ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಪುರಾಣಮ್

ಕಿಙ್ಕರೋಮಿ ಕ್ವ ಗಚ್ಛಾಮಿ ಕ್ವ ಗತಾಯಾಶ್ಚ ನಿರ್ವೃತಿಃ । ಭವೇನ್ಮಮ ಕಥಂ ಭರ್ತಾ ಕೋಪಮರ್ಕಶ್ಚ ನೈಷ್ಯತಿ ॥ ೭೭.

ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ನನಗೆ ಶಾಂತಿ ಎಲ್ಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕೋಪ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾಡಬಹುದು?

ಇತಿ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಬಹುಧಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಸುತಾ ತದಾ । ಬಹು ಮೇನೇ ಮಹಾಭಾಗಾ ಪಿತೃಸಂಶ್ರಯಮೇವ ಸಾ ॥ ೭೭.

ಅವನವನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಪುತ್ರಿ, ಪುಣ್ಯವಂತಿಯಾದಳು, ತಂದೆಯ ಆಶ್ರಯವೇ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಮಾಡಿಕೊಂಡಳು.

ತತಃ ಪಿತೃಗೃಹೇ ಗನ್ತುಂ ಕೃತಬುದ್ಧಿರ್ಯಶಸ್ವಿನೀ । ಛಾಯಾಮಯೀಮಾತ್ಮತನುಂ ನಿರ್ಮಮೇ ದಯಿತಾಂ ರವೇಃ ॥ ೭೭.

ಆಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪಿತೃಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ತ್ರೀ, ತನ್ನಿಂದಲೇ ಒಂದು ಛಾಯಾರೂಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು.

ತಾಞ್ಚೋವಾಚ ತ್ವಯಾ ವೇಶ್ಮನ್ಯತ್ರ ಭಾನೋರ್ಯಥಾ ಮಯಾ । ತಥಾ ಸಮ್ಯಗಪತ್ಯೇಷು ವರ್ತಿತವ್ಯಂ ಯಥಾ ರವೌ ॥ ೭೭.

ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾನು ಭಾನುನ ಮನೆದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆವೋ, ನೀನು ಕೂಡ ಅವನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ, ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ನೀನು ವರ್ತಿಸಬೇಕು.'

ಪೃಷ್ಟಯಾಪಿ ನ ವಾಚ್ಯನ್ತೇ ತಥೈತದ್ಗಮನಂ ಮಮ । ಸೈವಾಸ್ಮಿ ನಾಮ ಸಂಜ್ಞೇತಿ ವಾಚ್ಯಮೇತತ್ಸದಾ ವಚಃ ॥ ೭೭.

'ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೂ, ನನ್ನ ಈ ಹೋದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು; ಯಾವಾಗಲೂ ನಾನು ಸಂಜ್ಞೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕು.'

ಛಾಯಸಂಜ್ಞೋವಾಚ ಆಕೇಶಗ್ರಹಣಾದ್ದೇವಿ ! ಆಶಾಪಾಚ್ಚ ವಚಸ್ತವ । ಕರಿಷ್ಯೇ ಕಥಯಿಷ್ಯಾಮಿ ವೃತ್ತನ್ತು ಶಾಪಕರ್ಷಣಾತ್ ॥ ೭೭.

ಛಾಯೆ ಎಂಬವಳು ಹೇಳಿದಳು: 'ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನ ಕೂದಲು ಹಿಡಿದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದಂತೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ಶಾಪದಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದಾಗ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.'

ಇತ್ಯುಕ್ತಾ ಸಾ ತದಾ ದೇವೀ ಜಗಾಮ ಭವನಂ ಪಿತುಃ । ದದರ್ಶ ತತ್ರ ತ್ವಷ್ಟಾರಂ ತಪಸಾ ಧೂತಕಲ್ಮಷಮ್ ॥ ೭೭.

ಹೀಗೆ ದೇವಿಯನ್ನು ಆಕೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ದೇವಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು; ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ತ್ವಷ್ಟಾರನ್ನು ನೋಡಿದಳು.

