રુરોદ રોહિતાશ્વોઽપિ દૃષ્ટ્વા કૃષ્ટાં તુ માતરમ્ । હસ્તેન વસ્ત્રમાકર્ષન્ કાકપક્ષધરઃ શિશુઃ॥૮.
રોહિતાશ્વે પોતાની માતાને ખેંચાતી જોઈને રડવા લાગ્યો. કાગડાની પાંખ જેવી વાળ ધરાવતો એ નાનકડો બાળક હાથથી માતાનું વસ્ત્ર પકડીને અટકી રહ્યો.
; રાજપત્ન્યુવાચ મુઞ્ચાર્ય મુઞ્ચ તાવન્માં યાવત્પશ્યામ્યહં શિશુમ્ । દુર્લભં દર્શનં તાત પુનરસ્ય ભવિષ્યતિ॥૮.
રાજપત્નીએ કહ્યું: 'મહારાજ, મને થોડું છોડો, મને મારા બાળકને જોઈ લેવા દો. પ્યારા, હવે તેને ફરીથી જોવું બહુ દુર્લભ બની જશે.'
પશ્યૈહિ વત્સ મામેવં માતરં દાસ્યતાં ગતામ્ । માં મા સ્પ્રાર્ક્ષો રાજપુત્ર ! અસ્પૃશ્યાહં તવાધુના॥૮.
'મારા દીકરા, હવે જોઈ લે, તારી માતા દાસી બનીને લઈ જઈ રહી છે. રાજકુમાર, હવે મને સ્પર્શ કરતો નહીં, હું હવે તારી સ્પર્શને લાયક રહી નથી.'
તતઃ સ બાલઃ સહસા દૃષ્ટ્વા કૃષ્ટાં તુ માતરમ્ । સમભ્યધાવદમ્બેતિ રુદન્ સાસ્ત્રાવિલેક્ષણઃ॥૮.
પછી એ બાળક, માતાને ખેંચાતી જોઈને, અચાનક રડતો રડતો 'મા! મા!' કહી દોડ્યો, એની આંખોમાંથી આંસુ વહેતા હતા.
તમાગતં દ્વિજઃ ક્રોધાદ્વાલમભ્યાહનત્ પદા । વદંસ્તથાપિ સોઽમ્બેતિ નૈવામુઞ્ચત માતરમ્॥૮.
બ્રાહ્મણે ગુસ્સામાં આવીને, નજીક આવેલા બાળકને પગથી માર્યો, છતાંયે એ બાળક 'મા! મા!' કહીને પોતાની માતાને છોડતો નહોતો.
; રાજપત્ન્યુવાચ પ્રસાદં કુરુ મેં નાથ ક્રીણીષ્વેમં ચ બાલકમ્ । ક્રીતાપિ નાહં ભવતો વિનૈનં કાર્યસાધિકા॥૮.
રાજપત્નીએ કહ્યું: 'દયાળુ, મારા પર કૃપા કરો, આ બાળકને પણ ખરીદી લો. હું ખરીદાઈ જાઉં, પણ આ બાળક વિના હું તમારું કામ પૂરું કરી શકીશ નહીં.'
ઇત્થં મમાલ્પભાગ્યાયાઃ પ્રસાદસુમુખો ભવ । માં સંયોજય બાલેન વત્સેનેવ પયસ્વિનીમ્॥૮.
'મારા દુર્ભાગ્ય પર દયા કરો, મને મારા બાળક સાથે રાખો, જેમ ગાયને તેના વાછરડા સાથે જોડે છે એમ.'
; બ્રાહ્મણ ઉવાચ ગૃહ્યતાં વિત્તમેતત્ તે દીયતાં બાલકો મમ । સ્ત્રીપુંસોર્ધર્મશાસ્ત્રજ્ઞૈઃ કૃતમેવ હિ વેતનમ્ । શતં સહસ્રં લક્ષં ચ કોટિમૂલ્યં તથા પરૈઃ॥૮.
