಾಸಯನ್ ವೇಶ್ಮ ವೃನ್ದಾರಕ ಇವಾಜರಃ॥೧೬.

ಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಆಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ರೋಗಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಪುನಃ ಯುವನಾಗಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೊಳಪನ್ನು ತಂದಂತೆ, ದೇವತೆಗಳೊಳಗಿನ ಚಿರಯುವನಂತೆ ಎದ್ದನು.

ತತೋಽಪತತ್ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿರ್ದೇವವಾದ್ಯಾದಿನಿಸ್ವನಃ । ಲೇಭಿರೇ ಚ ಮುದಂ ದೇವಾ ಅನಸೂಯಾಮಥಾಬ್ರುವನ್॥೧೬.

ಆಗ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಬಿದ್ದಿತು, ದಿವ್ಯವಾದ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿಸಿತು, ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು; ಅವರು ಅನಸೂಯೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ದೇವಾ ಊಚುಃ ವರಂ ವೃಣೀಷ್ವ ಕಲ್ಯಾಣಿ ದೇವಕಾರ್ಯಂ ಮಹತ್ ಕೃತಮ್ । ತ್ವಯಾ ಯಸ್ಮಾತ್ ತತೋ ದೇವಾ ವರದಾಸ್ತೇ ತಪಸ್ವಿನಿ॥೧೬.

ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಶುಭೆಯೇ, ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು! ನೀನು ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತಪಸ್ವಿನಿಯೇ, ದೇವತೆಗಳು ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಅನಸೂಯೋವಾಚ ಯದಿ ದೇವಾಃ ಪ್ರಸನ್ನಾ ಮೇ ಪಿತಾಮಹಪುರೋಗಮಾಃ । ವರದಾ ವರಯೋಗ್ಯಾ ಚ ಯದ್ಯಹಂ ಭವತಾಂ ಮತಾ॥೧೬.

ಅನಸೂಯೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಪಿತಾಮಹನವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನನಗೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ನಾನು ವರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯೋಗ್ಯಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ—'

ತದ್ಯಾನ್ತು ಮಮ ಪುತ್ರತ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣು-ಮಹೇಶ್ವರಾಃ । ಯೋಗಞ್ಚ ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾಂ ಭರ್ತೃಸಹಿತಾ ಕ್ಲೇಶಮುಕ್ತಯೇ॥೧೬.

ಅಂದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರು ನನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಜನಿಸಲಿ. ನಾನು ನನ್ನ ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.'

ಏವಮಸ್ತ್ವಿತಿ ತಾಂ ದೇವಾ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣು-ಶಿವಾದಯಃ । ಪ್ರೋಕ್ತ್ವಾ ಜಗ್ಮುರ್ಯಥಾನ್ಯಾಯಮನುಮಾನ್ಯ ತಪಸ್ವಿನೀಮ್॥೧೬.

ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು 'ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ತಪಸ್ವಿನಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು.

ತ್ರಯೋವಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಪುತ್ರಾವೂಚತುಃ ಸ ರಾಜಪುತ್ರಃ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ವೇಗಾದಾತ್ಮಪುರಂ ತತಃ । ಪಿತ್ರೋರ್ವವನ್ದಿಷುಃ ಪಾದೌ ದಿದೃಕ್ಷುಶ್ಚ ಮದಾಲಸಾಮ್ ॥ ೨೩.

ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರು. ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಹೇಳಿದರು: ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ತನ್ನ ಊರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ತಲುಪಿ, ತಾಯಂದಿರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಮದಾಲಸೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು.

ದದರ್ಶ ಜನಮುದ್ವಿಗ್ನಮಪ್ರಹೃಷ್ಟಮುಖಂ ಪುರಃ । ಪುನಶ್ಚ ವಿಸ್ಮಿತಾಕಾರಂ ಪ್ರಹೃಷ್ಟವದನಂ ತತಃ ॥ ೨೩.

ಅವನು ಜನರನ್ನು ಆತಂಕದಿಂದ, ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದ ಮುಖಗಳಿಂದ ನೋಡಿದನು; ಮತ್ತೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮುಖಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬೆಳಗಿದವು.

