ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ಸರ್ವಾಸ್ತಾಸ್ತೇನ ಸಮ್ಭುಕ್ತಾ ಯಾವದ್ವರ್ಷಾಣಿ ದ್ವಾದಶ । ಅತೀತೇ ದ್ವಾದಶೇ ವರ್ಷ ನೀಯಮಾನೋ ಭಟೈರ್ಬಲಾತ್॥೮.

ಅವನು ಆ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಅನುಭವಿಸಿದನು; ಹನ್ನೆರಡನೇ ವರ್ಷ ಮುಗಿದಾಗ, ಅವನನ್ನು ಯಮದೂತರಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಳೆದೊಯ್ದರು.

ಯಮಂ ಸೋಽಪಶ್ಯದಾಕಾರಾದುವಾಚ ಚ ನರಾಧಿಪಮ್ । ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರಸ್ಯ ಕೋಪೋಽಯಂ ದುರ್ನಿವಾರ್ಯೋ ಮಹಾತ್ಮನಃ॥೮.

ಅವನು ಯಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಯಮನು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಈ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅವನು ಮಹಾತ್ಮನು.'

ಪುತ್ರಸ್ಯ ತೇ ಮೃತ್ಯುಮಪಿ ಪ್ರದಾಸ್ಯತಿ ಸ ಕೌಶಿಕಃ । ಗಚ್ಛ ತ್ವಂ ಮಾನುಷಂ ಲೋಕಂ ದುಃ ಖಶೇಷಞ್ಚ ಭುಙ್ಕ್ಷ್ವ ವೈ । ಗತಸ್ಯ ತತ್ರ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಶ್ರೇಯಸ್ತವ ಭವಿಷ್ಯತಿ॥೮.

'ಆ ಕೌಶಿಕನು ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗೂ ಮರಣವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವನು. ನೀನು ಈಗ ಮಾನವರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಉಳಿದ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು; ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನಿಗೆ ಒಳಿತಾಗುತ್ತದೆ ರಾಜನೇ.'

ವ್ಯತೀತೇ ದ್ವಾದಶೇ ವರ್ಷೇ ದುಃ ಖಸ್ಯಾನ್ತೇ ನರಾಧಿಪಃ । ಅನ್ತರೀಕ್ಷಾಚ್ಚ ಪತಿತೋ ಯಮದೂತೈಃ ಪ್ರಣೋದಿತಃ॥೮.

ಹನ್ನೆರಡನೇ ವರ್ಷ ಮುಗಿದಾಗ, ಆ ರಾಜನು ತನ್ನ ದುಃಖದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಯಮದೂತರಿಂದ ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಪತಿತೋ ಯಮಲೋಕಾಚ್ಚ ವಿಬುದ್ಧೋ ಭಯಸಮ್ಭ್ರಮಾತ್ । ಅಹೋ ಕಷ್ಟಮಿತಿ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಕ್ಷತೇ ಕ್ಷಾರಾವಸೇವನಮ್॥೮.

ಯಮಲೋಕದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಭಯದಿಂದ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಎದ್ದನು; 'ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ!' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಕ್ಷಾರವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡನು.

ಸ್ವಪ್ನೇ ದುಃ ಖಂ ಮಹದ್ದೃಷ್ಟಂ ಯಸ್ಯಾನ್ತೋ ನೋಪಲಭ್ಯತೇ । ಸ್ವಪ್ನೇ ದೃಷ್ಟಂ ಮಯಾ ಯತ್ತು ಕಿಂ ನು ಮೇ ದ್ವಾದಶಾಃ ಸಮಾಃ॥೮.

ಅವನಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದುಃಖ ಕಂಡು, ಅದರ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಕಾಣಲಾಗಲಿಲ್ಲ; 'ನಾನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ? ನನಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳು ಹೋದವೆಯೇ?' ಎಂದು ಆತನು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಗತೇತ್ಯಪೃಚ್ಛತ್ ತತ್ರಸ್ಥಾನ್ ಪುಕ್ಕಸಾಂಸ್ತು ಸ ಸಮ್ಭ್ರಮಾತ್ । ನೇತ್ಯುಚುಃ ಕೇಚಿತ್ ತತ್ರಸ್ಥಾ ಏವಮೇವಾಪರೇಽಬ್ರುವನ್॥೮.

