లిఙ్గపురాణమ్

కిమప్యచిన్త్యం యోగాత్మా యోగమాస్థాయ యోగవిత్ ఫణాసహస్రకలితం తమప్రతిమవర్చసమ్

ఆ యోగస్వరూపుడు, యోగాన్ని ఆచరిస్తూ, ఎవరికీ అందని మహాశక్తితో, వెయ్యి పాము తలలతో, అపూర్వమైన కాంతితో ప్రకాశించాడు.

మహాభోగపతేర్భోగం సాధ్వాస్తీర్య మహోచ్ఛ్రయమ్ తస్మిన్మహతి పర్యఙ్కే శేతే చైకార్ణవే ప్రభుః

మహాభోగపతి అయిన ఆదిశేషుని పలుకులను మంచంలా పరచుకొని, ఆ విశాలమైన పరియంకంపై ప్రభువు ఆ సముద్రంలో విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు.

ఏవం తత్ర శయానేన విష్ణునా ప్రభవిష్ణునా ఆత్మారామేణ క్రీడార్థం లీలయాక్లిష్టకర్మణా

అలా ఆ స్థలంలో విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, స్వయంగా ఆనందిస్తూ, హరిదేవుడు కష్టపడకుండా లీలగా క్రీడించాడు.

శతయోజనవిస్తీర్ణం తరుణాదిత్యసన్నిభమ్ వజ్రదణ్డం మహోత్సేధం నాభ్యాం సృష్టం తు పుష్కరమ్

వెయ్యి యోజనల వెడల్పుతో, ఉదయించే సూర్యుని వలె ప్రకాశిస్తూ, వజ్రపు దండంలా ఉన్న, గొప్ప ఎత్తు కలిగిన పద్మం ఆయన నాభి నుంచి పుట్టింది.

తస్యైవం క్రీడమానస్య సమీపం దేవమీఢుషః హేమగర్భాణ్డజో బ్రహ్మా రుక్మవర్ణో హ్యతీన్ద్రియః

ఆ దేవుడు ఆనందంగా క్రీడిస్తూ ఉండగా, ఆయన సమీపంలో బంగారు వర్ణంతో, ఇంద్రియాలకు అందని పద్మంలో జన్మించిన బ్రహ్మ కనిపించాడు.

చతుర్వక్త్రో విశాలాక్షః సమాగమ్య యదృచ్ఛయా శ్రియా యుక్తేన దివ్యేన సుశుభేన సుగన్ధినా

నాలుగు ముఖాలుతో, విశాలమైన కళ్లతో ఉన్న బ్రహ్మ దేవుడు, యాదృచ్ఛికంగా అక్కడికి వచ్చాడు. ఆయన దివ్యమైన, అద్భుతమైన, సువాసనతో కూడిన శోభతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.

క్రీడమానం చ పద్మేన దృష్ట్వా బ్రహ్మా శుభేక్షణమ్ సవిస్మయమథాగమ్య సౌమ్యసమ్పన్నయా గిరా

కమలంతో ఆడుకుంటున్న, శుభదృష్టి కలిగిన బ్రహ్మను చూసి, ఆశ్చర్యంతో దగ్గరికి వచ్చి, మృదువైన, మధురమైన మాటలతో పలికాడు.

ప్రోవాచ కో భవాఞ్ఛేతే హ్య్ ఆశ్రితో మధ్యమమ్భసామ్ అథ తస్యాచ్యుతః శ్రుత్వా బ్రహ్మణస్తు శుభం వచః

‘నీరు మధ్యలో నివసించువాడా, నువ్వెవరు?’ అని అడిగాడు. అప్పుడు బ్రహ్మ చెప్పిన శుభవాక్యాలు విని, అచ్యుతుడు సమాధానం ఇచ్చాడు.

ఉదతిష్ఠత పర్యఙ్కాద్ విస్మయోత్ఫుల్లలోచనః ప్రత్యువాచోత్తరం చైవ కల్పే కల్పే ప్రతిశ్రయః

తన పర్యంకం మీద నుంచి ఆశ్చర్యంతో కళ్లు విప్పి లేచి, ‘ప్రతి కల్పంలో నేను శరణ్యుడిని’ అని సమాధానం చెప్పాడు.

కర్తవ్యం చ కృతం చైవ క్రియతే యచ్చ కించన ద్యౌరన్తరిక్షం భూశ్చైవ పరం పదమహం భువః

ఏది చేయవలసిందో, ఏది జరిగిందో, ఏది జరుగుతోందో — ఆకాశం, మధ్యలోని లోకం, భూమి — ఇవన్నీకి మించిన పరమపదం నేనే.