ಅನ್ಯಮುತ್ಫುಲ್ಲನಯನಂ ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ದಿಷ್ಟ್ಯೇತಿವಾದಿನಮ್ । ಪರಿಷ್ವಜನ್ತಮನ್ಯೋನ್ಯಮತಿಕೌತೂಹಲಾನ್ವಿತಮ್ ॥ ೨೩.

ಒಬ್ಬನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, 'ಧನ್ಯತೆ! ಧನ್ಯತೆ!' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಆತುರದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು.

ಚಿರಂ ಜೀವೋರುಕಲ್ಯಾಣ ! ಹತಾಸ್ತೇ ಪರಿಪನ್ಥಿನಃ । ಪಿತ್ರೋಃ ಪ್ರಹ್ಲಾದಯ ಮನಸ್ತಥಾಸ್ಮಾಕಮಕಣ್ಟಕಮ್ ॥ ೨೩.

'ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಾಗು, ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ! ನಿನ್ನ ಶತ್ರುಗಳು ನಾಶವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನ ತಾಯಂದಿರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ದೂರಮಾಡು.'

ಪುತ್ರಾವೂಚತುಃ ಇತ್ಯೇವಂ ವಾದಿಭಿಃ ಪೌರೈಃ ಪುರಃ ಪೃಷ್ಠೇ ಚ ಸಂವೃತಃ । ತತ್ಕ್ಷಣಪ್ರಭವಾನನ್ದಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ಪಿತುರ್ಗೃಹಮ್ ॥ ೨೩.

ಹೀಗೆ, ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ನಾಗರಿಕರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನು ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಪಿತಾ ಚ ತಂ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ಮಾತಾ ಚಾನ್ಯೇ ಚ ಬಾನ್ಧವಾಃ । ಚಿರಂ ಜೀವೇತಿ ಕಲ್ಯಾಣೀರ್ದದುಸ್ತಸ್ಮೈ ತದಾಶಿಷಃ ॥ ೨೩.

ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಂಧುಗಳೂ ಕೂಡ. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಾಗಲಿ ಎಂದು ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ತತಃ ಸೋಽಥ ಕಿಮೇತದಿತಿ ವಿಸ್ಮಿತಃ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ಪಿತರಂ ತಾತ ! ಸೋಽಸ್ಮೈ ಸಮ್ಯಕ್ತದುಕ್ತವಾನ್ ॥ ೨೩.

ನಂತರ ಅವನು ವಂದಿಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ 'ಇದು ಏನು?' ಎಂದು ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಸ ಭಾರ್ಯಾಂ ತಾಂ ಮೃತಾಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಹೃದಯೇಷ್ಟಾಂ ಮದಾಲಸಾಮ್ । ಪಿತರೌ ಚ ಪುರೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲಜ್ಜಾಶೋಕಾಬ್ಧಿಮಧ್ಯಗಃ ॥ ೨೩.

ತಾನು ಹೃದಯದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮದಾಲಸೆಯು ಸತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಮತ್ತು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಎದುರು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನು ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ದುಃಖದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.

ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಸಾ ಬಾಲಾ ಮಾಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ನಿಧನಂ ಗತಮ್ । ತತ್ಯಾಜ ಜೀವಿತಂ ಸಾಧ್ವೀ ಧಿಙ್ಮಾಂ ನಿಷ್ಠುರಮಾನಸಮ್ ॥ ೨೩.

ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ಆ ಬಾಲೆ, ನಾನು ಸತ್ತೆನೆಂದು ಕೇಳಿ, ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರನಾಗಿದ್ದೇನೆ!'

ನೃಶಂಸೋಽಹಮನಾರ್ಯೋಽಹಂ ವಿನಾ ತಾಂ ಮೃಗಲೋಚನಾಮ್ । ಮತ್ಕೃತೇ ನಿಧನಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾಂ ಯಜ್ಜೀವಾಮ್ಯತಿನಿರ್ಘೃಣಃ ॥ ೨೩.

'ನಾನು ಕ್ರೂರನು, ನೀಚನು; ಆ ಮೃಗನಯನಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವೆನು. ಅವಳು ನನ್ನ ಕಾರಣ ಸತ್ತಳು—ನಾನು ಎಷ್ಟು ನಿರ್ದಯನು!'