ಬಹುಮಾನಾಚ್ಚ ತೇನಾಪಿ ಪೂಜಿತಾ ವಿಶ್ವಕರ್ಮಣಾ । ತಸ್ಥೌ ಪಿತೃಗೃಹೇ ಸಾ ತು ಕಞ್ಚಿತ್ಕಾಲಮನಿನ್ದಿತಾ ॥ ೭೭.

ಅಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ಬಹುಮಾನದಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆದಳು; ಆಕೆ ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಕಾಲ ನಿರ್ದೋಷಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಳು.

ತತಸ್ತಾಂ ಪ್ರಾಹ ಚಾರ್ವಙ್ಗೀ ಪಿತಾ ನಾತಿಚಿರೋಷಿತಾಮ್ । ಸ್ತುತ್ವಾ ಚ ತನಯಾಂ ಪ್ರೇಮಬಹುಮಾನಪುರಃ ಸರಮ್ ॥ ೭೭.

ಆಮೇಲೆ, ಆ ಸುಂದರಾಂಗಿಯಾದ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ತಂದೆ, ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯದೆ ಇದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ತ್ವಾನ್ತು ಮೇ ಪಶ್ಯತೋ ವತ್ಸೇ ದಿನಾನಿ ಸುಬಹೂನ್ಯಪಿ । ಮುಹೂರ್ತಾರ್ಧಸಮಾನಿ ಸ್ಯುಃ ಕಿನ್ತು ಧರ್ಮೋ ವಿಲುಪ್ಯತೇ ॥ ೭೭.

'ಮಗಳೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಹು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನೋಡಿದರೂ, ಆ ದಿನಗಳು ನನಗೆ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣದಂತೆಯೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಧರ್ಮವು ಕುಗ್ಗುತ್ತಿದೆ.'

ಬಾನ್ಧವೇಷು ಚಿರಂ ವಾಸೋ ನಾರೀಣಾಂ ನ ಯಶಸ್ಕರಃ । ಮನೋರಥೋ ಬಾನ್ಧವಾನಾಂ ನಾರ್ಯಾ ಭರ್ತೃಗೃಹೇ ಸ್ಥಿತಿಃ ॥ ೭೭.

'ಮಹಿಳೆಯರು ಬಂಧುಗಳ ಮನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ; ಬಂಧುಗಳ ಆಸೆ ಎಂದರೆ ಹೆಂಗಸು ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಉಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದು.'

ಸಾ ತ್ವಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯನಾಥೇನ ಭರ್ತ್ರಾ ಸೂರ್ಯೇಣ ಸಙ್ಗತಾ । ಪಿತೃಗೇಹೇ ಚಿರಂ ಕಾಲಂ ವಸ್ತುಂ ನಾರ್ಹಸಿ ಪುತ್ರಿಕೇ ॥ ೭೭.

'ಮಗಳೆ, ನೀನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಸೂರ್ಯನ ಜೊತೆ ಸೇರಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.'

ಸಾ ತ್ವಂ ಭರ್ತೃಗೃಹಂ ಗಚ್ಛ ತುಷ್ಟೋಽಹಂ ಪೂಜಿತಾಸಿ ಮೇ । ಪುನರಾಗಮನಂ ಕಾರ್ಯಂ ದರ್ಶನಾಯ ಶುಭೇ ಮಮ ॥ ೭೭.

'ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು; ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ನೀನು ನನಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಿದ್ದೀಯೆ. ಆದರೆ ಪುನಃ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಮರಳಿ ಬಾ, ಶುಭವಾಗಲಿ.'

ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯ ಉವಾಚ ಇತ್ಯುಕ್ತಾ ಸಾ ತದಾ ಪಿತ್ರಾ ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಚ ಸಾ ಮುನೇ । ಸಂಪೂಜಯಿತ್ವಾ ಪಿತರಂ ಜಗಾಮಾಥೋತ್ತರಾನ್ ಕುರೂನ್ ॥ ೭೭.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ತಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆಕೆ 'ಹೌದು' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿ, ತಂದೆಯನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಂದಿಸಿ, ಉತ್ತರ ಕುರುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.