બ્રાહ્મણે કહ્યું: 'આ ધન લઈ લો અને બાળક મને આપો. સ્ત્રી અને પુરુષના ધર્મશાસ્ત્ર પ્રમાણે, ભલે કિંમત સો, હજાર, લાખ કે કરોડ જેટલી હોય, એ નક્કી થઈ ગઈ છે.'
; પક્ષિણ ઊચુઃ તથૈવ તસ્ય તદ્વિત્તં બદ્ધ્વોત્તરપટે તતઃ । પ્રગૃહ્ય બાલકં માત્રા સહૈકસ્થમબન્ધયત્॥૮.
પક્ષીઓએ કહ્યું: 'પછી એ ધન ઉપરના કપડામાં બાંધી દીધું અને બાળકને તેની માતા સાથે લઈ, બંનેને એક સાથે બાંધી દીધા.'
નીયમાનૌ તુ તૌ દૃષ્ટ્વા ભાર્યા-પુત્રૌ સ પાર્થિવઃ । વિલલાપ સુદુઃ ખાર્તો નિઃ શ્વસ્યોષ્ણં પુનઃ પુનઃ॥૮.
પત્ની અને પુત્રને લઈ જઈ રહ્યા હતા, એ જોઈને રાજાએ ભારે દુઃખથી રડવું શરૂ કર્યું અને વારંવાર ગરમ ઉચ્છ્વાસ કાઢતો રહ્યો.
યાં ન વાયુર્ન ચાદિત્યો નેન્દુર્ન ચ પૃથગ્જનઃ । દૃષ્ટવન્તઃ પુરા પત્નીં સેયં દાસીત્વમાગતા॥૮.
જેને પવન, સૂર્ય કે બીજાં કોઈ પુરુષે કદી જોયી પણ નહોતી, એ જ મારી પત્ની આજે દાસી બની ગઈ છે.
સૂર્યવંશપ્રસૂતોઽયં સુકુમારકરાઙ્ગુલિઃ । સમ્પ્રાપ્તો વિક્રયં બાલો ધિઙ્મામસ્તુ સુદુર્મતિમ્॥૮.
સૂર્યવંશમાં જન્મેલો, નરમ હાથ અને આંગળીઓ ધરાવતો આ બાળક આજે વેચાઈ ગયો છે—હાય! મારી ખોટી સમજ માટે શરમ આવે છે.
હા પ્રિયે ! હા શિશો ! નત્સ ! મમાનાર્યસ્ય દુર્નયૈઃ । દૈવાધીનાં દશાં પ્રાપ્તો ન મૃતોઽસ્મિ તથાપિ ધિક્॥૮.
હાય પ્રિયે! હાય બાળક! હાય પ્યારા! મારા દુર્વ્યવહારથી તું આ દૈવાધીન હાલતમાં આવી ગયો છે, છતાં હું મરતો નથી—મારે શરમ આવે છે.
; પક્ષિણ ઊચુઃ એવં વિલપતો રાજ્ઞઃ સ વિપ્રોઽન્તરધીયત । વૃક્ષગેહાદિભિસ્તુઙ્ગૈસ્તાવાદાય ત્વરાન્વિતઃ॥૮.
પક્ષીઓએ કહ્યું: 'રાજા આ રીતે રડતો હતો ત્યારે બ્રાહ્મણ તેમને ઊંચા વૃક્ષો અને ઘરોમાંથી ઝડપથી લઈ જતો અદૃશ્ય થઈ ગયો.'
વિશ્વામિત્રસ્તતઃ પ્રાપ્તો નૃપં વિત્તમયાચત । તસ્મૈ સમર્પયામાસ હરિશ્ચન્દ્રોઽપિ તદ્ધનમ્॥૮.
પછી વિશ્વામિત્ર આવ્યા અને રાજાને ધન માંગ્યું; હરિશ્ચંદ્રે એ ધન તેમને આપી દીધું.