ಪುನಃ ಸ ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಪರಿಸಂಸ್ತಭ್ಯ ಮಾನಸಮ್ । ಮೋಹೋದ್ಗಮಮಪಾಸ್ಯಾಶು ನಿಃ ಶ್ವಸ್ಯೋಚ್ಛವಸ್ಯ ಚಾತರಃ ॥ ೨೩.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿ ಯೋಚನೆಮಾಡಿದನು; ಮೋಹವನ್ನು ಬೇಗನೆ ತೊರೆದು, ಆಘಾತದಿಂದ ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದನು.

ಮೃತೇತಿ ಸಾ ಮನ್ನಿಮಿತ್ತಂ ತ್ಯಜಾಮಿ ಯದಿ ಜೀವಿತಮ್ । ಕಿಂ ಮಯೋಪಕೃತಂ ತಸ್ಯಾಃ ಶ್ಲಾಘ್ಯಮೇತತ್ತು ಯೋಷಿತಾಮ್ ॥ ೨೩.

'ನನ್ನ ಕಾರಣ ಅವಳು ಸತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಜೀವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ? ಹೆಂಗಸರಲ್ಲಿ ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಶಂಸನೀಯ.'

ಯದಿ ರೋದಿಮಿ ವಾ ದೀನೋ ಹಾ ಪ್ರಿಯೇತಿ ! ವದನ್ಮುಹುಃ । ತಥಾಪ್ಯಶ್ಲಾಘ್ಯಮೇತನ್ನೋ ವಯಂ ಹಿ ಪುರುಷಾಃ ಕಿಲ ॥ ೨೩.

'ನಾನು ದುಃಖದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳುತ್ತಾ, 'ಹಾಯ್ ಪ್ರಿಯೆ!' ಎಂದು ಕೂಗಿದರೂ, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಾಟವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಪುರುಷರು, ಅಲ್ಲವೇ?'

ಅಥ ಶೋಕಜಡೋ ದೀನೋಽಸೃಜಾ ಹೀನೋ ಮಲಾನ್ವಿತಃ । ವಿಪಕ್ಷಸ್ಯ ಭವಿಷ್ಯಾಮಿ ತತಃ ಪರಿಭವಾಸ್ಪದಮ್ ॥ ೨೩.

'ಅಥವಾ, ದುಃಖದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಮಂಕಾಗಿದ್ದು, ದುರ್ಬಲ, ಅಶುದ್ಧನಾಗಿ, ನಾನು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಹಾಸ್ಯವಾಗುತ್ತೇನೆ, ಅವರೆಲ್ಲರ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ.'

ಮಯಾರಿಶಾತನಂ ಕಾರ್ಯಂ ರಾಜ್ಞಃ ಶುಶ್ರುಷಣಂ ಪಿತುಃ । ಜೀವಿತಂ ತಸ್ಯ ಚಾಯತ್ತಂ ಸನ್ತ್ಯಾಜ್ಯಂ ತತ್ಕಥಂ ಮಯಾ ॥ ೨೩.

'ನಾನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬೇಕು, ರಾಜನಾದ ತಂದೆಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವರ ಜೀವ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ—ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು?'

ಕಿನ್ತ್ವತ್ರ ಮನ್ಯೇ ಕರ್ತವ್ಯಸ್ತ್ಯಾಗೋ ಭಾಗಸ್ಯ ಯೋಷಿತಃ । ಸ ಚಾಪಿ ನೋಪಕಾರಾಯ ತನ್ವಙ್ಗ್ಯಾಃ ಕಿನ್ತು ಸರ್ವಥಾ ॥ ೨೩.

ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಯೋಚಿಸುವುದೆಂದರೆ, ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಸೇರಿದ ಭಾಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಧರ್ಮ. ಇದೂ ಅವಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮಯಾ ನೃಶಂಸ್ಯಂ ಕರ್ತವ್ಯಂ ನೋಪಕಾರ್ಯಪಕಾರಿ ಚ । ಯಾ ಮದರ್ಥೇಽತ್ಯಜತ್ಪ್ರಾಣಾಂಸ್ತದರ್ಥೇಽಲ್ಪಮಿದಂ ಮಮ ॥ ೨೩.