ಅವನು ಆತಂಕದಿಂದ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಕ್ಕಸರಿಗೆ, 'ಹೋದವೆಯೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು; ಕೆಲವರು 'ಇಲ್ಲ' ಎಂದರು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು 'ಹೌದು ಹೋದವು' ಎಂದರು.

ಶ್ರುತ್ವಾ ದುಃ ಖೀ ತದಾ ರಾಜಾ ದೇವಾನ್ ಶರಣಮೀಯಿವಾನ್ । ಸ್ವಸ್ತಿ ಕುರ್ವನ್ತು ಮೇ ದೇವಾಃ ಶೈವ್ಯಾಯಾ ಬಾಲಕಸ್ಯ ಚ॥೮.

ಇದು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಬಹಳ ದುಃಖಗೊಂಡು ದೇವರ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬೇಡಿದನು. ದೇವರು ನನಗೂ ಶೈವ್ಯಳ ಮಗನಿಗೂ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಕೊಡಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

ನಮೋ ಧರ್ಮಾಯ ಮಹತೇ ನಮಃ ಕೃಷ್ಣಾಯ ವೇಧಸೇ । ಪರಾವರಾಯ ಶುದ್ಧಾಯ ಪುರಾಣಾಯಾವ್ಯಯಾಯ ಚ॥೮.

ಮಹಾ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಅಧಮ, ಶುದ್ಧ, ಪುರಾತನ ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿಯಾದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮೋ ಬೃಹಸ್ಪತೇ ತುಭ್ಯಂ ನಮಸ್ತೇ ವಾಸವಾಯ ಚ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ ರಾಜಾ ತು ಯುಕ್ತಃ ಪುಕ್ಕಸಕರ್ಮಣಿ॥೮.

ಬೃಹಸ್ಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ವಾಸವನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ರಾಜನು ಪಕ್ಕದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡನು.

ಶವಾನಾಂ ಮೂಲ್ಯಕರಣೇ ಪುನರ್ನಷ್ಟಸ್ಮೃತಿರ್ಯಥಾ । ಮಲಿನೋ ಜಟಿಲಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಲಕುಟೀ ವಿಹ್ವಲೋ ನೃಪಃ॥೮.

ಮೃತದೇಹಗಳಿಗೆ ದರ ವಸೂಲಿಸುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮೃತಿ ಹೋದಿತು. ಅವನು ಕಳೆಗುಂದಿ, ಜಟೆ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಕಸದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡ ಹಿಡಿದು ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ನೈವ ಪುತ್ರೋ ನ ಭಾರ್ಯಾ ತು ತಸ್ಯ ವೈ ಸ್ಮೃತಿಗೋಚರೇ । ನಷ್ಟೋತ್ಸಾಹೋ ರಾಜ್ಯನಾಶಾತ್ ಶ್ಮಶಾನೇ ನಿವಸಂಸ್ತದಾ॥೮.

ಅವನಿಗೆ ಮಗನೂ ಹೆಂಡತಿಯೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಿಂದ ಉತ್ಸಾಹವೂ ಹೋದದು. ಅವನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಅಥಾಜಗಾಮ ಸ್ವಸುತಂ ಮೃತಮಾದಾಯ ಲಾಪಿನೀ । ಭಾರ್ಯಾ ತಸ್ಯ ನರೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಸರ್ಪದಷ್ಟಂ ಹಿ ಬಾಲಕಮ್॥೮.

ಆಗ ಆ ರಾಜನ ಹೆಂಡತಿ, ಅಳುತ್ತಾ, ನಾಗದಂಶದಿಂದ ಸತ್ತ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು.

ಹಾ ವತ್ಸ ! ಹಾ ಪುತ್ರ ! ಶಿಶೋ ! ಇತ್ಯೇವಂ ವದತೀ ಮುಹುಃ । ಕೃಶಾ ವಿವರ್ಣಾ ವಿಮನಾಃ ಪಾಂಶುಧ್ವಸ್ತಶಿರೋರುಹಾ॥೮.

'ಹಾಯ್ ಮಗನೇ! ಹಾಯ್ ಮಗಾ! ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕವನೇ!' ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳುತ್ತಾ, ಅವಳು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ, ಬಣ್ಣ ಹೋದವಳಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳಾಗಿ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಕೂದಲು ಗೊಂದಲಗೊಂಡವಳಾಗಿ ಇದ್ದಳು.