ಸೂರ್ಯತಾಪಮನಿಚ್ಛನ್ತೀ ತೇಜಸಸ್ತಸ್ಯ ಬಿಭ್ಯತೀ । ತಪಶ್ಚಚಾರ ತತ್ರಾಪಿ ವಡವಾರೂಪಧಾರಿಣೀ ॥ ೭೭.

ಸೂರ್ಯನ ತಾಪವನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸದೆ, ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಭಯಪಟ್ಟು, ಆಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಕುದುರೆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ಉಳಿದಳು.

ಸಂಜ್ಞೇಯಮಿತಿ ಮನ್ವಾನೋ ದ್ವಿತೀಯಾಯಾಮಹಸ್ಪತಿಃ । ಜನಯಾಮಾಸ ತನಯೌ ಕನ್ಯಾಞ್ಚೈಕಾಂ ಮನೋರಮಾಮ್ ॥ ೭೭.

ಅವಳು ಸಂಜ್ಞೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಎರಡನೇ ಪತ್ನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಒಬ್ಬ ಸುಂದರವಾದ ಮಗಳನ್ನು ಜನ್ಮಕೊಟ್ಟನು.

ಛಾಯಾಸಂಜ್ಞಾ ತ್ವಪತ್ಯೇಷು ಯಥಾ ಸ್ವೇಷ್ವತಿವತ್ಸಲಾ । ತಥಾ ನ ಸಂಜ್ಞಾಕನ್ಯಾಯಾಂ ಪುತ್ರಯೋಶ್ಚಾನ್ವವರ್ತತ ॥ ೭೭.

ಛಾಯೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದಳು, ಆದರೆ ಸಂಜ್ಞೆಯ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಲಾಲನಾದ್ಯುಪಭೋಗೇಷು ವಿಶೇಷಮನುವಾಸರಮ್ । ಮನುಸ್ತತ್ಕ್ಷಾನ್ತವಾನಸ್ಯ ಯಮಸ್ತಸ್ಯಾ ನ ಚಕ್ಷಮೇ ॥ ೭೭.

ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಲಾಲನೆ ಮತ್ತು ಸೌಕರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಮನುವು ಸಹನೆ ತೋರಿದನು, ಆದರೆ ಯಮನು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ.

ತಾಡನಾಯ ಚ ವೈ ಕೋಪಾತ್ಪಾದಸ್ತೇನ ಸಮುದ್ಯತಃ । ತಸ್ಯಾಃ ಪುನಃ ಕ್ಷಾನ್ತಿಮತಾ ನ ತು ದೇಹೇ ನಿಪಾತಿತಃ ॥ ೭೭.

ಕೋಪದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಯಮನು ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ಆದರೆ ಅವಳು ಕ್ಷಮಾಶೀಲಳಾಗಿ, ಆ ಕಾಲು ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೀಳದಂತೆ ತಡೆಯಿತು.

ತತಃ ಶಶಾಪ ತಂ ಕೋಪಾಚ್ಛಾಯಾಸಂಜ್ಞಾ ಯಮಂ ದ್ವಿಜ । ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪ್ರಸ್ಫುರಮಾಣೌಷ್ಠೀ ವಿಚಲತ್ಪಾಣಿಪಲ್ಲವಾ ॥ ೭೭.

ಆಗ ಛಾಯಾದೇವಿ, ಕೋಪದಿಂದ ತುಟಿಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕೈಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಯಮಧರ್ಮರಾಜನನ್ನು ಶಾಪಿಸಿದಳು, ಮಹರ್ಷೇ.

ಪಿತುಃ ಪತ್ನೀಮಮರ್ಯಾದಂ ಯನ್ಮಾಂ ತರ್ಜಯಸೇ ಪದಾ । ಭುವಿ ತಸ್ಮಾದಯಂ ಪದಾಸ್ತವಾದ್ಯೈವ ಪತಿಷ್ಯತಿ ॥ ೭೭.