ನಾನು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ದಯೆಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು, ಪ್ರತಿಫಲಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಹಾನಿಗಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಅವಳು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳು—ಇದು ನನ್ನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸ.

ಪುತ್ರಾವೂಚತುಃ ಇತಿ ಕೃತ್ವಾ ಮತಿಂ ಸೋಽಥ ನಿಷ್ಪಾದ್ಯೋದಕದಾನಿಕಮ್ । ಕ್ರಿಯಾಶ್ಚಾನನ್ತರಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಋತಧ್ವಜಃ ॥ ೨೩.

ಮಕ್ಕಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ನೀರು ಅರ್ಪಿಸುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ನಂತರದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಋತಧ್ವಜನು ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಋತಧ್ವಜ ಉವಾಚ ಯದಿ ಸಾ ಮಮ ತನ್ವಙ್ಗೀ ನ ಸ್ಯಾದ್ಭಾರ್ಯಾ ಮದಾಲಸಾ । ಅಸ್ಮಿನ್ ಜನ್ಮನಿ ನಾನ್ಯಾ ಮೇ ಭವಿತ್ರೀ ಸಹಚಾರಿಣೀ ॥ ೨೩.

ಋತಧ್ವಜನು ಹೇಳಿದನು: ಆ ಸೊಗಸಾದ ಮೈಯುಳ್ಳ ಮದಾಲಸಾ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿರದಿದ್ದರೆ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಲಾರರು.

ತಾಮೃತೇ ಮೃಗಶಾವಾಕ್ಷೀಂ ಗನ್ಧರ್ವತನಯಾಮಹಮ್ । ನ ಭೋಕ್ಷ್ಯೇ ಯೋಷಿತಂ ಕಾಞ್ಚಿದಿತಿ ಸತ್ಯಂ ಮಯೋದಿತಮ್ ॥ ೨೩.

ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಆ ಮೃಗಶಾವದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಗಂಧರ್ವನ ಮಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನಾನು ಬೇರೆ ಯಾವ ಹೆಂಗಸನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ನಾನು ಹೇಳುವ ಸತ್ಯ.

ಸದ್ಧರ್ಮಚಾರಿಣೀಂ ಪತ್ನೀಂ ತಾಂ ಮುಕ್ತ್ವಾ ಗಜಗಾಮಿನೀಮ್,। ಕಾಞ್ಚಿನ್ನಾಙ್ಗೀಕರಿಷ್ಯಾಮೀತ್ಯೇತತ್ಸತ್ಯಂ ಮಯೋದಿತಮ್ ॥ ೨೩.

ಆ ಗಜಗಾಮಿನಿಯಂತೆ ನಡೆಯುವ, ಧರ್ಮಪಾಲನೆಯುಳ್ಳ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾನು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ನಾನು ಹೇಳುವ ಸತ್ಯ.

ಪುತ್ರಾವೂಚತುಃ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಚ ಸ್ತ್ರೀಭೋಗಾನ್ ತಾತ ! ಸರ್ವಂಸ್ತಯಾ ವಿನಾ । ಕ್ರೀಡನ್ನಾಸ್ತೇ ಸಮಂ ತುಲ್ಯೈರ್ವಯಸ್ಯೈಃ ಶೀಲಸಮ್ಪದಾ ॥ ೨೩.

ಮಕ್ಕಳು ಹೇಳಿದರು: ತಂದೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಹೆಂಗಸಿನ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಸಮಾನ ಗುಣದ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಏತತ್ತಸ್ಯ ಪರಂ ಕಾರ್ಯಂ ತಾತ ! ತತ್ಕೇನ ಶಕ್ಯತೇ । ಕರ್ತುಮತ್ಯರ್ಥದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯಮೀಶ್ವರೈಃ ಕಿಮುತೇತರೈಃ ॥ ೨೩.

ಇದು ಅವನ ಪರಮ ಕರ್ತವ್ಯ, ತಂದೆ! ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಯಾರು ಸಾಧ್ಯ? ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ, ಇತರರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕೇನು?