ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ಶವಾನಾಂ ಮೂಲ್ಯಕರಣೇ ಪುನರ್ನಷ್ಟಸ್ಮೃತಿರ್ಯಥಾ । ಮಲಿನೋ ಜಟಿಲಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಲಕುಟೀ ವಿಹ್ವಲೋ ನೃಪಃ॥೮.

ಮೃತದೇಹಗಳಿಗೆ ದರ ವಸೂಲಿಸುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮೃತಿ ಹೋದಿತು. ಅವನು ಕಳೆಗುಂದಿ, ಜಟೆ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಕಸದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡ ಹಿಡಿದು ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ನೈವ ಪುತ್ರೋ ನ ಭಾರ್ಯಾ ತು ತಸ್ಯ ವೈ ಸ್ಮೃತಿಗೋಚರೇ । ನಷ್ಟೋತ್ಸಾಹೋ ರಾಜ್ಯನಾಶಾತ್ ಶ್ಮಶಾನೇ ನಿವಸಂಸ್ತದಾ॥೮.

ಅವನಿಗೆ ಮಗನೂ ಹೆಂಡತಿಯೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಿಂದ ಉತ್ಸಾಹವೂ ಹೋದದು. ಅವನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಅಥಾಜಗಾಮ ಸ್ವಸುತಂ ಮೃತಮಾದಾಯ ಲಾಪಿನೀ । ಭಾರ್ಯಾ ತಸ್ಯ ನರೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಸರ್ಪದಷ್ಟಂ ಹಿ ಬಾಲಕಮ್॥೮.

ಆಗ ಆ ರಾಜನ ಹೆಂಡತಿ, ಅಳುತ್ತಾ, ನಾಗದಂಶದಿಂದ ಸತ್ತ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು.

ಹಾ ವತ್ಸ ! ಹಾ ಪುತ್ರ ! ಶಿಶೋ ! ಇತ್ಯೇವಂ ವದತೀ ಮುಹುಃ । ಕೃಶಾ ವಿವರ್ಣಾ ವಿಮನಾಃ ಪಾಂಶುಧ್ವಸ್ತಶಿರೋರುಹಾ॥೮.

'ಹಾಯ್ ಮಗನೇ! ಹಾಯ್ ಮಗಾ! ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕವನೇ!' ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳುತ್ತಾ, ಅವಳು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ, ಬಣ್ಣ ಹೋದವಳಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳಾಗಿ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಕೂದಲು ಗೊಂದಲಗೊಂಡವಳಾಗಿ ಇದ್ದಳು.

; ರಾಜಪತ್ನ್ಯುವಾಚ ಹಾ ರಾಜನ್ನದ್ಯ ಬಾಲಂ ತ್ವಂ ಪಶ್ಯ ಸೋಮಂ ಮಹೀತಲೇ । ರಮಮಾಣಂ ಪುರಾ ದೃಷ್ಟಂ ದುಷ್ಟಾಹಿನಾ ಮೃತಮ್॥೮.

ರಾಜಪತ್ನಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಹಾಯ್ ರಾಜಾ! ಇಂದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ನಿನ್ನ ಮಗ ಸೋಮನನ್ನು ನೋಡು. ಮೊದಲು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಈಗ ದುಷ್ಟ ನಾಗದಂಶದಿಂದ ಸತ್ತವನಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು.'

ತಸ್ಯಾ ವಿಲಾಪಶಬ್ದಂ ತಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಸ ನರಾಧಿಪಃ । ಜಗಾಮ ತ್ವರಿತೋಽತ್ರೇತಿ ಭವಿತಾ ಮೃತಕಮ್ಬಲಃ॥೮.

ಅವಳ ಅಳುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ಬೇಗನೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು. ಅವನು ಈಗ ಮೃತರನ್ನು ಮುಚ್ಚುವವನಾಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದನು.

ಸ ತಾಂ ರೋರುದತೀಂ ಭಾರ್ಯಾಂ ನಾಭ್ಯಜಾನಾತ್ತು ಪಾರ್ಥಿವಃ । ಚಿರಪ್ರವಾಸಸನ್ತಪ್ತಾಂ ಪುನರ್ಜಾತಾಮಿವಾಬಲಾಮ್॥೮.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ದೀರ್ಘವಿರಹದಿಂದ ಬಾಡಿದರೂ, ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿದವನಂತೆ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಸಾಪಿ ತಂ ಚಾರುಕೇಶಾನ್ತಂ ಪುರಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಜಟಾಲಕಮ್ । ನಾಭ್ಯಜಾನಾನ್ನೃಪಸುತಾ ಶುಷ್ಕವೃಕ್ಷೋಪಮಂ ನೃಪಮ್॥೮.

ಅವಳು ಕೂಡ, ಮೊದಲು ಸುಂದರ ಕೂದಲಿದ್ದವನನ್ನು ಈಗ ಜಟೆ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಒಣ ಮರದಂತೆ ಬದಲಾದ ರಾಜಪುತ್ರನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಸೋಽಪಿ ಕೃಷ್ಣಪಟೇ ಬಾಲಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಶೀವಿಷಪೀಡಿತಮ್ । ನರೇನ್ದ್ರಲಕ್ಷಣೋಪೇತಂ ಚಿನ್ತಾಮಾಪ ನರೇಶ್ವರಃ॥೮.

ಅವನೂ ಕೂಡ, ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ನಾಗದ ವಿಷದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ, ರಾಜಗುಣಗಳಿರುವ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ಆಳವಾದ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ಅಹೋ ಕಷ್ಟಂ ನರೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಕಸ್ಯಾಪ್ಯೇಷ ಕುಲೇ ಶಿಶುಃ । ಜಾತೋ ನೀತಃ ಕೃತಾನ್ತೇನ ಕಾಮಪ್ಯಾಶಾಂ ದುರಾತ್ಮನಾ॥೮.

ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟು ದುಃಖ! ಯಾವ ಮನೆಯ ಮಗನು ಈತನು? ದುಷ್ಟ ಯಮನು ಯಾರೋ ಮನೆಯ ಆಶೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹಿ ಮೇ ಬಾಲಂ ಮಾತುರುತ್ಸಙ್ಗಶಾಯಿನಮ್ । ಸ್ಮೃತಿಮಭ್ಯಾಗತೋ ಬಾಲೋ ರೋಹಿತಾಶ್ವೋಽಬ್ಜಲೋಚನಃ॥೮.

ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗು ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಮಗ ರೋಹಿತಾಶ್ವನು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡೆ.

ಸೋಽಪ್ಯೇತಾಮೇವ ಮೇ ವತ್ಸೋ ವಯೋಽವಸ್ಥಾಮುಪಾಗತಃ । ನೀತೋ ಯದಿ ನ ಘೋರೇಣ ಕೃತಾನ್ತೇನಾತ್ಮನೋ ವಶಮ್॥೮.

ಅವನೂ ಕೂಡ, ನನ್ನ ಮಗ, ಇದೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಭಯಾನಕ ಯಮನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ.

; ರಾಜಪತ್ನ್ಯುವಾಚ ಹಾ ವತ್ಸ ! ಕಸ್ಯ ಪಾಪಸ್ಯ ಅಪಧ್ಯಾನಾದಿದಂ ಮಹತ್ । ದುಃ ಖಮಾಪತಿತಂ ಘೋರಂ ಯಸ್ಯಾನ್ತೋ ನೋಪಲಭ್ಯತೇ॥೮.

ರಾಜಪತ್ನಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಹಾಯ್ ಮಗನೇ! ಯಾರ ಪಾಪದ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಈ ಮಹಾ ಭಯಾನಕ ದುಃಖ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ? ಇದರ ಅಂತ್ಯವೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.'

ಹಾ ನಾಥ ! ರಾಜನ್ ! ಭವತಾ ಮಾಮನಾಶ್ವಾಸ್ಯ ದುಃ ಖಿತಾಮ್ । ಕ್ವಾಪಿ ಸನ್ತಿಷ್ಠತಾ ಸ್ಥಾನೇ ವಿಶ್ರಬ್ಧಂ ಸ್ಥೀಯತೇ ಕಥಮ್॥೮.

ಹಾಯ್ ಸ್ವಾಮಿ! ರಾಜನೇ! ನಾನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳು. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಎಲ್ಲಿ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?'

ರಾಜ್ಯನಾಶಃ ಸುಹೃತ್ತ್ಯಾಗೋ ಭಾರ್ಯಾತನಯವಿಕ್ರಯಃ । ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರಸ್ಯ ರಾಜರ್ಷೇಃ ಕಿಂ ವಿಧೇ ! ನ ಕೃತಂ ತ್ವಯಾ॥೮.

ರಾಜ್ಯ ಕಳೆದು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೆಂಡತಿ ಮಗನನ್ನು ಮಾರಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ—ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಮಹರ್ಷಿಗೆ, ವಿಧಿಯೇ, ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಹೇಳು?

ಇತಿ ತಸ್ಯಾ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ರಾಜಾ ಸ್ವಸ್ಥಾನತಶ್ಚ್ಯುತಃ । ಪ್ರತ್ಯಭಿಜ್ಞಾಯ ದಯಿತಾಂ ಪುತ್ರಞ್ಚ ನಿಧನಂ ಗತಮ್॥೮.

ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನೂ ಮಗನೂ ಮೃತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟನು.

ಕಷ್ಟಂ ಶೈವ್ಯೇಯಮೇಷಾ ಹಿ ಸ ಬಾಲೋಽಯಮಿತೀರಯನ್ । ರುರೋದ ದುಃ ಖಸನ್ತಪ್ತೋ ಮೂರ್ಚ್ಛಾಮಭಿಜಗಾಮ ಚ॥೮.

ಅಯ್ಯೋ, ಈಕೆಯೇ ಶೈವ್ಯಾ, ಈ ಮಗನೇ ನನ್ನ ಮಗ ಎಂದು ದುಃಖದಿಂದ ನರಳುತ್ತಾ, ರಾಜನು ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.

ಸಾ ಚ ತಂ ಪ್ರತ್ಯಭಿಜ್ಞಾಯ ತಾಮವಸ್ಥಾಮುಪಾಗತಮ್ । ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಾ ನಿಪಪಾತಾರ್ತಾ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಾ ಧರಣೀತಲೇ॥೮.

ಆಕೆ ಕೂಡ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಆಘಾತದಿಂದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಚೇತನವಾಗಿ ಬಿದ್ದಳು.

ಚೇತಃ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ರಾಜೇನ್ದ್ರೋ ರಾಜಪತ್ನೀ ಚ ತೈ ಸಮಮ್ । ವಿಲೇಪತುಃ ಸುಸನ್ತಪ್ತೌ ಶೋಕಭಾರಾವಪೀಡಿತೌ॥೮.

ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿ ಬಂದ ನಂತರ, ರಾಜನು ಮತ್ತು ರಾಣಿ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ, ಆಳವಾದ ದುಃಖದಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ, ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಿದರು.

; ರಾಜೋವಾಚ ಹಾ ವತ್ಸ ! ಸುಕುಮಾರಂ ತೇ ಸ್ವಕ್ಷಿಭ್ರೂನಾಸಿಕಾಲಕಮ್ । ಪಶ್ಯತೋ ಮೇ ಮುಖಂ ದೀನಂ ಹೃದಯಂ ಕಿಂ ನ ದೀರ್ಯತೇ॥೮.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಮಗನೇ! ನಿನ್ನ ಮೃದುವಾದ ಮುಖ, ಸುಂದರ ಕಣ್ಣು, ಭ್ರೂ, ಮೂಗು, ಕಪ್ಪು ಕೂದಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಏಕೆ ಒಡೆದುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ?'

ತಾತ ! ತಾತೇತಿ ಮಧುರಂ ಬ್ರುವಾಣಂ ಸ್ವಯಮಾಗತಮ್ । ಉಪಗುಹ್ಯ ವದಿಷ್ಯೇ ಕಂ ವತ್ಸ ! ವತ್ಸೇತಿ ಸೌಹೃದಾತ್॥೮.

'ತಾತಾ! ತಾತಾ!' ಎಂದು ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವ ನೀನು ಇಲ್ಲದೆ, ಈಗ ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, 'ಮಗನೇ! ಮಗನೇ!' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯಲಿ?'

ಕಸ್ಯ ಜಾನುಪ್ರಣೀತೇನ ಪಿಙ್ಗೇನ ಕ್ಷಿತಿರೇಣುನಾ । ಮಮೋತ್ತರೀಯಮುತ್ಸಙ್ಗಂ ತಥಾಙ್ಗಂ ಮಲಮೇಷ್ಯತಿ॥೮.

ಈಗ ಯಾರು, ನೆಲದ ಹಳದಿ ಧೂಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮೊಣಕಾಲುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಉಡುಪು ಮತ್ತು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಮಸಿದುಹಾಕುವರು? ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಇಲ್ಲ.

ಅಙ್ಗಪ್ರತ್ಯಙ್ಗಸಮ್ಭೂತೋ ಮನೋಹೃದಯನನ್ದನಃ । ಮಯಾ ಕುಪಿತ್ರಾ ಹಾ ವತ್ಸ ! ವಿಕ್ರೀತೋ ಯೇನ ವಸ್ತುವತ್॥೮.

ನನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಹೃದಯಕ್ಕೂ ಆನಂದ ನೀಡಿದ ಮಗನೇ! ಕೋಪದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟೆನು, ಅಯ್ಯೋ!

ಹೃತ್ವಾ ರಾಜ್ಯಮಶೇಷಂ ಮೇ ಸಸಾಧನಧನಂ ಮಹತ್ । ದೈವಾಹಿನಾ ನೃಶಂಸೇನ ದಷ್ಟೋ ಮೇ ತನಯಸ್ತತಃ॥೮.

ನಾನು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಧನಸಂಪತ್ತನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಈಗ ನನ್ನ ಮಗನು ಕ್ರೂರವಾದ ವಿಧಿಯ ಹಾವು ಕಚ್ಚಿ ಹಾಳಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಅಹಂ ದೈವಾಹಿದಷ್ಟಸ್ಯ ಪುತ್ರಸ್ಯಾನನಪಙ್ಕಜಮ್ । ನಿರೀಕ್ಷನ್ನಪಿ ಘೋರೇಣ ವಿಷೇಣಾನ್ಧೀಕೃತೋಽಧುನಾ॥೮.

ವಿಧಿಯ ಹಾವು ಕಚ್ಚಿರುವ ನನ್ನ ಮಗನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಆ ಭಯಾನಕ ವಿಷದಿಂದ ನಾನು ಈಗ ಅಂಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಏಕಮುಕ್ತ್ತವಾ ತಮಾದಾಯ ಬಾಲಕಂ ಬಾಷ್ಪಗದ್ಗದಃ । ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ಚ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟೋ ಮೂರ್ಚ್ಛಯಾ ನಿಪಪಾತ ಹ॥೮.

ಒಬ್ಬನೇ ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಇರುವ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಗದುಗದು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ರಾಜನು ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಚೇತನನಾಗಿ ಬಿದ್ದನು.

; ರಾಜಪತ್ನ್ಯುವಾಚ ಅಯಂ ಸ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರಃ ಸ್ವರೇಣೈವೋಪಲಕ್ಷ್ಯತೇ । ವಿದ್ವಜ್ಜನಮನಶ್ಚನ್ದ್ರೋ ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರೋ ನ ಸಂಶಯಃ॥೮.

ರಾಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು: 'ಈತನ ಧ್ವನಿಯಿಂದಲೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ, ಇವನೇ ಆ ಪುರುಷಸಿಂಹನು. ಇವನು ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನಾದ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನೇ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.'

ತಥಾಸ್ಯ ನಾಸಿಕಾ ತುಙ್ಗಾ ಅಗ್ರತೋಽಧೋಮುಖಂ ಗತಾ । ದನ್ತಾಶ್ಚ ಮುಕುಲಪ್ರಖ್ಯಾಃ ಖ್ಯಾತಕೀರ್ತೇರ್ಮಹಾತ್ಮನಃ॥೮.

ಇವನ ಮೂಗು ಎತ್ತಾಗಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಲ್ಲುಗಳು ಮೊಗಸಿನ ಹೂವಿನಂತೆ ಇವೆ. ಈ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಖ್ಯಾತಿಯ ಗುರುತೇ ಇದು.

ಶ್ಮಶಾನಮಾಗತಃ ಕಸ್ಮಾದದ್ಯೈಷ ಸ ನರೇಶ್ವರಃ । ಅಪಹಾಯ ಪುತ್ರಶೋಕಂ ಸಾಪಶ್ಯತ್ ಪತಿತಂ ಪತಿಮ್॥೮.

ಈ ರಾಜನು ಇಂದು ಶ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ? ಮಗನ ದುಃಖವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ಅವಳು ಪತಿಯು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.