ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ವಿನಾ ಚಾಯನವಿಜ್ಞಾನಾತ್ ಕಾಲಃ ಸಂವತ್ಸರಃ ಕುತಃ । ಸಂವತ್ಸರಂ ವಿನಾ ನಾನ್ಯತ್ ಕಾಲಜ್ಞಾನಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ॥೧೬.

ಆಯನಗಳ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ವರ್ಷವೆಂಬ ಕಾಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ವರ್ಷವಿಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಕಾಲಜ್ಞಾನವೂ ನಡೆಯದು.

ಪತಿವ್ರತಾಯಾ ವಚಸಾ ನೋದ್ಗಚ್ಛತಿ ದಿವಾಕರಃ । ಸೂರ್ಯೋದಯಂ ವಿನಾ ನೈವ ಸ್ತ್ರಾನದಾನಾದಿಕಾಃ ಕ್ರಿಯಾಃ॥೧೬.

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮಾತಿನಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸೂರ್ಯೋದಯವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ನಾನ, ದಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ನಾಗ್ನೇರ್ವಿಹರಣಞ್ಚೈವ ಕ್ರಾತ್ವಭಾವಶ್ಚ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ । ನೈವಾಪ್ಯಯನಮಸ್ಮಾಕಂ ವಿನಾ ಹೋಮೇನ ಜಾಯತೇ॥೧೬.

ಅಗ್ನಿಯ ಚಲನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಯಜ್ಞಾದಿಗಳು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಹೋಮವಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣವೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ವಯಮಾಪ್ಯಾಯಿತಾ ಮರ್ತ್ಯೈರ್ಯಜ್ಞಭಾಗೈರ್ಯಥೋಚಿತೈಃ । ವೃಷ್ಟ್ಯಾ ತಾನನುಗೃಹ್ಣೀಮೋ ಮರ್ತ್ಯಾನ್ ಶಸ್ಯಾದಿಸಿದ್ಧಯೇ॥೧೬.

ನಾವು ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯರು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞಭಾಗಗಳಿಂದ ಪೋಷಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ; ನಂತರ ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮಳೆಯ ಮೂಲಕ ಧಾನ್ಯಾದಿಗಳ Siddhiyannu ಕೊಡುತ್ತೇವೆ.

ನಿಷ್ಪಾದಿತಾಸ್ವೋಷಧೀಷು ಮರ್ತ್ಯಾ ಯಜ್ಞೈರ್ಯಜನ್ತಿ ನಃ । ತೇಷಾಂ ವಯಂ ಪ್ರಯಚ್ಛಾಮಃ ಕಾಮಾನ್ ಯಜ್ಞಾದಿಪೂಜಿತಾಃ॥೧೬.

ಮನುಷ್ಯರು ಬೆಳೆದ ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ಯಜ್ಞಮಾಡಿ ನಮಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಾವು ಯಜ್ಞಾದಿಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವರ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇವೆ.

ಅಧೋ ಹಿ ವರ್ಷಾಮ ವಯಂ ಮರ್ತ್ಯಾಶ್ಚೋರ್ಧ್ವಪ್ರವರ್ಷಿಣಃ । ತೋಯವರ್ಷೇಣ ಹಿ ವಯಂ ಹವಿರ್ವರ್ಷೇಣ ಮಾನವಾಃ॥೧೬.

ನಾವು ಕೆಳಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಮನುಷ್ಯರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ನಾವು ನೀರಿನಿಂದ, ಮನುಷ್ಯರು ಹವಿಸಿನಿಂದ ತಲಾ ತಮ್ಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಯೇ ನಾಸ್ಮಾಕಂ ಪ್ರಯಚ್ಛನ್ತಿ ನಿತ್ಯನೈಮಿತ್ತಕೀಃ ಕ್ರಿಯಾಃ । ಕ್ರತುಭಾಗಂ ದುರಾತ್ಮಾನಃ ಸ್ವಯಞ್ಚಾಶ್ನನ್ತಿ ಲೋಲುಪಾಃ॥೧೬.

ಯಾರು ನಮಗೆ ನಿಯಮಿತ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ವಿಧಿಗಳನ್ನ ಅರ್ಪಿಸದೆ, ಯಜ್ಞಭಾಗವನ್ನು ಸ್ವತಃ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಆ ದುಷ್ಟರು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ವಿನಾಶಾಯ ವಯಂ ತೇಷಾಂ ತೋಯಸೂರ್ಯಾಗ್ನಿಮಾರುತಾನ್ । ಕ್ಷಿತಿಞ್ಚ ಸನ್ದೂಷಯಾಮಃ ಪಾಪಾನಾಮಪಕಾರಿಣಾಮ್॥೧೬.

ಅಂತಹ ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ನಾವು ಅವರ ನೀರು, ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾಲಿನ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ.

ದುಷ್ಟತೋಯಾದಿಭೋಗೇನ ತೇಷಾಂ ದುಷ್ಕೃತಕರ್ಮಿಣಾಮ್ । ಉಪಸರ್ಗಾಃ ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ಮರಣಾಯ ಸುದಾರುಣಾಃ॥೧೬.

ಅಂತಹ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳು ಮಾಲಿನ್ಯಗೊಂಡ ನೀರು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ, ಭಯಾನಕ ಅಪಾಯಗಳು ಉಂಟಾಗಿ, ಅವು ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಯೇ ತ್ವಸ್ಮಾನ್ ಪ್ರೀಣಯಿತ್ವಾ ತು ಭುಞ್ಜತೇ ಶೇಷಮಾತ್ಮನಾ । ತೇಷಾಂ ಪುಣ್ಯಾನ್ ವಯಂ ಯೋಕಾನ್ ವಿದಧಾಮ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್॥೧೬.

ಆದರೆ ಯಾರು ನಮಗೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ನಾವು ಪುಣ್ಯ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇವೆ.

ತನ್ನಾಸ್ತಿ ಸರ್ವಮೇವೈತದ್ವಿನೈಷಾಂ ವ್ಯುಷ್ಟಿಸಂಸ್ಥೈತಮ್ । ಕಥಂ ನು ದಿನಸರ್ಗಃ ಸ್ಯಾದನ್ಯೋಽನ್ಯಮವದನ್ ಸುರಾಃ॥೧೬.

ಹಗಲು ಸ್ಥಾಪನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಇರದು; ಹಗಲು ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ತೇಷಾಮೇವ ಸಮೇತಾನಾಂ ಯಜ್ಞವ್ಯುಚ್ಛಿತ್ತಿಶಙ್ಕಿನಾಮ್ । ದೇವಾನಾಂ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪ್ರಾಹ ದೇವಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ॥೧೬.

ಯಜ್ಞ ನಿಲ್ಲುವ ಭಯದಿಂದ ಸೇರಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ದೇವರು ಅವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ತೇಜಃ ಪರಂ ತೇಜಸೈವ ತಪಸಾ ಚ ತಪಸ್ತಥಾ । ಪ್ರಶಾಮ್ಯತೇಽಮರಾಸ್ತಸ್ಮಾಚ್ಛೃಣುಧ್ವಂ ವಚನಂ ಮಮ॥೧೬.

ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ, ತಪಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಶಮನಗೊಳಿಸಬಹುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಮರರೇ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿರಿ.

ಪತಿವ್ರತಾಯಾ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಾನ್ನೋದ್ಗಚ್ಛತಿ ದಿವಾಕರಃ । ತಸ್ಯ ಚಾನುದಯಾದ್ಧಾನಿರ್ಮರ್ತ್ಯಾನಾಂ ಭವತಾಂ ತಥಾ॥೧೬.

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮಹಿಮೆಗಳಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಉದಯಿಸದ ಕಾರಣ ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತು ನೀವು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತೀರಿ.

ತಸ್ಮಾತ್ ಪತಿವ್ರತಾಮತ್ರೇರನುಭೂಯಾಂ ತಪಸ್ವಿನೀಮ್ । ಪ್ರಸಾದಯತ ವೈ ಪತ್ನೀಂ ಭಾನೋರುದಯಕಾಮ್ಯಯಾ॥೧೬.

ಆದುದರಿಂದ ಆ ಪತಿವ್ರತೆ, ತಪಸ್ವಿನಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ಭಾನುಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸಲೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ.

ಪುತ್ರ ಉವಾಚ ತೈಃ ಸಾ ಪ್ರಸಾದಿತಾ ಗತ್ವಾ ಪ್ರೋಹೇಷ್ಟಂ ವ್ರಿಯತಾಮಿತಿ । ಅಯಾಚನ್ತ ದಿನಂ ದೇವಾ ಭವತ್ವಿತಿ ಯಥಾ ಪುರಾ॥೧೬.

ಮಗನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, 'ಹಗಲು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಆಗಲಿ, ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗಲಿ' ಎಂದು ಬೇಡಿದರು.

ಅನಸೂಯೋವಾಚ ಪತಿವ್ರತಾಯಾ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ನ ಹೀಯೇತ ಕಥನ್ತ್ವಿತಿ । ಸಂಮಾನ್ಯ ತಸ್ಮಾತ್ ತಾಂ ಸಾಧ್ವೀಮಹಃ ಸ್ತ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ್ಯಹಂ ಸುರಾಃ॥೧೬.

ಅನಸೂಯೆ ಹೇಳಿದಳು: ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮಹಿಮೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ನಾನು ಹಗಲನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ ದೇವತೆಗಳೇ.

ಯಥಾ ಪುನರಹೋರಾತ್ರ-ಸಂಸ್ಥಾನಮುಪಜಾಯತೇ । ಯಥಾ ಚ ತಸ್ಯಾಃ ಸ್ವಪತಿರ್ನ ಸಾಧ್ವ್ಯಾ ನಾಶಮೇಷ್ಯತಿ॥೧೬.

ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಒಬ್ಬ ಸತಿಪತ್ನಿಯ ಗಂಡನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪುತ್ರ ಉವಾಚ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸುರಾಂಸ್ತಸ್ಯಾ ಗತ್ವಾ ಸಾ ಮನ್ದಿರಂ ಶುಭಾ । ಉವಾಚ ಕುಶಲಂ ಪೃಷ್ಟಾ ಧರ್ಮಂ ಭರ್ತುಸ್ತಥಾತ್ಮನಃ॥೧೬.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಶುಭವಾದ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕುಶಲ ಕೇಳಿದರೂ, ಅವಳು ತನ್ನ ಗಂಡನ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಳು.

ಅನಸೂಯೋವಾಚ ಕಚ್ಚಿನ್ನನ್ದಸಿ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಸ್ವಭರ್ತುರ್ಮುಖದರ್ಶನಾತ್ । ಕಚ್ಚಿಚ್ಚಾಖಿಲದೇವೇಭ್ಯೋ ಮನ್ಯಸೇಽಭ್ಯಧಿಕಂ ಪತಿಮ್॥೧೬.

ಅನಸೂಯೆ ಕೇಳಿದಳು: ಸುಖವಂತೆಯೆ, ನೀನು ಗಂಡನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೀಯೆ? ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳಿಗಿಂತ ನಿನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಮೇಲೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಭರ್ತೃಶುಶ್ರೂಷಣಾದೇವ ಮಯಾ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಮಹತ್ ಫಲಮ್ । ಸರ್ವಕಾಮಫಲಾವಾಪ್ತ್ಯಾ ಪ್ರತ್ಯೂಹಾಃ ಪರಿವರ್ತಿತಾಃ॥೧೬.

ನಾನು ಗಂಡನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದುದರಿಂದಲೇ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಫಲ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳ ಫಲ ದೊರೆತಾಗ, ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಗಳು ದೂರವಾದವು.

ಪಞ್ಚರ್ಣಾನಿ ಮನುಷ್ಯೇಣ ಸಾಧ್ವಿ ! ದೇಯಾನಿ ಸರ್ವದಾ । ತಥಾತ್ಮವರ್ಣಧರ್ಮೇಣ ಕರ್ತವ್ಯೋ ಧನಸಂಚಯಃ॥೧೬.

ಸತಿಪತ್ನಿಯೆ, ಮಾನವನೊಬ್ಬನು ಯಾವಾಗಲೂ ಐದು ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಂತೆ ಧನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಾಪ್ತಶ್ಚಾರ್ಥಸ್ತತಃ ಪಾತ್ರೇ ವಿನಿಯೋಜ್ಯೋ ವಿಧಾನತಃ । ಸತ್ಯಾರ್ಜವ-ತಪೋ-ದಾನೈರ್ದಯಾಯುಕ್ತೋ ಭವೇತ್ ಸದಾ॥೧೬.