તદ્વિત્તં સ્તોકમાલોક્ય દારવિક્રયસમ્ભવમ્ । શોકાભિભૂતં રાજાનં કુપિતઃ કૌશિકોઽબ્રવીત્॥૮.
પત્ની અને પુત્રને વેચીને મળેલું થોડું ધન જોઈને, દુઃખમાં ડૂબેલા રાજાને કૌશિક ઋષિ ગુસ્સાથી બોલ્યા.
ક્ષત્રબન્ધો ! મમેમાં ત્વં સદૃશીં યજ્ઞદક્ષિણામ્ । મન્યસે યદિ તત્ ક્ષિપ્રં પશ્ય ત્વં મે બલં પરમ્॥૮.
'અરે ક્ષત્રિય! જો તારે લાગે છે કે આ યજ્ઞદક્ષિણામાં યોગ્ય છે, તો હવે જ મારા પરાક્રમને જોઈ લે.'
તપસોઽત્ર સુતપ્તસ્ય બ્રાહ્મણ્યસ્યામલસ્ય ચ । મત્પ્રભાવસ્ય ચોગ્રસ્ય શુદ્ધસ્યાધ્યયનસ્ય ચ॥૮.
'આ છે મારા તપની તીવ્રતા, શુદ્ધ બ્રાહ્મણત્વ, ભયાનક શક્તિ અને નિષ્કલંક અધ્યયનનો પ્રભાવ.'
અન્યાં દાસ્યામિ ભગવન્ ! કાલઃ કશ્ચિત્પ્રતીક્ષ્યતામ્ । સામ્પ્રતં નાસ્તિ વિક્રીતા પત્ની પુત્રશ્ચ બાલકઃ॥૮.
હે મહાનુભાવ! હું તમને બીજું આપીશ, થોડો સમય રાહ જુઓ. અત્યારે તો મારી પત્ની વેચાઈ ગઈ છે અને મારો દીકરો પણ નાનો છે.
; વિશ્વામિત્ર ઉવાચ ચતુર્ભાગઃ સ્થિતો યોઽયં દિવસસ્ય નરાધિપ । એષ એવ પ્રતીક્ષ્યો મે વક્તવ્યં નોત્તરં ત્વયા॥૮.
વિશ્વામિત્રે કહ્યું: રાજા, આજના દિવસનો ચોથો ભાગ બાકી છે; એટલો જ સમય હું રાહ જોઈશ. હવે તું વધુ કંઈ બોલશો નહીં.
; પક્ષિણ ઊચુઃ તમેવમુક્ત્વા રાજેન્દ્રં નિષ્ઠુરં નિર્ઘૃણં વચઃ । તદાદાય ધનં તૂર્ણં કુપિતઃ કૌશિકો યયૌ॥૮.
પંખીઓએ કહ્યું: રાજાને આવી નિર્દયી અને કઠોર વાત કહી, કૌશિક ઋષિ ગુસ્સામાં ધન લઈને તરત જ ચાલ્યા ગયા.
વિશ્વામિત્રે ગતે રાજા ભયશોકાબ્ધિમધ્યગઃ । સર્વાકારં વિનિશ્ચિત્ય પ્રોવાચોચ્ચૈરધોમુખઃ॥૮.
વિશ્વામિત્ર જતાં, રાજા ડર અને દુઃખના દરિયામાં ડૂબી ગયા, બધું વિચારીને, માથું ઝુકાવીને ઉંચે અવાજે બોલ્યા.
વિત્તક્રીતેન યો હ્યર્થો મયા પ્રેષ્યેણ માનવઃ । સ બ્રવીતુ ત્વરાયુક્તો યાવત્ તપતિ ભાસ્કરઃ॥૮.