తమేవముక్త్వా భగవాన్ విష్ణుః పునరథాబ్రవీత్ కస్త్వం ఖలు సమాయాతః సమీపం భగవాన్కుతః

ఇలా చెప్పిన తరువాత, మహావిష్ణువు మళ్లీ అడిగాడు — ‘భగవంతుడా, నువ్వెవరు? నన్ను చేరి ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?’

క్వ వా భూయశ్ చ గన్తవ్యం కశ్ చ వా తే ప్రతిశ్రయః కో భవాన్ విశ్వమూర్తిర్వై కర్తవ్యం కిం చ తే మయా

‘ఇంకా ఎక్కడికి వెళ్ళబోతున్నావు? నీకు ఆశ్రయం ఏమిటి? నువ్వెవరు, విశ్వరూపుడా? నీ కోసం నేను ఏం చేయాలి?’

ఏవం బ్రువన్తం వైకుణ్ఠం ప్రత్యువాచ పితామహః మాయయా మోహితః శంభోర్ అవిజ్ఞాయ జనార్దనమ్

ఇలా ప్రశ్నిస్తున్న వైకుంఠునికి, శంభువు మాయ వల్ల మోహితుడై, జనార్దనుడిని గుర్తించని బ్రహ్మ సమాధానం ఇచ్చాడు.

మాయయా మోహితం దేవమ్ అవిజ్ఞాతం మహాత్మనః యథా భవాంస్తథైవాహమ్ ఆదికర్తా ప్రజాపతిః

మాయ వల్ల మోహితుడై, ఆ మహాత్ముడిని గుర్తించలేదు. ‘నువ్వు ఎలా ఉన్నావో, నేనూ అలాగే ఉన్నాను — ఆదికర్త, ప్రజాపతి నేనే’ అన్నాడు.

సవిస్మయం వచః శ్రుత్వా బ్రహ్మణో లోకతన్త్రిణః అనుజ్ఞాతశ్ చ తే నాథ వైకుణ్ఠో విశ్వసంభవః

లోకాల పాలకుడైన బ్రహ్మ చెప్పిన మాటలు ఆశ్చర్యంతో విని, విశ్వసృష్టికర్త అయిన వైకుంఠుడు అంగీకరించాడు.

కౌతూహలాన్మహాయోగీ ప్రవిష్టో బ్రహ్మణో ముఖమ్ ఇమానష్టాదశ ద్వీపాన్ ససముద్రాన్ సపర్వతాన్

ఆశ్చర్యంతో, మహాయోగి బ్రహ్మ ముఖంలోకి ప్రవేశించాడు. ఆపరంగా, సముద్రాలతో, పర్వతాలతో కూడిన పదహారు ద్వీపాలను కూడా తీసుకెళ్లాడు.

ప్రవిశ్య సుమహాతేజాశ్ చాతుర్వర్ణ్యసమాకులాన్ బ్రహ్మణస్తమ్భపర్యన్తం సప్తలోకాన్ సనాతనాన్

అతని లోపలికి ప్రవేశించి, మహాతేజస్సుతో, నాలుగు వర్ణాలతో నిండిన లోకాలను, బ్రహ్మదండం చివర వరకు ఉన్న ఏడూ శాశ్వత లోకాలను చూశాడు.

బ్రహ్మణస్తూదరే దృష్ట్వా సర్వాన్విష్ణుర్మహాభుజః అహో ఽస్య తపసో వీర్యమ్ ఇత్యుక్త్వా చ పునః పునః

బ్రహ్ముడి పొట్టలోకి వెళ్లి, మహాబాహుడు విష్ణువు అన్నీ చూసి, ‘అయ్యో! ఇతని తపస్సు ఎంత గొప్పది!’ అని మళ్ళీ మళ్ళీ ఆశ్చర్యపడ్డాడు.

అటిత్వా వివిధాంల్లోకాన్ విష్ణుర్నానావిధాశ్రయాన్ తతో వర్షసహస్రాన్తే నాన్తం హి దదృశే యదా

వివిధ లోకాల్లో, అనేక ఆశ్రయాల్లో విహరిస్తూ, వేల సంవత్సరాలు గడిపినా, విష్ణువు దాని అంతం కనుగొనలేకపోయాడు.