ಧನ ದೊರೆತಾಗ, ಅದನ್ನು ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಂಚಬೇಕು. ಸದಾ ಸತ್ಯ, ನೇರತೆ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನ ಮತ್ತು ದಯೆ ಇವುಳ್ಳವನಾಗಿರಬೇಕು.

ಕ್ರಿಯಾಶ್ಚ ಶಾಸ್ತ್ರನಿರ್ದಿಷ್ಟಾ ರಾಗದ್ವೇಷವಿವರ್ಜಿತಾಃ । ಕರ್ತವ್ಯಾ ಅನ್ವಹಂ ಶ್ರದ್ಧಾ-ಪುರಸ್ಕಾರೇಣ ಶಕ್ತಿತಃ॥೧೬.

ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು, ಆಸೆ-ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಸ್ವಜಾತಿವಿಹಿತಾನೇವ ಲೋಕಾನಾಪ್ನೋತಿ ಮಾನವಃ । ಕ್ಲೇಶೇನ ಮಹತಾ ಸಾಧ್ವಿ ! ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಾದಿಕಾನ್ ಕ್ರಮಾತ್॥೧೬.

ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಸತಿಪತ್ನಿಯೆ, ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಮೊದಲಾದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸ್ತ್ರಿಯಸ್ತ್ವೇವಂ ಸಮಸ್ತಸ್ಯ ನರೈರ್ದುಃ ಖಾರ್ಜಿತಸ್ಯ ವೈ । ಪುಣ್ಯಸ್ಯಾರ್ಧಾಪಹಾರಿಣ್ಯಃ ಪತಿಶುಶ್ರೂಷಯೈವ ಹಿ॥೧೬.

ಆದರೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಗಂಡನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಪುರುಷರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಗಳಿಸಿದ ಪುಣ್ಯದ ಅರ್ಧವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ನಾಸ್ತಿ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಪೃಥಗ್ಯಜ್ಞೋ ನ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ನಾಪ್ಯುಪೋಷಿತಮ್ । ಭರ್ತೃಶುಶ್ರೂಷಯೈವೈತಾನ್ ಲೋಕಾನಿಷ್ಟಾನ್ ವ್ರಜನ್ತಿ ಹಿ॥೧೬.

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಜ್ಞ, ಶ್ರಾದ್ಧ ಅಥವಾ ಉಪವಾಸವಿಲ್ಲ; ಗಂಡನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಅವರು ಬಯಸಿದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ ಸಾಧ್ವಿ ! ಮಹಾಭಾಗೇ ! ಪತಿಶುಶ್ರೂಷಣಂ ಪ್ರತಿ । ತ್ವಯಾ ಮತಿಃ ಸದಾ ಕಾರ್ಯಾ ಯತೋ ಭರ್ತಾ ಪರಾ ಗತಿಃ॥೧೬.

ಆದುದರಿಂದ, ಸತಿಪತ್ನಿಯೆ, ಮಹಾಭಾಗೆಯೆ, ನೀನು ಸದಾ ಗಂಡನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದರ ಕಡೆ ಮನಸ್ಸು ಇಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಗಂಡನೇ ಪರಮ ಗತಿ.

ಯದ್ದೇವೇಭ್ಯೋ ಯಚ್ಚ ಪಿತ್ರಾಗತೇಭ್ಯಃ ಕುರ್ಯಾದ್ಭರ್ತಾಭ್ಯರ್ಚ್ಚನಂ ಸತ್ಕ್ರಿಯಾತಃ । ತಸ್ಯಾಪ್ಯರ್ಧಂ ಕೇವಲಾನನ್ಯಚಿತ್ತಾ ನಾರೀ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಭರ್ತೃಶುಶ್ರೂಷಯೈವ॥೧೬.

ಗಂಡನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆ ಅಥವಾ ಸತ್ಕಾರದಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಇಲ್ಲದ ಹೆಂಗಸು ಗಂಡನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅರ್ಧ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.