; ರಾಜಪತ್ನ್ಯುವಾಚ ಹಾ ರಾಜನ್ನದ್ಯ ಬಾಲಂ ತ್ವಂ ಪಶ್ಯ ಸೋಮಂ ಮಹೀತಲೇ । ರಮಮಾಣಂ ಪುರಾ ದೃಷ್ಟಂ ದುಷ್ಟಾಹಿನಾ ಮೃತಮ್॥೮.

ರಾಜಪತ್ನಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಹಾಯ್ ರಾಜಾ! ಇಂದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ನಿನ್ನ ಮಗ ಸೋಮನನ್ನು ನೋಡು. ಮೊದಲು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಈಗ ದುಷ್ಟ ನಾಗದಂಶದಿಂದ ಸತ್ತವನಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು.'

ತಸ್ಯಾ ವಿಲಾಪಶಬ್ದಂ ತಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಸ ನರಾಧಿಪಃ । ಜಗಾಮ ತ್ವರಿತೋಽತ್ರೇತಿ ಭವಿತಾ ಮೃತಕಮ್ಬಲಃ॥೮.

ಅವಳ ಅಳುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ಬೇಗನೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು. ಅವನು ಈಗ ಮೃತರನ್ನು ಮುಚ್ಚುವವನಾಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದನು.

ಸ ತಾಂ ರೋರುದತೀಂ ಭಾರ್ಯಾಂ ನಾಭ್ಯಜಾನಾತ್ತು ಪಾರ್ಥಿವಃ । ಚಿರಪ್ರವಾಸಸನ್ತಪ್ತಾಂ ಪುನರ್ಜಾತಾಮಿವಾಬಲಾಮ್॥೮.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ದೀರ್ಘವಿರಹದಿಂದ ಬಾಡಿದರೂ, ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿದವನಂತೆ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಸಾಪಿ ತಂ ಚಾರುಕೇಶಾನ್ತಂ ಪುರಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಜಟಾಲಕಮ್ । ನಾಭ್ಯಜಾನಾನ್ನೃಪಸುತಾ ಶುಷ್ಕವೃಕ್ಷೋಪಮಂ ನೃಪಮ್॥೮.

ಅವಳು ಕೂಡ, ಮೊದಲು ಸುಂದರ ಕೂದಲಿದ್ದವನನ್ನು ಈಗ ಜಟೆ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಒಣ ಮರದಂತೆ ಬದಲಾದ ರಾಜಪುತ್ರನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಸೋಽಪಿ ಕೃಷ್ಣಪಟೇ ಬಾಲಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಶೀವಿಷಪೀಡಿತಮ್ । ನರೇನ್ದ್ರಲಕ್ಷಣೋಪೇತಂ ಚಿನ್ತಾಮಾಪ ನರೇಶ್ವರಃ॥೮.

ಅವನೂ ಕೂಡ, ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ನಾಗದ ವಿಷದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ, ರಾಜಗುಣಗಳಿರುವ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ಆಳವಾದ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ಅಹೋ ಕಷ್ಟಂ ನರೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಕಸ್ಯಾಪ್ಯೇಷ ಕುಲೇ ಶಿಶುಃ । ಜಾತೋ ನೀತಃ ಕೃತಾನ್ತೇನ ಕಾಮಪ್ಯಾಶಾಂ ದುರಾತ್ಮನಾ॥೮.

ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟು ದುಃಖ! ಯಾವ ಮನೆಯ ಮಗನು ಈತನು? ದುಷ್ಟ ಯಮನು ಯಾರೋ ಮನೆಯ ಆಶೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಏವಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹಿ ಮೇ ಬಾಲಂ ಮಾತುರುತ್ಸಙ್ಗಶಾಯಿನಮ್ । ಸ್ಮೃತಿಮಭ್ಯಾಗತೋ ಬಾಲೋ ರೋಹಿತಾಶ್ವೋಽಬ್ಜಲೋಚನಃ॥೮.

ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗು ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಮಗ ರೋಹಿತಾಶ್ವನು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡೆ.

ಸೋಽಪ್ಯೇತಾಮೇವ ಮೇ ವತ್ಸೋ ವಯೋಽವಸ್ಥಾಮುಪಾಗತಃ । ನೀತೋ ಯದಿ ನ ಘೋರೇಣ ಕೃತಾನ್ತೇನಾತ್ಮನೋ ವಶಮ್॥೮.