తదాస్య వక్త్రాన్నిష్క్రమ్య పన్నగేన్ద్రనికేతనః నారాయణో జగద్ధాతా పితామహమథాబ్రవీత్

అప్పుడు, బ్రహ్మ ముఖం నుంచి బయటకు వచ్చి, పన్నగేంద్రుని నివాసమైన నారాయణుడు, జగత్తును పోషించే వాడు, బ్రహ్మను ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.

భగవానాదిరఙ్కశ్ చ మధ్యం కాలో దిశో నభః నాహమన్తం ప్రపశ్యామి ఉదరస్య తవానఘ

‘భగవంతుడా, నువ్వు ఆది, స్థానం, మధ్యం, కాలం, దిక్కులు, ఆకాశం అన్నీ. నీ పొట్టకి అంతం నాకు కనబడడం లేదు, పాపరహితుడా!’

ఏవముక్త్వాబ్రవీద్భూయః పితామహమిదం హరిః భగవానేవమేవాహం శాశ్వతం హి మమోదరమ్

ఇలా చెప్పి, హరి మళ్లీ బ్రహ్మను ఉద్దేశించి అన్నాడు — ‘భగవంతుడా, అలాగే నా పొట్ట కూడా శాశ్వతమే.’

ప్రవిశ్య లోకాన్ పశ్యైతాన్ అనౌపమ్యాన్సురోత్తమ తతః ప్రాహ్లాదినీం వాణీం శ్రుత్వా తస్యాభినన్ద్య చ

‘దేవతలలో శ్రేష్ఠుడా, లోకాల్లోకి ప్రవేశించి, ఈ అపూర్వమైన లోకాలను చూడు.’ అప్పుడు, అతని ఆనందదాయకమైన మాటలు విని, బ్రహ్మ హర్షించాడు.

శ్రీపతేరుదరం భూయః ప్రవివేశ పితామహః తానేవ లోకాన్ గర్భస్థాన్ అపశ్యత్ సత్యవిక్రమః

అప్పుడు సత్యవిక్రముడైన బ్రహ్మ, మళ్లీ శ్రీపతి గర్భంలోకి ప్రవేశించి, అక్కడే ఉన్న ఆ లోకాలను గర్భంలోనే చూశాడు.

పర్యటిత్వా తు దేవస్య దదృశే ఽన్తం న వై హరేః జ్ఞాత్వా గతిం తస్య పితామహస్య ద్వారాణి సర్వాణి పిధాయ విష్ణుః విభుర్మనః కర్తుమియేష చాశు సుఖం ప్రసుప్తో ఽహమితి ప్రచిన్త్య

ఆ ప్రభువు శరీరమంతా తిరిగినా, హరిలో అంతం కనబడలేదు. బ్రహ్మయొక్క ప్రయాణాన్ని గ్రహించిన విష్ణువు, అన్ని ద్వారాలను మూసి వేసి, 'నేను త్వరగా విశ్రాంతి తీసుకుంటాను' అని మనసులో ఆలోచించాడు.

తతో ద్వారాణి సర్వాణి పిహితాని సమీక్ష్య వై సూక్ష్మం కృత్వాత్మనో రూపం నాభ్యాం ద్వారమవిన్దత

అప్పుడు అన్ని ద్వారాలు మూసివున్నట్టు గమనించి, తన రూపాన్ని సూక్ష్మంగా మార్చుకుని, నాభి ద్వారం ద్వారా బయటకు వచ్చాడు.

పద్మసూత్రానుసారేణ చాన్వపశ్యత్పితామహః ఉజ్జహారాత్మనో రూపం పుష్కరాచ్చతురాననః

పద్మపు తంతువును అనుసరిస్తూ బ్రహ్మ చూశాడు. ఆ పద్మం నుంచి తన స్వరూపంతో నాలుగు ముఖాలవాడైన వాడు బయల్పడ్డాడు.

విరరాజారవిన్దస్థః పద్మగర్భసమద్యుతిః బ్రహ్మా స్వయంభూర్భగవాఞ్ జగద్యోనిః పితామహః

పద్మంపై కూర్చున్న బ్రహ్మ, పద్మగర్భపు ప్రకాశంతో వెలిగిపోతూ, స్వయంభువుగా, జగత్తుకి మూలమైన పితామహుడిగా ప్రకాశించాడు.

ఏతస్మిన్నన్తరే తాభ్యామ్ ఏకైకస్య తు కృత్స్నశః వర్తమానే తు సంఘర్షే మధ్యే తస్యార్ణవస్య తు

ఈలోపే, ఇద్దరూ పూర్తిగా పరస్పరం పోటీ పడుతుండగా, ఆ అర్ణవ మధ్యలో గొప్ప ఘర్షణ మొదలైంది.