જે માણસને મેં ધન આપી દાસ બનાવી લીધો છે, એ જલદી બોલે—સૂર્ય અસ્ત થાય એ પહેલાં, જે કામ માટે ખરીદ્યો છે તે કહી દે.
અથાજગામ ત્વરિતો ધર્મશ્ચણ્ડાલરૂપધૃક્ । દુર્ગન્ધો વિકૃતો રૂક્ષઃ શ્મશ્રુલો દન્તુરો ઘૃણી॥૮.
પછી ધર્મ, ચંડાળનું રૂપ ધારણ કરીને, વાસી, વિકૃત, કર્કશ, દાઢીવાળો, મોટા દાંતવાળો અને ભયાનક દેખાવ સાથે ઝડપથી આવ્યો.
કૃષ્ણો લમ્બોદરઃ પિઙ્ગરૂક્ષાક્ષઃ પરુષાક્ષરઃ । ગૃહીતપક્ષિપુઞ્જશ્ચ શવમાલ્યૈરલઙ્કૃતઃ॥૮.
તે કાળો, મોટું પેટવાળો, પીળા અને કર્કશ આંખોવાળો, કઠોર બોલ બોલતો, પાંખોની ગાંઠ પકડીને, મૃતદેહના હાર પહેરેલો હતો.
કપાલહસ્તો દીર્ઘાસ્યો ભૈરવોઽતિવદન્ મુહુઃ । શ્વગણાભિવૃતો ઘોરો યષ્ટિહસ્તો નિરાકૃતિઃ॥૮.
હાથે કપાળ, લાંબું મુખ, ભયાનક, વારંવાર મોટું મોં ખોલતો, કૂતરાઓની ટોળીથી ઘેરાયેલો, લાકડી પકડીને, ભયાનક રૂપ ધરાવતો હતો.
; ચણ્ડાલ ઉવાચ અહમર્થો ત્વયા શીઘ્રં કથયસ્વાત્મવેતનમ્ । સ્તોકેન બહુના વાપિ યેન વૈ લભ્યતે ભવાન્॥૮.
ચંડાળે કહ્યું: હું એ જ છું જેને તમે ખરીદ્યો, જલદી કહો, તમારો ભાવ કેટલો—થોડો કે વધારે—જેના બદલામાં તમે મળી શકો.
; પક્ષિણ ઊચુઃ તં તાદૃશમથાલક્ષ્ય ક્રૂરદૃષ્ટિં સુનિષ્ઠુરમ્ । વદન્તમતિદુઃ શીલં કસ્ત્વમિત્યાહ પાર્થિવઃ॥૮.
પંખીઓએ કહ્યું: તેને આવો ક્રૂર નજરવાળો, બહુ કઠોર અને દુષ્ટ વાણી બોલતો જોઈ, રાજાએ પૂછ્યું: 'તું કોણ છે?'
; ચણ્ડાલ ઉવાચ ચણ્ડાલોઽહમિહાખ્યાતઃ પ્રવીરેતિ પુરોત્તમે । વિખ્યાતો વધ્યવધકો મૃતકમ્બલહારકઃ॥૮.
ચંડાળે કહ્યું: અહીં મને ચંડાળ કહે છે, આ શહેરમાં પ્રવીર નામે ઓળખાય છું, અને મૃતદેહના કપડાં ઉતારનાર અને ફાંસી આપનાર તરીકે પ્રસિદ્ધ છું.
; હરિશ્ચન્દ્ર ઉવાચ નાહં ચણ્ડાલદાસત્વમિચ્છેયં સુવિગર્હિતમ્ । વરં સાપાગ્નિના દગ્ધો ન ચણ્ડાલવશં ગતઃ॥૮.
હરિશ્ચંદ્રે કહ્યું: હું ચંડાળની દાસતા કદી ઇચ્છતો નથી, એ તો બહુ નિંદનીય છે. શ્રાપ અને અગ્નિમાં સળી જવું સારું, પણ ચંડાળના વશ થવું નહીં.