ನೀನು ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ನನ್ನನ್ನು, ಪಾದದಿಂದ ಬೆದರಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಇಂದೇ ನಿನ್ನ ಕಾಲು ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.

ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯ ಉವಾಚ ಇತ್ಯಾಕರ್ಣ್ಯ ಯಮಃ ಶಾಪಂ ಮಾತ್ರಾ ದತ್ತಂ ಭಯಾತುರಃ । ಅಭ್ಯೇತ್ಯ ಪಿತರಂ ಪ್ರಾಹ ಪ್ರಣಿಪಾತಪುರಃ ಸರಮ್ ॥ ೭೭.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು: ತಾಯಿಯ ಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಯಮನು ಭಯದಿಂದ ಪಿತೃದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಯಮ ಉವಾಚ ತಾತೈತನ್ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ನ ದೃಷ್ಟಮಿತಿ ಕೇನಚಿತ್ । ಮಾತಾ ವಾತ್ಸಲ್ಯಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಶಾಪಂ ಪುತ್ರೇ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ ॥ ೭೭.

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು: ತಂದೆ, ಇದು ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದದ್ದು; ಯಾರೂ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಯಿ ಮಮತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಗನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದಳು.

ಯಥಾ ಮನುರ್ಮಮಾಚಷ್ಟೇ ನೇಯಂ ಮತಾ ತಥಾ ಮಮ । ವಿಗುಣೇಷ್ವಪಿ ಪುತ್ರೇಷು ನ ಮಾತಾ ವಿಗುಣಾ ಭವೇತ್ ॥ ೭೭.

ಮನುವು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನನಗೂ ಇದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ: ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ದೋಷ ಇದ್ದರೂ ತಾಯಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ.

ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯ ಉವಾಚ ಯಮಸ್ಯೈತದ್ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾಂಸ್ತಿಮಿರಾಪಹಃ । ಛಾಯಾಸಂಜ್ಞಾಂ ಸಮಾಹೂಯ ಪಪ್ರಚ್ಛ ಕ್ವ ಗತೇತಿ ಸಾ ॥ ೭೭.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು: ಯಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ದೇವರು, ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಛಾಯೆಯನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸಾ ಚಾಹ ತನಯಾ ತ್ವಷ್ಟುರಹಂ ಸಂಜ್ಞಾ ವಿಭಾವಸೋ । ಪತ್ನೀ ತವ ತ್ವಯಾಪತ್ಯಾನ್ಯೇತಾನಿ ಜನಿತಾನಿ ಮೇ ॥ ೭೭.

ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: ನಾನು ತ್ವಷ್ಟೃನ ಮಗಳು ಸಂಜ್ಞೆ, ವಿವಸ್ವಂತನ ಪತ್ನಿ; ಈ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಇತ್ಥಂ ವಿವಸ್ವತಃ ಸಾ ತು ಬಹುಶಃ ಪೃಚ್ಛತೋ ಯದಾ । ನಾಚಚಕ್ಷೇ ತತಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ಭಾಸ್ವಾಂಸ್ತಾಂ ಶಪ್ತುಮುದ್ಯತಃ ॥ ೭೭.

ವಿವಸ್ವಂತನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕೇಳಿದರೂ ಅವಳು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಭಾಸ್ಕರನು ಕೋಪದಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ತತಃ ಸಾ ಕಥಯಾಮಾಸ ಯಥಾವೃತ್ತಂ ವಿವಸ್ವತಃ । ವಿದಿತಾರ್ಥಶ್ಚ ಭಗವಾನ್ ಜಗಾಮ ತ್ವಷ್ಟುರಾಲಯಮ್ ॥ ೭೭.

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವಸ್ವಂತನಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ದೇವರು ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ತ್ವಷ್ಟೃನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.

ತತಃ ಸ ಪೂಜಯಾಮಾಸ ತದಾ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪೂಜಿತಮ್ । ಭಾಸ್ವನ್ತಂ ಪರಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ನಿಜಗೇಹಮುಪಾಗತಮ್ ॥ ೭೭.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಭಾಸ್ಕರನು, ತ್ವಷ್ಟೃನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.