ಅವನೂ ಕೂಡ, ನನ್ನ ಮಗ, ಇದೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಭಯಾನಕ ಯಮನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ.

; ರಾಜಪತ್ನ್ಯುವಾಚ ಹಾ ವತ್ಸ ! ಕಸ್ಯ ಪಾಪಸ್ಯ ಅಪಧ್ಯಾನಾದಿದಂ ಮಹತ್ । ದುಃ ಖಮಾಪತಿತಂ ಘೋರಂ ಯಸ್ಯಾನ್ತೋ ನೋಪಲಭ್ಯತೇ॥೮.

ರಾಜಪತ್ನಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಹಾಯ್ ಮಗನೇ! ಯಾರ ಪಾಪದ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಈ ಮಹಾ ಭಯಾನಕ ದುಃಖ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ? ಇದರ ಅಂತ್ಯವೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.'

ಹಾ ನಾಥ ! ರಾಜನ್ ! ಭವತಾ ಮಾಮನಾಶ್ವಾಸ್ಯ ದುಃ ಖಿತಾಮ್ । ಕ್ವಾಪಿ ಸನ್ತಿಷ್ಠತಾ ಸ್ಥಾನೇ ವಿಶ್ರಬ್ಧಂ ಸ್ಥೀಯತೇ ಕಥಮ್॥೮.

ಹಾಯ್ ಸ್ವಾಮಿ! ರಾಜನೇ! ನಾನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳು. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಎಲ್ಲಿ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?'

ರಾಜ್ಯನಾಶಃ ಸುಹೃತ್ತ್ಯಾಗೋ ಭಾರ್ಯಾತನಯವಿಕ್ರಯಃ । ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರಸ್ಯ ರಾಜರ್ಷೇಃ ಕಿಂ ವಿಧೇ ! ನ ಕೃತಂ ತ್ವಯಾ॥೮.

ರಾಜ್ಯ ಕಳೆದು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೆಂಡತಿ ಮಗನನ್ನು ಮಾರಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ—ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಮಹರ್ಷಿಗೆ, ವಿಧಿಯೇ, ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಹೇಳು?

ಇತಿ ತಸ್ಯಾ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ರಾಜಾ ಸ್ವಸ್ಥಾನತಶ್ಚ್ಯುತಃ । ಪ್ರತ್ಯಭಿಜ್ಞಾಯ ದಯಿತಾಂ ಪುತ್ರಞ್ಚ ನಿಧನಂ ಗತಮ್॥೮.

ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನೂ ಮಗನೂ ಮೃತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟನು.

ಕಷ್ಟಂ ಶೈವ್ಯೇಯಮೇಷಾ ಹಿ ಸ ಬಾಲೋಽಯಮಿತೀರಯನ್ । ರುರೋದ ದುಃ ಖಸನ್ತಪ್ತೋ ಮೂರ್ಚ್ಛಾಮಭಿಜಗಾಮ ಚ॥೮.

ಅಯ್ಯೋ, ಈಕೆಯೇ ಶೈವ್ಯಾ, ಈ ಮಗನೇ ನನ್ನ ಮಗ ಎಂದು ದುಃಖದಿಂದ ನರಳುತ್ತಾ, ರಾಜನು ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.

ಸಾ ಚ ತಂ ಪ್ರತ್ಯಭಿಜ್ಞಾಯ ತಾಮವಸ್ಥಾಮುಪಾಗತಮ್ । ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಾ ನಿಪಪಾತಾರ್ತಾ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಾ ಧರಣೀತಲೇ॥೮.

ಆಕೆ ಕೂಡ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಆಘಾತದಿಂದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಚೇತನವಾಗಿ ಬಿದ್ದಳು.

ಚೇತಃ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ರಾಜೇನ್ದ್ರೋ ರಾಜಪತ್ನೀ ಚ ತೈ ಸಮಮ್ । ವಿಲೇಪತುಃ ಸುಸನ್ತಪ್ತೌ ಶೋಕಭಾರಾವಪೀಡಿತೌ॥೮.

ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿ ಬಂದ ನಂತರ, ರಾಜನು ಮತ್ತು ರಾಣಿ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ, ಆಳವಾದ ದುಃಖದಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ, ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಿದರು.